تسخیر: تفاوت میان نسخه‌ها

مراد از تسخیر آسمان‌ها و زمین برای افراد انسان ـ آن هم به صورتی که برای آنها مشهود باشد ـ همان پیوندی است که میان اجزای جهان در [[نظام]] عامی که عالم را عموماً‌ تدبیر و اداره می‌کند [[مشاهده]] می‌شود و از آنجا که خصوص انسان به جهت [[شعور]] و اراده‌اش [[اشرف]] اجزای این عالم محسوس است، خداوند جهان را به تسخیر وی درآورده است. اسباب مؤثر در عالم، هرچه باشد، با سببیت خاصّی که هریک دارد آن کاری را انجام می‌دهد که [[خدا]] می‌خواهد و [[خداوند]] از مجموع آنها نظامی را می‌خواهد که با آن عالم [[انسانی]] را [[تدبیر]] کند و نیازهای او را برآورده سازد<ref>المیزان، ج‌۱۶، ص‌۲۲۸ ـ ۲۲۹</ref>. بنابراین تسخیر [[جهان]] برای [[انسان]] بدین معنا نیست که انسان آنرا به [[فرمان]] خود درآورده، بر [[نظام آفرینش]] طوری [[حکومت]] کند که بتواند اصول [[حاکم]] بر آنرا [[تغییر]] دهد، بلکه او تنها می‌تواند در محدوده [[نظام]] موجود، [[آسمان]] و [[زمین]] را برای [[هدف]] صحیح خویش وسیله قرار دهد و در [[خدمت]] خود درآورد. در نظامی که ناظم آن خداوند است [[بی‌نظمی]] [[راه]] ندارد و این نظام با [[حفظ]] این شرایط در طول [[اراده الهی]] در [[اختیار انسان]] است<ref>المیزان، ج‌۱۶، ص‌۲۲۸ ـ ۲۲۹؛ تسنیم، ج‌۲، ص‌۶۱۴ ـ ۶۱۵. </ref>.<ref>[[تسخیر (مقاله)|مقاله «تسخیر»]]، [[ دائرة المعارف قرآن کریم ج۷ (کتاب)| دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۷.</ref>