آثار و برکات حکومت امام مهدی چیست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

::::::آن [[قدر]] عقل‌ها کامل می‌شود که [[مؤمنان]] دیگر برای [[امور مادی]] و دنیوی ارزشی قائل نمی‌شوند و به خاطر پول و [[مقام]] با یکدیگر به [[نزاع]] و [[اختلاف]] بر نمی‌خیزند و کینه‌ها از دل‌های ایشان رخت بر می‌بندد و رأفت و گذشت بین آنها [[حاکم]] می‌شود. [[امیر مؤمنان]] {{ع}} در این خصوص فرموده‌اند: {{متن حدیث|"لَوْ قَدْ قامَ قائِمُنا... لَذَهَبَتِ الشَّحْناءُ مِنْ قُلوبِ الْعِبادِ"}}<ref>«آن گاه که [[قائم]] ما [[قیام]] کند... [[کینه]] از دل‌های [[بندگان]] رخت بر می‌بندد» بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۱۶، ح ۱۱.</ref>. در فرمایش دیگری [[امام باقر]] {{ع}} آن زمان را چنن توصیف می‌کنند: {{متن حدیث|" اذا ظَهَرَ الْقَائِمِ . . . یجیء أَصْحَابِ الزکاة بزکاتهم الی المحاویج مِنْ شیعته فَلَا یقبلونها فیصرونها وَ یذورون فی دُورِهِمْ فیخرجون الیهم فیقولون : لَا حَاجَةَ لَنَا فی دراهمکم"}}<ref>«آن گاه که [[حضرت قائم]] {{ع}} آشکار شوند... آنها که [[زکات]] بر عهده دارند، [[زکات]] خود را به نزد نیازمندان [[شیعه]] می‌برند ولی آنها نمی‌پذیرند. پس زکات‌ها را در کیسه می‌کنند و به در خانه‌های آنها می‌برند ولی آنها (از خانه) خارج می‌شوند و می‌گویند: ما نیازی به پول‌های شما نداریم» بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۹۰، ح ۲۱۲.</ref>. آن گاه که [[حرص]] پول و [[مقام]] و [[دنیا]] از [[انسان]] رخت بربندد و هر کس فقط به اندازه مایحتاج خود از امکانات مادی بهره ببرد و به همان [[قناعت]] ورزد، راه برای [[ایمان کامل]] [[بندگان]] هموار می‌گردد. فرد عاقلی خدمت [[امام صادق]] {{ع}} عرض می‌کند: می‌ترسیم که [[مؤمن]] نباشیم. [[حضرت]] می‌فرمایند: چطور چنین می‌گویید: عرض می‌کند: برای این که ما در میان [[مؤمنان]]، کسی را سراغ نداریم که [[ارزش]] برادر ایمانی‌اش نزد او از پول بیشتر باشد و همواره در میان ما ([[مؤمنان]] [[معتقد]] به [[ولایت]] [[امیر المؤمنین]] {{ع}}) پول مهم‌تر و عزیزتر از برادر دینی‌مان است، [[حضرت]] در پاسخ می‌فرمایند: {{متن حدیث|" کلا ، انکم مُؤْمِنُونَ ، ولکن لَا تکملون ایمانکم حتی یخرج قَائِمُنَا ، فَعِنْدَهَا یجمع اللَّهِ احلامکم فتکونون مؤمنین کاملین"}}<ref>بحار الانوار، ج ۶۷، ص ۳۵۱، ح ۵۴.</ref>. چنین نیست، شماها [[مؤمن]] هستید، ولی ایمانتان را به کمال نمی‌رسانید تا وقتی که [[قائم]] ما [[ظهور]] فرماید. در آن هنگام [[خداوند]] خردهای شما را جمع می‌کند، پس به [[ایمان کامل]] می‌رسید.  

