آیا مقام امامت اقتضای علم غیب دارد؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

::::::«[[اهمیت و جایگاهی که قرآن و روایات برای پیشوای الهی و خلیفه الله قایل است، خود به خود علم غیب را برای چنین موجودی ثابت می کند؛ «إِنِّی جَاعِلٌ فِی الأرْضِ خَلِیفَهً»53 یا دَاوُدُ «إِنَّا جَعَلْنَاک خَلِیفَهً فِی الأرْضِ فَاحْکمْ بَینَ النَّاسِ» 54 وَإِذِ ابْتَلَی إِبْرَاهِیمَ رَبُّهُ بِکلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّی جَاعِلُک لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَمِنْ ذُرِّیتِی قَالَ لا ینَالُ عَهْدِی الظَّالِمِینَ 56 لذا قرآن مجید وحی و تعلیم غیبی را لازمه کار پیشوایان الهی می داند: وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّهً یهْدُونَ بِأَمْرِنَا وَأَوْحَینَا إِلَیهِمْ فِعْلَ الْخَیرَاتِ 57