خزیمة بن ثابت انصاری: تفاوت میان نسخه‌ها

[[شهادت]] [[خزیمه]] و [[فراق]] او هیچگاه از خاطر [[حضرت علی]]{{ع}} نمی‌رفت، [[امام]] در فراق او می‌سوخت و [[اشک]] می‌ریخت. [[نوف بکالی]] می‌گوید: موقعی که امام{{ع}} پس از پایان [[جنگ صفین]] به [[کوفه]] آمد روزی روی سنگ‌هایی که [[جعدة بن هبیره]] برایش [[نصب]] کرده بود ایستاد و خطبه‌ای برای [[مردم کوفه]] ایراد نمود، مرحوم [[سید رضی]] آن [[خطبه]] را در [[نهج البلاغه]] آورده که [[حضرت]] در ابتدا به [[سپاس]] و [[حمد]] [[پروردگار]] و [[تنزیه]] [[باری تعالی]] پرداخت و به دنبال آن [[مردم]] را به [[تقوا]] و [[پرهیزکاری]] سفارش نمود و سپس درباره [[شخصیت]] والای [[مقام حضرت مهدی]]{{ع}} مطالبی را بیان کرد و سرانجام در [[غم]] از دست دادن [[یاران باوفا]] و همراهان فداکارش چون [[عمار]]، ابن التهیان، [[ذو الشهادتین]] ([[خزیمة بن ثابت]]) و... اظهار [[تأسف]] و تأثر نمود و با دلی [[اندوهگین]] و چشمانی گریان فرمود: "کجایند [[برادران]] من؟ همان‌هایی که سواره به [[راه]] می‌افتادند و در راه [[حق]] قدم برمی‌داشتند، کجاست عمار؟ کجاست ابن التیهان؟ کجاست [[ذوالشهادتین]]؟ و کجایند آنان از برادرانشان که [[پیمان]] بر جانبازی بستند و سرهای آنان برای ستم‌گران فرستاده شد؟"<ref>{{متن حدیث|أَیْنَ إِخْوَانِیَ اَلَّذِینَ رَکِبُوا اَلطَّرِیقَ وَ مَضَوْا عَلَی اَلْحَقِّ؟ أَیْنَ عَمَّارٌ؟ وَ أَیْنَ اِبْنُ اَلتَّیِّهَانِ؟ وَ أَیْنَ ذُو اَلشَّهَادَتَیْنِ؟ وَ أَیْنَ نُظَرَاؤُهُمْ مِنْ إِخْوَانِهِمُ اَلَّذِینَ تَعَاقَدُوا عَلَی اَلْمَنِیَّةِ، وَ أُبْرِدَ بِرُءُوسِهِمْ إِلَی اَلْفَجَرَةِ؟}}؛ نهج البلاغه، ص۲۶۴، خطبه ۱۸۲.</ref>.<ref>ر.ک: [[سید جمال‌الدین دین‌پرور|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه ج۱]]، ج۱، ص ۳۲۹- ۳۳۰؛ [[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۴۹۲-۴۹۳.</ref>

{{منابع}}

# [[پرونده:13681048.jpg|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]