::::::بیان این [[احادیث]] صرفاً باز کردن روزنه‌ای بود به سوی عصر طلایی [[ظهور]] تا بتوانیم بین آن شرایط ایده آل و [[دوست]] داشتنی با آن چه در [[زمان غیبت]]، گریبان‌گیر [[شیعه]] و اهل [[ایمان]] است. مقایسه‌ای به عمل آوریم و از این طریق به محرومیت و ناداری خود بیشتر پی ببریم و آن گاه برایمان روشن شود که چه گوهر گرانقدر و چه [[ذخیره]] ارزشمندی سال‌های سال بلکه قرن‌هاست در پس پرده [[غیبت]] به سر می‌برد. همو که با ظهورش [[دنیا]] را [[بهشت]] و گلستان می‌کند، چگونه غریبانه در [[حجاب]] ظلمانی [[غیبت]] پنهان گشته است. از طرف دیگر انسان‌های محتاج و تشنه را می‌بینیم که چگونه سرگردان و حیران، جستجوی [[آب]] زلال و چشمه [[حیات]]بخش را رها کرده و به سرابی [[دل]] خوش کرده و [[راضی]] شده‌اند»<ref>[[سید محمد بنی‌هاشمی|بنی‌هاشمی، سید محمد]]، [[سلسله درس‌های مهدویت ج۱۰ (کتاب)|انتظار فرج]]، ص ۵۸-۶۴.</ref>.

{{پاسخ پرسش  

:::::*'''برداشته شدن مرزهاست''': [[امام محمد باقر]] {{ع}} در ذیل [[آیه]] {{متن قرآن|وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى لاَ تَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ كُلُّهُ لِلَّه}}<ref>سوره انفال، ۳۹.</ref>؛ و با آنها پیکار کنید، تا [[فتنه]] برچیده شود و [[دین]]، همه مخصوص [[خدا]] باشد، می‌فرماید: به [[خدا]] سوگند آن‌چنان می‌جنگند تا این که یگانه‌پرستی فراگیر شود و [[شرک]] به [[خدا]] از میان برود و پیرزن ناتوان بتواند از [[مشرق]] به [[مغرب]] [[زمین]] برود و هیچ‌کس مزاحم و مانع او نشود. [[خداوند]] قابلیت‌های [[زمین]] را آشکار می‌کند و از آسمان باران می‌فرستد، [[مردم]] در دوران [[مهدی]] {{ع}} مالیات خود را بر شانه گذاشته خدمت آن حضرت می‌برند. [[خداوند]] بر [[شیعیان]] ما گشایش می‌دهد و اگر [[مردم]] اهل [[سعادت]] نبودند، هر آینه طغیان می‌کردند.

::::::زمانی که [[صاحب]] این [[امر]]، برخی [[احکام]] را صادر می‌فرماید، یا برخی از سنت‌ها را بیان می‌کند، گروهی به قصد خروج بر [[امام زمان]] {{ع}} از [[مسجد]] بیرون می‌روند. [[امام مهدی]] {{ع}} به [[یاران]] خود [[دستور]] می‌دهد که آنها را تعقیب کنند. آنان نیز به [[دستور]] حضرت، به تعقیب خارجیان پرداخته و در محله "تمارین"<ref>یکی از محلات کوفه است.</ref> آنها را دستگیر می‌کنند و به عنوان اسیر خدمت [[امام زمان]] {{ع}} می‌آورند. [[امام]] [[دستور]] می‌دهد تا همه آنها را به قتل برسانند، این آخرین گروهی است که بر [[قائم]] [[آل محمد]] {{ع}} خروج می‌کنند<ref>تفسیر عیاشی، ۲، ۶۷.</ref>»<ref>[[همراه با مهدی از مکه تا قدس (کتاب)|همراه با مهدی از مکه تا قدس]] ص ۶۹-۷۳.</ref>.

{{پاسخ پرسش  

:::::*'''روایت چهارم:''' [[پیامبر خاتم|پیامبر گرامی اسلام]]{{صل}} فرمودند: "در [[آخرالزمان]] خلیفه‌ای خواهد بود که مال را به آسانی می‌بخشد، بی‌آن‌ که مقدارش را بشمارد"<ref> لطف الله صافی گلپایگانی، [[منتخب الاثر (کتاب)|منتخب الاثر]]، ص۳۸۴.</ref>

:::::*'''روایت پنجم:''' [[امام باقر]]{{ع}} می‌فرماید: [[حضرت مهدی]]{{ع}}، سیره پیامبر{{صل}} را زنده می‌سازد و در راه پیامبر{{صل}} به گام می‌نهد.<ref> لطف الله صافی گلپایگانی، [[منتخب الاثر (کتاب)|منتخب الاثر]]، ص ۳۷۶.</ref>. رحمت بر خَلق و حسن خُلق، از مهم‌ترین عناصر سیره [[پیامبر خاتم|پیامبر اکرم]]{{صل}} به شمار می‌رود؛ [[امام مهدی|امام زمان]]{{ع}} نیز از این عناصر بهره‌مند است و به یاری آنها همگان را پیرامون خویش گرد می‌آورد. به امید آن روز و دیدار آن فرشته نجات!»<ref>[[مهدی علی‌پور|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)|ظهور]]، ص ۲۵۱-۲۵۲.</ref>.

{{پاسخ پرسش  

::::::حجت الاسلام و المسلمین '''[[صفر فلاحی]]'''، در کتاب ''«[[امام مهدی ذخیره امامت (کتاب)|امام مهدی ذخیره امامت]]»'' در این‌باره گفته است:

:::::*«از جمله برکات [[حکومت]] [[امام مهدی|حضرت ولی عصر]]{{ع}} این است که اختلافات از بین می‌رود و این در سایه تعلیمات [[حیات]] بخش قرآنی است که دوران پس از [[ظهور]] به دست حضرت در جامعه گسترش می‌یابد. [[امام خمینی]] در این باره آورده‌اند: "به ما این وعده را داده‌اند که در یک وقتی که [[امام زمان]] {{ع}} [[ظهور]] کند، این اختلافات از بین می‌رود و همه برادروار با هم هستند، دیگر زورمند و... زورکشی در کار نیست"<ref>صحیفه امام، ج۱۱، ۲۹۸.</ref>. این جمله [[امام خمینی]] پرتوی است از کلام نورانی [[امام رضا]]{{ع}} که فرمود: "وقتی [[مهدی]] [[ظهور]] کند زمین از نورش روشن و ترازوی عدالت بین مردم قرار داده می‌شود و هیچ کس نمی‌تواند کوچک‌ترین ظلمی به دیگران روا دارد"<ref>فرائد السمطین، ج۲، ۳۳۷.</ref>»<ref>[[صفر فلاحی|فلاحی، صفر]]، [[امام مهدی ذخیره امامت (کتاب)|امام مهدی ذخیره امامت]]، ص ۳۴ -۳۵.</ref>.

{{پاسخ پرسش  

:::::#'''ریزش برکات الهی:''' یکی از آثار اقدامات آن مصلح کل، [[حضرت مهدی]] اینست که در دوران [[حکومت]] او خدا رحمت و برکاتش را بر اهل زمین نازل می‌فرماید. بیان [[امام خمینی|امام راحل]] در این خصوص چنین است: "پرچم [[عدالت]] و رحمت حق تعالی بر بسیط زمین افراشته گردد و تنها قانون عدل اسلامی بر بشریت حاکم شود و کاخ‌های ستم و کنگره‌های بیداد فرو ریزد و آنچه غایت بعثت [[انبیا]]{{عم}} و حامیان اولیاء بود تحقق یابد و برکات حق تعالی بر زمین نازل شود"<ref>[[سید روح الله خمینی|خمینی، سید روح الله]]، صحیفه نور، ج ۱۵، ص ۲۲.</ref>. مستند روایی این مطلب روایت‌هایی است، از جمله حدیث [[حضرت علی]]{{ع}} که در بخشی از آن آمده است:{{عربی|"لَوْ قَدْ قَامَ‏ قَائِمُنَا لَأَنْزَلَتِ‏ السَّمَاءُ قَطْرَهَا وَ لَأَخْرَجَتِ‏ الْأَرْضُ‏ نَبَاتَهَا‏‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ح ۱۰، ص ۱۰۴ و به همین مضمون: الحر العاملی، [الشیخ‌] محمد بن حسن، اثبات الهداة، ج ۳، ص ۵۰۲، ح ۲۹۴.</ref>. از دیدگاه [[قرآن کریم]] گناه، ظلم و ستم مهمترین مانع نزول برکات الهی است و در طرف دیگر تقوی رمز نزول آن؛ همانگونه که فرمود: {{متن قرآن|وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُواْ وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاء وَالأَرْضِ}}<ref>و اگر مردم شهرها (و آبادی‌ها) ایمان می‌آوردند و پرهیزکاری پیشه می‌کردند، حتما می‌گشودیم بر آنان برکت‌هایی را از آسمان و زمین؛ سوره الاعراف: ۷/ ۹۶.</ref>. حال که چنین است، وقتی که [[مهدی موعود]] ظلم و ستم را ریشه‌کن نماید و موانع نزول برکت را برطرف نماید، در این صورت بر اساس همان وعده الهی آسمان مأمور می‌شود ببارد و زمین هم برویاند.

