ضرورت نبوت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

#پیامبرانی که بشارتگر و هشداردهنده بودند، تا برای [[مردم]]، پس از [فرستادن] [[پیامبران]]، در مقابل [[خدا]] [بهانه و] حجتی نباشد، و [[خدا]] توانا و [[حکیم]] است. از نظر این [[آیه]] این گونه [[بیان]] می‌کند که [[عقل]] به [[تنهایی]] و بدون [[راهنمایی]] انبیایی که از [[ناحیه]] [[خدای تعالی]] [[مبعوث]] شوند و شرایعی بیاورند نمی‌تواند [[بشر]] را اداره کند.[[انبیاء]] [[مبعوث]] می‌شوند که [[مردم]] را از راه [[وجدان]] و [[برهان]] [[دعوت]] بحق کرده، و برای [[سعادت]] و [[خوشبختی]] و موفقیت آنان [[بشارت]] داده، و از [[عقوبت]] و گرفتاری [[آینده]] بترسانند. و باید توجه داشت که: [[خداوند متعال]] [[برتری]] و متفوق و [[حاکم]] بحق و در برنامه‌های خود [[قاطع]] و [[عادل]] است.[[انبیاء]] از زمان [[نوح]] تا [[خاتم الانبیاء]]، برای استمرار دادن این إتمام [[حجت]] در جمیع ازمنه و امکنه است<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۱، ص ۵۴۸.</ref>.

{{منابع}}

# [[پرونده:55210091.jpg|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]