پرش به محتوا

سوره محمد: تفاوت میان نسخه‌ها

(صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> : <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85...» ایجاد کرد)
 
خط ۱۳: خط ۱۳:
[[پیامبر گرامی]] در مورد [[پاداش]] [[تلاوت]] آن فرمود: {{متن حدیث|مَنْ قَرَأَ سُورَةَ مُحَمَّدٍ{{صل}} كَانَ‏ حَقّاً عَلَى‏ اللَّهِ‏ أَنْ‏ يَسْقِيَهُ‏ مِنْ‏ أَنْهَارِ الْجَنَّةِ}}. هرکس [[سوره محمد]]{{صل}} را آنگونه که [[شایسته]] است [[تلاوت]] کند و در مفاهیم و [[معارف]] آن [[تدبّر]] نماید و بدان عمل کند، بر [[خداوند]] است که او را از جویبارهای [[بهشت]] [[سیراب]] سازد.
[[پیامبر گرامی]] در مورد [[پاداش]] [[تلاوت]] آن فرمود: {{متن حدیث|مَنْ قَرَأَ سُورَةَ مُحَمَّدٍ{{صل}} كَانَ‏ حَقّاً عَلَى‏ اللَّهِ‏ أَنْ‏ يَسْقِيَهُ‏ مِنْ‏ أَنْهَارِ الْجَنَّةِ}}. هرکس [[سوره محمد]]{{صل}} را آنگونه که [[شایسته]] است [[تلاوت]] کند و در مفاهیم و [[معارف]] آن [[تدبّر]] نماید و بدان عمل کند، بر [[خداوند]] است که او را از جویبارهای [[بهشت]] [[سیراب]] سازد.


[[امام]] [[حضرت صادق]]{{ع}} فرمود: «هرکس سوره محمد را تلاوت کند [و برای عمل به رهنمودهای آن، در مفاهیم و [[معارف]] انسانسازش تدبّر نماید]، چنین کسی هرگز در [[دین]] و [[آیین]] خویش دستخوش تردید نمی‌گردد و همواره از آفت تباهگر [[شرک]] و [[کفر]] محفوظ خواهد بود تا [[جهان]] را [با [[ایمان]]] بدرود گوید؛ آنگاه پس از مرگش خدای [[مهربان]] یکهزار [[فرشته]] را [[وکیل]] می‌کند تا در قبرش [[نماز]] گزارند و پاداش نمازشان را به او [[هدیه]] کنند و آنان همیشه به همراه او هستند تا او را به جایگاه امنی در پیشگاه [[خدا]] برند و او همواره در [[امان خدا]] و پیامبرش [[محمّد]]{{صل}} خواهد بود»<ref>{{متن حدیث|مَنْ قَرَأَ سُورَةَ اَلَّذِينَ كَفَرُوا لَمْ يَرْتَبْ أَبَداً وَ لَمْ يَدْخُلْهُ شَكٌّ فِي دِينِهِ أَبَداً وَ لَمْ يَبْتَلِهِ اَللَّهُ بِفَقْرٍ أَبَداً، وَ لاَ خَوْفِ سُلْطَانٍ أَبَداً، وَ لَمْ يَزَلْ مَحْفُوظاً مِنَ اَلشِّرْكِ وَ اَلْكُفْرِ أَبَداً حَتَّى يَمُوتَ، فَإِذَا مَاتَ وَكَّلَ اَللَّهُ بِهِ فِي قَبْرِهِ أَلْفَ مَلَكٍ يُصَلُّونَ فِي قَبْرِهِ، وَ يَكُونُ ثَوَابُ صَلَوَاتِهِمْ لَهُ وَ يُشَيِّعُونَهُ حَتَّى يُوقِفُوهُ مَوْقِفَ اَلْأَمْنِ عِنْدَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ، وَ يَكُونُ فِي أَمَانِ اَللَّهِ وَ أَمَانِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ}}؛ تفسير نور الثقلين، ج:۵، ص:۲۵، ح: ۳۹۹۰۱۰  .</ref>
[[امام]] [[حضرت صادق]]{{ع}} فرمود: «هرکس سوره محمد را تلاوت کند [و برای عمل به رهنمودهای آن، در مفاهیم و [[معارف]] انسانسازش تدبّر نماید]، چنین کسی هرگز در [[دین]] و [[آیین]] خویش دستخوش تردید نمی‌گردد و همواره از آفت تباهگر [[شرک]] و [[کفر]] محفوظ خواهد بود تا [[جهان]] را با [[ایمان]] بدرود گوید؛ آنگاه پس از مرگش خدای [[مهربان]] یکهزار [[فرشته]] را [[وکیل]] می‌کند تا در قبرش [[نماز]] گزارند و پاداش نمازشان را به او [[هدیه]] کنند و آنان همیشه به همراه او هستند تا او را به جایگاه امنی در پیشگاه [[خدا]] برند و او همواره در [[امان خدا]] و پیامبرش [[محمّد]]{{صل}} خواهد بود»<ref>{{متن حدیث|مَنْ قَرَأَ سُورَةَ اَلَّذِينَ كَفَرُوا لَمْ يَرْتَبْ أَبَداً وَ لَمْ يَدْخُلْهُ شَكٌّ فِي دِينِهِ أَبَداً وَ لَمْ يَبْتَلِهِ اَللَّهُ بِفَقْرٍ أَبَداً، وَ لاَ خَوْفِ سُلْطَانٍ أَبَداً، وَ لَمْ يَزَلْ مَحْفُوظاً مِنَ اَلشِّرْكِ وَ اَلْكُفْرِ أَبَداً حَتَّى يَمُوتَ، فَإِذَا مَاتَ وَكَّلَ اَللَّهُ بِهِ فِي قَبْرِهِ أَلْفَ مَلَكٍ يُصَلُّونَ فِي قَبْرِهِ، وَ يَكُونُ ثَوَابُ صَلَوَاتِهِمْ لَهُ وَ يُشَيِّعُونَهُ حَتَّى يُوقِفُوهُ مَوْقِفَ اَلْأَمْنِ عِنْدَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ، وَ يَكُونُ فِي أَمَانِ اَللَّهِ وَ أَمَانِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ}}؛ تفسير نور الثقلين، ج:۵، ص:۲۵، ح: ۳۹۹۰۱۰  .</ref>