:::::#'''برداشته شدن مرزهای جغرافیایی:''' در سایه اقدام‌های اصلاحی [[امام زمان]]{{ع}} ریشه‌های اختلاف و دوگانگی از بین می‌رود و ملتهای مسلمان تبدیل به امت واحد اسلامی می‌شوند و [[حکومت]] جهانی مهدوی شکل می‌گیرد. همانطور که [[امام خمینی|امام راحل]] فرمود: "در زمان حضرت صاحب {{ع}} [[حکومت]] واحد می‌شود ..."<ref>[[سید روح الله خمینی|خمینی، سید روح الله]]، صحیفه نور، ج ۲۰، ص ۷۹.</ref>. "به ما این وعده را دادهاند که در یک وقتی که [[امام زمان]]{{ع}} [[ظهور]] کند، این اختلافات از بین می‌رود و همه برادروار با هم هستند"<ref>[[سید روح الله خمینی|خمینی، سید روح الله]]، صحیفه نور، ج ۱۱، ص ۳۱.</ref>. یکی از مشکلات اساسی دنیای [[اسلام]] اینست که تجزیه و به کشورهای کوچک مستقلی تبدیل شده است. این تجزیه، تفرقه را نیز به دنبال داشته است. آنان به جای آنکه با وحدت، قدرت بزرگی تشکیل دهند و در مقابل مستکبران بایستند و قدرت آنان را درهم بشکنند، متأسفانه تحت تأثیر مداخله‌های بیگانگان، تمام امکانات خود را برای تضعیف یکدیگر به کار می‌گیرند. اما وقتی که [[حضرت مهدی]] بیاید، این مرزها برداشته می‌شود، فرماندهی واحد با بهره‌گیری از تمام امکانات و با قدرت الهی بساط ظلم و ستم را برخواهد چید»<ref>[[فرج‌الله هدایت‌نیا|هدایت‌نیا، فرج‌الله]]؛ [[امام مهدی در نگاه امام خمینی (مقاله)|امام مهدی در نگاه امام خمینی]]، ص384- 385.</ref>.

{{پاسخ پرسش  

::::::«وقتی [[مهدی موعود]]{{ع}} [[ظهور]] کرد و در [[جنگ]] با [[دشمنان دین]] پیروز شد و بر شرق و غرب [[جهان]] تسلط یافت، تمام [[زمین]] را به وسیله یک [[حکومت جهانی]] [[اسلامی]] [[اداره]] می‌کند، [[استانداران]] لایقی با برنامه کار و [[دستورات]] لازم به تمام استان‌ها گسیل می‌دارد‌<ref>دلایل الإمامة، محمد بن جرید طبری، ص ۲۴۹، چاپ نجف، ۱۳۶۹.</ref>. بر اثر کوشش و [[جدیت]] چنین استاندارانی تمام [[زمین]] آباد می‌گردد. [[حضرت مهدی]] {{ع}} نیز خود از دور، تمام حوادث و جریانات [[کشور]] پهناور [[اسلامی]] را زیر نظر دارد و تمام نقاط [[زمین]] برایش مانند [[کف دست]] نمایان است، [[اصحاب]] و یارانش نیز از فاصله‌های دور، ایشان را مشاهده کرده، با حضرتش صحبت می‌کنند. [[عدل و داد]]، تمام [[زمین]] را فرا می‌گیرد، [[مردم]] با هم را [[مهربان]] شده، با [[صدق]] و [[صفا]] در کنار یکدیگر [[زندگی]] می‌کنند، [[امنیت عمومی]] همه جا را فرا می‌گیرد و کسی در صدد [[آزار]] دیگری نیست، [[وضع اقتصادی]] [[مردم]] بسیار خوب می‌شود، بطوری که مستحق [[زکات]] پیدا نمی‌شود، باران‌های سودمند پی در پی می‌بارد، تمام [[زمین]] سبز و خرم گشته، [[برکات]] و محصولات [[زمین]] زیاد می‌شود، [[اصلاحات]] لازم در امور [[کشاورزی]] به عمل می‌آید، توجه [[مردم]] به [[خدا]] زیاد شده، گرد [[گناه]] نمی‌‌گردند، [[اسلام]] [[دین]] رسمی [[جهان]] شده، بانگ [[توحید]] از همه جا بلند می‌شود.

