رمله: تفاوت میان نسخه‌ها

او [[همسر]] [[امام حسن مجتبی]] و کنیه‌اش ام ابی‌بکر بود<ref>تنقیح المقال، ج۲، ص۱۸، باب القاف؛ ابصارالعین، ص۷۲.</ref>. برخی از متأخران وی را [[نفیله]] و نجمه نیز نامیده‌اند. او از [[امام]] دارای سه فرزند به نام‌های ابی‌بکر، قاسم و عبداللّه شد<ref>مقرم، مقتل الحسین، ص۲۶۴؛ ابصارالعین، ص۳۶.</ref>. بنا به گفته برخی عبدالله همان [[ابوبکر بن حسن]] است که [[امام حسین]] دخترش [[سکینه]] را به [[عقد]] وی درآورد و او پیش از آنکه وی را به [[خانه]] ببرد در [[کربلا]] به [[شهادت]] رسید<ref>المجدی، ص۱۹ و ۹۳؛ مقرم، مقتل الحسین، ص۲۶۴.</ref>. این [[جوان]] که به اقتضای [[جوانی]] همانند دیگر [[جوانان]] خواسته‌های [[فطری]] و غریزی داشت، اما با شرایط موجود خواسته [[خدا]] و [[امام زمان]] خود را بر آنها ترجیح داد و با [[قلبی]] آکنده از [[عشق]] به خدا و شهادت در راه او، پیش از برادرش قاسم به میدان رفت و شربت شهادت نوشید. [[رمله]] در [[روز عاشورا]] جلو خیمه‌ها ایستاده بود و [[مبارزه]] فرزندش را با [[سپاه ابن سعد]] نظاره می‌کرد<ref>ابصارالعین، ص۲۲۴. او نیز همراه دیگر زنان هاشمی به اسارت رفت و در همه مصائب آنان شریک بود.</ref>. وی نیز همانند دیگر [[زنان]] [[هاشمی]] به [[اسارت]] رفت و در همه [[مصائب]] آنان [[شریک]] شد.<ref>[[محمد صادق مزینانی|مزینانی، محمد صادق]]، [[نقش زنان در حماسه عاشورا (کتاب)|نقش زنان در حماسه عاشورا]]، ص:۲۲۰-۲۲۱.</ref>