از جمله مباحثی که در این [[سوره]] آمده است مفهوم حبط یا [[احباط]] عمل می‌باشد در آیات {{متن قرآن|ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَرِهُوا مَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأَحْبَطَ أَعْمَالَهُمْ}}<ref>«این از آن روست که آنان آنچه را خداوند فرو فرستاد نپسندیدند بنابراین (خداوند) کردارهایشان را از میان برد» سوره محمد، آیه ۹.</ref> و  {{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَشَاقُّوا الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئًا وَسَيُحْبِطُ أَعْمَالَهُمْ}}<ref>«به راستی آنان که کفر ورزیدند و (مردم را) از راه خداوند بازداشتند و با پیامبر پس از آنکه رهنمود برای آنان روشن شد ناسازگاری کردند  به خداوند هیچ زیانی نمی‌رسانند و به زودی (خداوند) کردارهایشان را از میان می‌برد» سوره محمد، آیه ۳۲.</ref>. به این معنا که برخی [[اعمال]] ناروا، کارنامه [[اعمال نیک]] را تباه می‌کند. مسئله حبط یکی از مسائل مهم [[کلامی]] است. چهار [[حکم]] مهم [[فقهی]] و نظامی (درباره [[اسیران]] [[جنگی]])، تباه و بی‌ارزش گشتن اعمال کافرانی که سدکنندگان [[راه خدا]] هستند، [[دلداری]] به [[رسول خدا]] در مورد خروج از [[مکه]] و [[وعده]] بازگشت به او با [[شکوه]] و [[پیروزی]]، [[تشویق]] به [[انفاق]] و اجتناب از [[بخل]] و امساک، [[توحید]] و [[شرک]] یا [[ایمان]] و [[کفر]]، [[وصف]] ایمان‌داران و روش و [[سیره]] آنان، برخی از خصلت‌های [[نکوهیده]] کفرگرایان، [[سرنوشت]] ایمان‌داران و کفرگرایان در [[دنیا]] و [[آخرت]]، پرتوی از [[نعمت‌های خدا]] بر شایسته‌کرداران، نمونه‌هایی از کیفرها و عقوبت‌های وارده بر [[کافران]] و [[ظالمان]]، مقایسه‌ای روشنگر میان دو اردوگاه [[حق و باطل]] یا [[آزادی]] و [[استبداد]] در دنیا و آخرت، عملکرد تخریبی فاقگرایان، موضوع گردش در [[زمین]] و [[زمان]] و نگرش عبرت‌آموز بر عملکرد جامعه‌ها و سرنوشت آنها، اصل [[ابتلا]] و [[آزمایش]] در [[زندگی]] [[انسان]]، [[نفاق]] یا [[جهاد مالی]]، [[شهادت]] و [[مقام]] والای [[شهیدان]]، [[یاری]] [[حق]] و [[پاداش]] و [[رستاخیز]] و نشانه‌های آن از جمله موضوعات این سوره است.
از جمله مباحثی که در این [[سوره]] آمده است مفهوم حبط یا [[احباط]] عمل می‌باشد در آیات {{متن قرآن|ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَرِهُوا مَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأَحْبَطَ أَعْمَالَهُمْ}}<ref>«این از آن روست که آنان آنچه را خداوند فرو فرستاد نپسندیدند بنابراین (خداوند) کردارهایشان را از میان برد» سوره محمد، آیه ۹.</ref> و  {{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَشَاقُّوا الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئًا وَسَيُحْبِطُ أَعْمَالَهُمْ}}<ref>«به راستی آنان که کفر ورزیدند و (مردم را) از راه خداوند بازداشتند و با پیامبر پس از آنکه رهنمود برای آنان روشن شد ناسازگاری کردند  به خداوند هیچ زیانی نمی‌رسانند و به زودی (خداوند) کردارهایشان را از میان می‌برد» سوره محمد، آیه ۳۲.</ref>. به این معنا که برخی [[اعمال]] ناروا، کارنامه [[اعمال نیک]] را تباه می‌کند. مسئله حبط یکی از مسائل مهم [[کلامی]] است. چهار [[حکم]] مهم [[فقهی]] و نظامی (درباره [[اسیران]] [[جنگی]])، تباه و بی‌ارزش گشتن اعمال کافرانی که سدکنندگان [[راه خدا]] هستند، [[دلداری]] به [[رسول خدا]] در مورد خروج از [[مکه]] و [[وعده]] بازگشت به او با [[شکوه]] و [[پیروزی]]، [[تشویق]] به [[انفاق]] و اجتناب از [[بخل]] و امساک، [[توحید]] و [[شرک]] یا [[ایمان]] و [[کفر]]، [[وصف]] ایمان‌داران و روش و [[سیره]] آنان، برخی از خصلت‌های [[نکوهیده]] کفرگرایان، [[سرنوشت]] ایمان‌داران و کفرگرایان در [[دنیا]] و [[آخرت]]، پرتوی از [[نعمت‌های خدا]] بر شایسته‌کرداران، نمونه‌هایی از کیفرها و عقوبت‌های وارده بر [[کافران]] و [[ظالمان]]، مقایسه‌ای روشنگر میان دو اردوگاه [[حق و باطل]] یا [[آزادی]] و [[استبداد]] در دنیا و آخرت، عملکرد تخریبی فاقگرایان، موضوع گردش در [[زمین]] و [[زمان]] و نگرش عبرت‌آموز بر عملکرد جامعه‌ها و سرنوشت آنها، اصل [[ابتلا]] و [[آزمایش]] در [[زندگی]] [[انسان]]، [[نفاق]] یا [[جهاد مالی]]، [[شهادت]] و [[مقام]] والای [[شهیدان]]، [[یاری]] [[حق]] و [[پاداش]] و [[رستاخیز]] و نشانه‌های آن از جمله موضوعات این سوره است.
۱۱۵٬۳۵۳

ویرایش