::::::در امور راه سازی برنامه‌های جالبی را به مرحله [[اجرا]] می‌گذارند، به قدری [[جدیت]] می‌کنند که حتی مساجدی را که سر راه ساخته شده خراب می‌کنند، برای خیابان‌ها پیاده‌رو درست می‌کنند، به پیاده‌ها [[دستور]] می‌دهند که از پیاده‌رو عبور کنند و به سواره‌ها امر می‌کنند که در وسط خیابان حرکت نمایند، تمام پنجره‌هایی را که به کوچه باز شده، مسدود می‌سازند، از ایجاد ناودان در کوچه جلوگیری می‌کنند، حتی مساجد مشرف و عالی را خراب می‌نمایند و پیش آمدگی‌های ساختمان را خراب می‌کنند. در [[عصر حضرت مهدی]] {{ع}} [[عقل]] [[مردم]] کامل می‌شود و سطح معلومات عمومی بالا می‌رود، بطوری که زن‌ها در خانه خویش از عهده [[قضاوت]] بر می‌آیند. [[حضرت صادق]] {{ع}} در این زمینه فرمود: [[علم]] و [[دانش]] به ۲۷ قسم تقسیم شده که بیش از دو قسمت آن در دسترس [[بشر]] قرار نگرفته است. وقتی که [[قائم]] ما [[قیام]] کرد، آن [[حضرت]] ۲۵ قسمت دیگر را آشکار [[جامعه بشری]] پخش می‌کند<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۳۶.</ref>. در آن زمان، [[ایمان]] [[مردم]] کامل می‌شود و [[کینه]] از دلشان بیرون می‌رود. ناگفته نماند که هر بخشی از مطالب بالا از روایتی گرفته شده و مدرک بیشتر آنها خبر واحدی بیش نیست»<ref>[[عبدالرحمن انصاری|ان‍ص‍اری‌؛ع‍ب‍دال‍رح‍م‍ن‌]]، [[در انتظار خورشید ولایت (کتاب)|در انتظار خورشید ولایت]]، ص ۱۳۸.</ref>.

{{پاسخ پرسش  

::::::«از [[امام سجاد]]{{ع}} [[نقل]] شده است: "آن‌گاه که [[امام مهدی]]{{ع}} [[قیام]] کند، [[خداوند]] [[بیماری‌ها]] را از [[مؤمنان]] دور سازد و قوت و تندرستی را به آنان بازگرداند"<ref>{{متن حدیث| إِذَا قَامَ الْقَائِمُ أَذْهَبَ اللَّهُ عَنْ كُلِّ مُؤْمِنٍ الْعَاهَةَ وَ رَدَّ إِلَيْهِ قُوَّتَهُ}}بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۶۴.</ref>‌. و هم‌چنین [[کینه‌ها]] از [[دل]] [[مردم]] بیرون [[رود]] و شرّ و [[بدی]] از [[جهان]] رخت بربسته و تنها خیر و خوبی باقی ماند <ref>بشارة الاسلام، ص ۲۴۹؛ روزگار رهایی، ص ۶۴۰.</ref>. "[[زمین]] به وسیله [[حضرت مهدی]]{{ع}} آباد و خرم و سرسبز گردد و چشمه‌ها جاری شود"<ref>{{متن حدیث|تُعْمَّرُ الْأَرْضُ وَ تَصْفُو وَ تَزْهُو بِمُهْدِيِّهَا وَ تَجْرِي بِهِ الْأَنْهَارُ}}؛ ینابیع الموده، ج ۳، ص ۱۳۶.</ref>؛ .

::::::[[امام باقر]]{{ع}} می‌فرماید: "در زمان [[حکومت امام مهدی]]{{ع}} در روی [[زمین]] ویرانه‌ای نماند مگر آنکه آباد گردد". "[[امام زمان]]{{ع}} بین [[مردم]] [[مساوات]] برقرار می‌کند و عطایای او فراوان شود به‌گونه‌ای که [[نیازمند]] و فقیری پیدا نمی‌شود...<ref>کمال الدین، ج ۱، ص ۳۳۱؛ نور الثقلین، ج ۲، ص ۲۱۲.</ref> و [[زمین]] گنج‌ها و [[برکات]] خود را نمایان می‌کند"<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۹۰؛ عقد الدرر، ص ۶۷؛ امالی طوسی، باب ۱۸، ص ۵۱۳.</ref>»<ref>[[حسین ایرانی|ایرانی، حسین]]، [[منجی موعود از منظر نهج البلاغه (کتاب)|منجی موعود از منظر نهج البلاغه]]، ص:۷۰.</ref>.

