گواهی در لغت: تفاوت میان نسخهها
جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم
(صفحهای تازه حاوی «{{امامت}} <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> : <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85...» ایجاد کرد) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| (۸ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{ | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = گواهی | |||
| عنوان مدخل = [[گواهی]] | |||
| مداخل مرتبط = [[گواهی در لغت]] - [[گواهی در قرآن]] - [[گواهی در حدیث]] - [[گواهی در معارف دعا و زیارات]] - [[گواهی در معارف و سیره سجادی]] | |||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
«[[شهادت]]» به معنای حضور و [[آگاهی]] است و «[[شاهد]]» کسی است که به وسیله چشم و به صورت حضوری امری را دیده و از طریق این [[مشاهده]] بر آن اشراف و اطلاع یافته است. «[[شهید]]» به معنای شاهد، یعنی کسی که به واسطه حضور و مشاهده مستقیم چیزی، به آن [[علم]] پیدا میکند<ref>النهایة فی غریب الحدیث و الأثر (ط، مؤسسه مطبوعاتی اسماعیلیان، ۱۳۶۷ ه.ش)، ج۲، ص۵۱۳.</ref>. هنگامیکه «شهید بر چیزی» در [[امور معنوی]] به کار میرود، به معنای کسی است که به واسطه اشراف و احاطه بر معلوم، حضوراً برآن علم پیدا کرده است. هنگامی که این واژه در مورد [[خداوند]] و یا [[اولیاء الهی]]{{عم}} به کار میرود، مراد از آن مطلق [[شهود]] و احاطه بر [[اعمال]] و نیّات و [[اعتقادات]] و کیفیت [[سلوک]] آنها در طریق [[حق]] است؛ این مقامی است که تنها برای [[مخلَصین]] از [[بندگان الهی]] که از همه [[رذائل]] [[پاک]] شدهاند و دائماً در توجه [[خالص]] به [[پروردگار]] هستند حاصل میشود<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۶، ص۱۲۸.</ref>. | «[[شهادت]]» به معنای حضور و [[آگاهی]] است و «[[شاهد]]» کسی است که به وسیله چشم و به صورت حضوری امری را دیده و از طریق این [[مشاهده]] بر آن اشراف و اطلاع یافته است. «[[شهید]]» به معنای شاهد، یعنی کسی که به واسطه حضور و مشاهده مستقیم چیزی، به آن [[علم]] پیدا میکند<ref>النهایة فی غریب الحدیث و الأثر (ط، مؤسسه مطبوعاتی اسماعیلیان، ۱۳۶۷ ه. ش)، ج۲، ص۵۱۳.</ref>. هنگامیکه «شهید بر چیزی» در [[امور معنوی]] به کار میرود، به معنای کسی است که به واسطه اشراف و احاطه بر معلوم، حضوراً برآن علم پیدا کرده است. هنگامی که این واژه در مورد [[خداوند]] و یا [[اولیاء الهی]] {{عم}} به کار میرود، مراد از آن مطلق [[شهود]] و احاطه بر [[اعمال]] و نیّات و [[اعتقادات]] و کیفیت [[سلوک]] آنها در طریق [[حق]] است؛ این مقامی است که تنها برای [[مخلَصین]] از [[بندگان الهی]] که از همه [[رذائل]] [[پاک]] شدهاند و دائماً در توجه [[خالص]] به [[پروردگار]] هستند حاصل میشود<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۶، ص۱۲۸.</ref>. | ||
مراد از واژه {{متن قرآن|شُهَدَاءَ}} در [[آیه]] مورد [[استدلال]]، شهادتدهندگان بر اعمال [[مردم]] است. توضیح آنکه: خداوند در [[قرآن]] عدهای را شهید، به معنای حاضر و ناظر بر [[اعمال انسانها]]، معرفی میکند. این گروه، اعمال [[جامعه بشری]] را در [[دنیا]]، که ظرف [[تحمل]] شهادت است، میبینند و در [[قیامت]]، که ظرف ادای شهادت است، بازگو میکنند: {{متن قرآن|وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا وَوُضِعَ الْكِتَابُ وَجِيءَ بِالنَّبِيِّينَ وَالشُّهَدَاءِ وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ}}<ref>«و زمین (رستخیز) به نور پروردگارش تابناک میگردد و کارنامه (ها) برنهاده میشود و پیامبران و گواهان را میآورند و میان آنان به حقّ داوری میکنند و بر آنان ستم نخواهد رفت» سوره زمر، آیه ۶۹.</ref>. | مراد از واژه {{متن قرآن|شُهَدَاءَ}} در [[آیه]] مورد [[استدلال]]، شهادتدهندگان بر اعمال [[مردم]] است. توضیح آنکه: خداوند در [[قرآن]] عدهای را شهید، به معنای حاضر و ناظر بر [[اعمال انسانها]]، معرفی میکند. این گروه، اعمال [[جامعه بشری]] را در [[دنیا]]، که ظرف [[تحمل]] شهادت است، میبینند و در [[قیامت]]، که ظرف ادای شهادت است، بازگو میکنند: {{متن قرآن|وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا وَوُضِعَ الْكِتَابُ وَجِيءَ بِالنَّبِيِّينَ وَالشُّهَدَاءِ وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ}}<ref>«و زمین (رستخیز) به نور پروردگارش تابناک میگردد و کارنامه (ها) برنهاده میشود و پیامبران و گواهان را میآورند و میان آنان به حقّ داوری میکنند و بر آنان ستم نخواهد رفت» سوره زمر، آیه ۶۹.</ref>. | ||
| خط ۱۶: | خط ۱۶: | ||
{{متن قرآن|كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ * وَمَا أَدْرَاكَ مَا عِلِّيُّونَ * كِتَابٌ مَرْقُومٌ * يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ}}<ref>«نه چنین است؛ کارنامه نیکان در «علّیین» است * و تو چه دانی که «علّیین» چیست * کارنامهای است نگاشته * که مقرّبان (درگاه خداوند) در آن مینگرند» سوره مطففین، آیه ۱۸-۲۱.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴]] ص ۶۱۶.</ref> | {{متن قرآن|كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ * وَمَا أَدْرَاكَ مَا عِلِّيُّونَ * كِتَابٌ مَرْقُومٌ * يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ}}<ref>«نه چنین است؛ کارنامه نیکان در «علّیین» است * و تو چه دانی که «علّیین» چیست * کارنامهای است نگاشته * که مقرّبان (درگاه خداوند) در آن مینگرند» سوره مطففین، آیه ۱۸-۲۱.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴]] ص ۶۱۶.</ref> | ||
== منابع == | |||
==منابع== | |||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده:1379153.jpg|22px]] [[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴ (کتاب)|'''ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴''']] | # [[پرونده:1379153.jpg|22px]] [[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴ (کتاب)|'''ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴''']] | ||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
==پانویس== | == پانویس == | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||