آتش (طبیعی): تفاوت میان نسخه‌ها

مسائل طبیعی و [[فقهی]] [[آتش]] از نگاه [[امام رضا]]{{ع}}. آتش یکی از عناصر اربعه در طبیعیات قدیم است که از سوختن مواد به وجود می‌آید و با [[گرما]]، شعله و [[نور]] همراه است<ref>فرهنگ بزرگ سخن، ج۱، ص۴۳؛ فرهنگ فارسی، ج۱، ص۲۸.</ref>. معادل [[عربی]] آتش “نار” است و آن را در لغت به شعله‌ای قابل [[رؤیت]] [[تفسیر]] کرده‌اند و با واژه “نور” از یک ریشه دانسته و افزوده‌اند که “نور” توشه [[آخرتی]] و “نار” توشه [[دنیایی]] است<ref>المفردات، ص۸۲۸.</ref>. [[کشف]] آتش به وسیله [[انسان]] اهمیت فراوان داشته و [[صنعت]] بشری با پیدایش آن، امکان‌پذیر شده است<ref>تاریخ تمدن، ج۱، ص۱۶.</ref>. به عبارت دیگر، آتش عظیم‌ترین یافته [[زندگی]] [[بشر]] است و [[تمدن بشری]] با آن آغاز شده است<ref>فی ظلال القرآن، ج۶، ص۳۴۲۹.</ref>.<ref>[[سید کمال‌الدین میرمحمدی|میرمحمدی، سید کمال‌الدین]]، [[آتش - میرمحمدی (مقاله)|مقاله «آتش»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)|دانشنامه امام رضا]]، ج۱، ص ۲۵.</ref>