{{پاسخ پرسش  

::::::[[رسول اکرم]]{{صل}} فرمود: "[[قائم]] ما مورد [[تأیید]] است و [[زمین]] را برای او درنوردند و گنج‌ها را به او بنمایانند و [[حکومت]] و سیطره او [[شرق]] و [[غرب]] را فرا گیرد و [[پروردگار]] به دست [[مهدی]]{{ع}}[[ دین]] خویش را بر همه [[دین‌ها]] [[پیروز]] سازد گرچه [[مشرکان]] و بی‌دینان این را نخواهند، در روزگار [[حکومت]] [[مهدی]]{{ع}} همه‌جا آباد خواهد بود... اما این همه بعد از دوران [[غیبت طولانی]] است تا [[خداوند]] [[اطاعت]] و [[ایمان]] [[مردم]] را بیازماید"<ref>{{متن حدیث|الْقَائِمُ مِنَّا مَنْصُورٌ بِالرُّعْبِ مُؤَيَّدٌ بِالنَّصْرِ تُطْوَى لَهُ الْأَرْضُ وَ تَظْهَرُ لَهُ الْكُنُوزُ يَبْلُغُ سُلْطَانُهُ الْمَشْرِقَ وَ الْمَغْرِبَ وَ يُظْهِرُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ دَيْنَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ فَلَا يَبْقَى فِي الْأَرْضِ خَرَابٌ إِلَّا قَدْ عُمِرَ... إِلی أَن قَالَ: وَ ذَلِكَ بَعْدَ غَيْبَةٍ طَوِيلَةٍ لِيَعْلَمَ اللَّهُ مَنْ يُطِيعُهُ بِالْغَيْبِ وَ يُؤْمِنُ بِهِ}}؛ کمال الدین، ج۱، ص۳۳۱؛ اثبات الهداة، ج۳، ص۷۱۸.</ref>. [[ابن عباس]] می‌‌گوید: [[پیامبر]]{{صل}} فرمود: [[مهدی]] که [[زمین]] را پر از [[عدل]] می‌‌سازد همان‌گونه که پراز [[ظلم]] شده باشد..[[ زمین]] گنجینه‌های درون (جگرگوشه‌های خود را) بیرون می‌‌اندازد گفتم: افلاذ کبد چیست؟ فرمود: ستون‌هایی از طلا و نقره ([[حاکم]] می‌‌گوید این [[حدیث صحیح]] است)<ref>{{متن حدیث| الْمَهْدِيُّ الَّذِي يَمْلَأُ الْأَرْضَ عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ جَوْراً... تَقِيءُ الْأَرْضُ أَفْلَاذَ كَبِدِهَا قَالَ قُلْتُ وَ مَا أَفْلَاذُ كَبِدِهَا قَالَ أَمثَالُ أُسْطُوَانَةٌ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ}}؛ حاکم نیشابوری، مستدرک، ج۴، ص۵۱۴.</ref>.

::::::[[ترمذی]] در صحیح خود از [[پیامبر]]{{صل}} [[نقل]] می‌‌کند که فرمود: "[[زمین]] گنجینه‌های درون خود را بیرون می‌‌ریزد بسان ستون‌ها از شمش طلا و نقره، دزد وقتی که آن را می‌‌بیند با تعجب می‌‌گوید برای این دستم بریده شد و [[قاتل]] می‌گوید برای همین [[آدم]] کشتم و [[قاطع]] رحم می‌‌گوید وای بر من برای همین [[قطع رحم]] کردم، سپس [[دعوت]] می‌‌شوند که چیزی بردارند"<ref>{{متن حدیث|تَقِيءُ الْأَرْضُ أَفْلَاذَ كَبِدِهَا مِثْلَ الْأُسْطُوَانِ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ فَيَجِيءُ السَّارِقُ فَيَقُولُ فِي هَذَا قُطِعَتْ يَدِي ثُمَّ يَتْرُكُونَهُ وَ لَا يَأْخُذُونَ مِنْهُ شَيْئاً}}؛ صحیح [[ترمذی]]، ج۳، ص۲۳۴.</ref>. وضع زندگانی [[مردم]] به حدی خوب می‌‌شود که فقیری پیدا نمی‌شود که [[زکات]] قبول کند و [[مردم]] به آنچه که [[خداوند]] از [[فضل]] و [[کرم]] خویش روی کرده است قانع می‌‌شوند و از دیگران بی‌نیاز می‌‌گردند<ref>اعیان الشیعة، حالات امام دوازدهم، ص۱۵۰.</ref>»<ref>[[داوود الهامی|الهامی، داوود]]، [[آخرین امید (کتاب)|آخرین امید]]، ص ۲۷۶-۲۷۹</ref>.

