اسماء بن خارجه فزاری: تفاوت میان نسخه‌ها

<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">

==مقدمه==

دخترش [[هند همسر عبیدالله بن زیاد]] بود که پس از کشتن [[عبیدالله بن زیاد|عبیدالله]] به دست نیروهای [[ابراهیم بن مالک اشتر]] [[اسیر]] شد. [[ابراهیم بن مالک اشتر|ابراهیم]] یکصد هزار [[درهم]] به او داد و همراه سواری، [[هند همسر عبیدالله بن زیاد|هند]] را به [[بصره]] نزد پدرش فرستاد<ref>الاخبار‌الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.الطوال، ص۲۲۶. </ref>.<ref>[[مرضیه محمدزاده|محمدزاده، مرضیه]]، [[دوزخیان جاوید (کتاب)|دوزخیان جاوید]]، ص ۱۸۵-۱۸۸.</ref>

[[اسماء بن خارجه]] در [[دستگیری]] [[هانی بن عروه]] نقش مستقیم داشت. [[عبید الله بن زیاد]] با دانستن مخفی‌گاه [[مسلم بن عقیل]] و اطلاع از سران و [[یاران]] و هواداران او، از روسای [[قبایل]] خواست که به دیدارش بیایند. اما [[هانی بن عروه]] به [[دیدار]] او نرفت و خود را به [[بیماری]] زد. [[عبیدالله بن زیاد|عبیدالله]] از راه [[مکر]] و [[حیله]] وارد شد تا بتواند به طریقی او را به [[دار الاماره]] بکشاند و بین او و مسلم جدایی اندازد. او اسماء بن خارجه برادرزاده [[هانی بن عروه|هانی]] را به همراه [[محمد بن اشعث]]، [[دوست]] [[هانی بن عروه|هانی]]<ref>الاخبار‌الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.الطوال، ص۲۳۶.</ref> و [[عمرو بن حجاج زبیدی]] [[پدر]] [[روعه همسر هانی]]<ref>تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۴۹؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۴۵؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۲۸؛ اعلام الوری باعلام الهدی، طبرسی، ابوعلی فضل‌بن حسن، تحقیق سیدمحمد مهدی و سیدحسن خرسان، تهران: انتشارات علمیه اسلامیه، ۱۳۳۸ قمری.، ج۱، ص۴۴۰.</ref>، که هر سه از [[اقوام]] و [[دوستان]] [[هانی بن عروه|هانی]] بودند و به دربار [[عبیدالله بن زیاد]] رفت و آمد داشتند، خواست تا [[هانی بن عروه|هانی]] را وادار کنند که به نزدش بیاید. هر سه آنان به نزد [[هانی بن عروه|هانی]] رفتند. اگر چه [[هانی بن عروه|هانی]] مایل نبود به نزد [[عبیدالله بن زیاد|عبیدالله]] برود و می‌گفت چون مسلم در نزد من است، [[صلاح]] نیست که بروم، اما آنان از او خواستند تا برای گم کردن راه و [[حفظ جان]] مسلم، به دیدن [[عبیدالله بن زیاد|عبیدالله]] برود. در نزدیکی [[دارالاماره]] [[احساس]] خطر کرد و به [[حسان بن اسماء خارجه]] که همراه پدرش اسماء بن خارجه فزاری بود، گفت: «به [[خدا]] از این مرد هراسناک و نگرانم». اما اسماء بن خارجه فزاری گفت: «هیچ ترسی به [[دل]] راه مده. تو بی‌گناهی».

بالاخره [[هانی بن عروه|هانی]] علی‌رغم میل خود به [[دارالاماره]] رفت<ref>ر.ک:الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۴۶۲؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۳۳۷-۳۳۸؛ الاخبار‌الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.الطوال، ص۲۳۶؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۶۰؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۴۴-۴۵؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۲۸؛ اعلام الوری باعلام الهدی، طبرسی، ابوعلی فضل‌بن حسن، تحقیق سیدمحمد مهدی و سیدحسن خرسان، تهران: انتشارات علمیه اسلامیه، ۱۳۳۸ قمری.، ج۱، ص۴۴۰.</ref> و همین امر باعث شد تا [[عبیدالله بن زیاد]] بتواند بین او و [[مسلم بن عقیل]] جدایی اندازد که این جدایی در [[شکست]] [[نهضت]] مسلم تأثیر بسیاری داشت. چون اسماء بن خارجه فزاری دید که [[عبیدالله بن زیاد]]، [[هانی بن عروه|هانی]] را مجروح و [[دستور]] [[قتل]] او را صادر کرد، از اینکه باعث شده بود که [[هانی بن عروه|هانی]] به [[دارالاماره]] بیاید، پشیمان شد و به عبیدالله گفت: «ما فرستادگان [[خیانت]] بودیم. به ما گفتی این مرد را پیش تو آریم و چون به نزد تو واردش کردیم، صورتش را در هم شکستی و خونش را بر ریشش روان کردی و گفتی که او را خواهی کشت». [[عبیدالله بن زیاد|عبیدالله]] [[خشمگین]] شد و گفت: «او را بگیرید و [[آزار]] دهید»<ref>تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۶۷؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۴۸؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۲۹.</ref>.<ref>[[مرضیه محمدزاده|محمدزاده، مرضیه]]، [[دوزخیان جاوید (کتاب)|دوزخیان جاوید]]، ص ۱۸۵-۱۸۸.</ref>

هنگام [[قیام]] [[مسلم بن عقیل]]، پسر زیاد چون خود را گرفتار دید، از بیست تن بزرگان [[کوفه]] که گرد او را گرفته بودند، تنی چند را میان [[مردم]] فرستاد تا به وسیله [[زر و زور]] و [[تزویر]] [[جمعیت]] را پراکنده سازند. یکی از آن افراد، [[اسماء بن حسان خارجه]] بود.<ref>انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۳۳۷؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۴۸-۳۵۰؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۴۹-۵۰؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۸۷۷ میلادی.، ج۲، ص۲۵۲.</ref> به این ترتیب در طی یک [[روز]] مردمی که بر سر [[جان]] خود با مسلم [[پیمان]] بسته بودند، از گرد او پراکنده شدند.<ref>[[مرضیه محمدزاده|محمدزاده، مرضیه]]، [[دوزخیان جاوید (کتاب)|دوزخیان جاوید]]، ص ۱۸۵-۱۸۸.</ref>

==[[قیام مختار]]==

==منابع==