قرآن و مرجعیت علمی اهل بیت در تأویل (مقاله): تفاوت میان نسخه‌ها

*نویسنده در ابتدای چکیده مقاله می‌نویسد: «از آنجا که اعلمیت و به‌ ویژه برخورداری از [[علم لدنی]] یکی از مؤلفه‌‌های رکنی در اثبات [[نبوت]] [[نبی]] یا [[امامت]] [[امام]] است، از این‌رو اثبات علم به تأویل برای [[اهل‌بیت]]{{عم}} از آیات قرآن کریم، تأثیر به‌سزایی در ضرورت مرجعیت علمی [[اهل‌بیت]]{{عم}} به‌خصوص نزد [[اهل‌سنت]] دارد؛ چراکه بیشتر علمای [[اهل‌سنت]] اعتقادی به مرجعیت [[اهل‌بیت]]{{عم}} ندارند؛ هرچند فضیلت علمی اینان نزد بسیاری از رجال علمی و سیاسی آنان مورد اتفاق است و بر همین اساس برخی از بزرگان [[اهل‌سنت]] نهایت مستفاد از روایات [[نبوی]] در فضایل علمی [[اهل‌ بیت]] و به‌ویژه [[امام علی|امیرالمؤمنین]]{{ع}} را مرجعیت علمی آنان دانستند، نه مرجعیت سیاسی».

*نویسنده در ادامه چکیده می‌نویسد: «ولی علمای [[شیعه]] بر مرجعیت علمی [[اهل‌بیت]]{{عم}} و علم آنان به تأویل آیات قرآن اذعان دارند. هرچند نزد برخی از آنان دلالت آیات قرآن بر مطلب مذکور تمام نیست، ولی دلالت روایات بر آن قطعی است. در نوشتار پیش‌رو، درصددیم دلالت آیات قرآن و به‌خصوص آیه {{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن| وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ}}﴾}} <ref> و استواران در دانش؛ سوره آل عمران، آیه ۷.</ref> بر علم به تأویل [[اهل‌بیت]] را اثبات نموده و به ادله و شبهات کسانی که دلالت آیۀ مذکور بر مدعا را نپذیرفته‌اند، پاسخ دهیم»<ref name=p1></ref>.