{{پاسخ پرسش  

::::::آقای '''[[حیدر کامل ]]'''، در کتاب ''«[[دجال آخرالزمان (کتاب)|دجال آخرالزمان]]»'' در این‌باره گفته است:

::::::«از [[پیامبر]]{{صل}} روایت شده که فرمودند: ‌"امت من در زمان [[امام مهدی|مهدی]]{{ع}} به گونه‌‌ای از نعمت‌ها بهره‌مند می‌گردند که تا قبل از آن هرگز بدین گونه بهره‌مند نشده بودند. آسمان پی در پی بر آنان می‌بارد و زمین هر گیاهی در دل خود داشته باشد، می‌رویاند<ref>{{عربی|"عَنِ النَّبِيِّ ص قَالَ: تَتَنَعَّمُ أُمَّتِي فِي زَمَنِ الْمَهْدِيِّ نِعْمَةً لَمْ يَتَنَعَّمُوا مِثْلَهَا قَطُّ يُرْسِلُ اللَّهُ السَّمَاءَ عَلَيْهِمْ مِدْرَاراً وَ لَا تَدَعِ الْأَرْضُ شَيْئاً مِنْ نَبَاتِهَا إِلَّا أَخْرَجَتْهُ"}}؛ نجم الثاقب، ص ۳۵۱.</ref>؛ [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} فرمودند: "در میان خلفای شما، خلفیه‌ای است که مال را فراوان و بدون حساب و شمارش می‌بخشد"<ref>‌{{عربی|"قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} مِنْ خُلَفَائِكُمْ خَلِيفَةٌ يَحْثُو الْمَالَ حَثْياً لَا يَعُدُّهُ عَدَداً "}}؛ بحار الانوار، ج۵۱، ص۹۲.</ref>؛ همچنین از [[ابی سعید خدری]] روایت شده است که گفت: [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} فرمودند: "شما را بشارت می‌دهم به [[امام مهدی|مهدی]]{{ع}} که در هنگام اختلاف مردم و حوادث تکان دهنده برانگیخته می‌شود و زمین را پر از عدل و داد نماید؛ همان‌گونه که از ظلم و ستم پر شده باشد. ساکنان آسمان‌ها و زمین از او راضی می‌گردند و مال را به شیوه‌ای صحاح تقسیم می‌کند. مردی گفت: صحاح چیست؟ فرمودند: مساوی بین مردم. خداوند در آن زمان، دل‌های امت [[محمد]]{{صل}} را آکنده از بی‌نیازی نموده و تحمل [[عدالت]] او را به آنان اعطا می‌نماید تا جایی که منادی فریاد می‌آورد: چه کسی نیاز مالی دارد؟ هیچ کس بر نمی خیزد؛ مگر تنها یک مرد که می‌گوید: من. او می‌گوید: به نزد خزانه‌دار برو و به او بگو: مهدی تو را امر می‌نماید که به من مالی ببخشی و به او می‌گوید: شتاب کن. تا اینکه آن را در دامان او قرار می‌دهد و شرمنده می‌شود. پس می‌گوید: تو شجاع‌ترین فرد امت [[محمد]]{{صل}} هستی. از این وسعت نظر، حضرت به حالت عجز می‌افتد و آن مال را برمی‌گرداند؛ اما از او پذیرفته نمی‌شود و به او گفته می‌شود: ما چیزی را که می‌بخشیم پس نمی‌گیریم. مدت هفت، هشت یا نُه سال همین گونه است. پس از او خیری در کار نیست یا اینکه گفته باشند خیری در زنده بودن بعد او نیست"<ref>‌{{متن حدیث|عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} أُبَشِّرُكُمْ بِالْمَهْدِيِّ يُبْعَثُ فِي أُمَّتِي عَلَى اخْتِلَافٍ مِنَ النَّاسِ وَ زَلَازِلَ يَمْلَأُ الْأَرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ جَوْراً وَ ظُلْماً يَرْضَى عَنْهُ سَاكِنُ السَّمَاءِ وَ سَاكِنُ الْأَرْضِ يَقْسِمُ الْمَالَ صِحَاحاً فَقَالَ رَجُلٌ مَا صِحَاحاً قَالَ بِالسَّوِيَّةِ بَيْنَ النَّاسِ وَ يَمْلَأُ اللَّهُ قُلُوبَ أُمَّةِ مُحَمَّدٍ {{صل}} غِنًى وَ يَسَعُهُمْ عَدْلُهُ حَتَّى يَأْمُرَ مُنَادِياً يُنَادِي يَقُولُ مَنْ لَهُ فِي الْمَالِ حَاجَةٌ فَمَا يَقُومُ مِنَ النَّاسِ إِلَّا رَجُلٌ وَاحِدٌ فَيَقُولُ أَنَا فَيَقُولُ ائْتِ السَّدَّانَ يَعْنِي الْخَازِنَ فَقُلْ لَهُ إِنَّ الْمَهْدِيَّ يَأْمُرُكَ أَنْ تُعْطِيَنِي مَالًا فَيَقُولُ لَهُ احْثُ حَتَّى إِذَا جَعَلَهُ فِي حَجْرِهِ وَ أَبْرَزَهُ نَدِمَ فَيَقُولُ كُنْتُ أَجْشَعَ أُمَّةِ مُحَمَّدٍ نَفْساً أَعْجَزَ عَمَّا وَسِعَهُمْ فَيَرُدُّهُ وَ لَا يَقْبَلُ مِنْهُ فَيُقَالُ لَهُ إِنَّا لَا نَأْخُذُ شَيْئاً أَعْطَيْنَاهُ فَيَكُونُ لِذَلِكَ سَبْعَ سِنِينَ أَوْ ثَمَانَ سِنِينَ أَوْ تِسْعَ سِنِينَ ثُمَّ لَا خَيْرَ فِي الْعَيْشِ بَعْدَهُ أَوْ قَالَ ثُمَّ لَا خَيْرَ فِي الْحَيَاةِ بَعْدَهُ}}؛ بحار الانوار، ج۵۱، ص۹۲. </ref>؛ و نیز از [[ابی سعید خدری]] روایت شده است که گفت: [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} فرمودند: "در هنگام سکون و ایستایی زمان و بروز فتنه‌ها، مردی پا به عرصه ظهور خواهد گذاشت که به وی [[امام مهدی|مهدی]]{{ع}} گویند، بخشش او گوارا است<ref>{{متن حدیث|عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} يَكُونُ عِنْدَ انْقِطَاعٍ مِنَ الزَّمَانِ وَ ظُهُورٍ مِنَ الْفِتَنِ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ الْمَهْدِيُّ يَكُونُ عَطَاؤُهُ هَنِيئاً}}؛ بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۸۲.استخراج توسط ابو نعیم حافظ، باب الیمان عشر، در رد کسانی که گمان می‌کنند [[مهدی موعود]]{{ع}} همان [[عیسی بن مریم]]{{ع}} است.</ref>»<ref>[[حیدر کامل]]، [[دجال آخرالزمان (کتاب)|دجال آخرالزمان]]، ص 283-286 .</ref>.

{{پاسخ پرسش  

:::::*«در [[روایات]] مختلفی آمده است که [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}}، [[هنگام ظهور]]، با کشیدن دست خود بر سر [[بندگان]]، [[عقول]] آنها را کامل می‌کند، قلب‌های‌شان را از پاره آهن محکم‌تر کرده و [[کینه]] و عداوت را از دل‌های‌شان می‌زداید<ref>نجم الثاقب، باب سوم.</ref>. در [[حدیث]] دیگری آمده است: [[حضرت]] اگر دستش را به سوی بزرگ‌ترین درخت روی [[زمین]] دراز کند، ان را از ریشه بیرون می‌آورد<ref>کشف الغمه، ج ۳، ص ۳۱۴.</ref>»<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۳۲۱.</ref>.

:::::*«از [[روایات]] فهمیده می‌شود که [[قیام]] [[حضرت مهدی]] {{ع}} موجب [[خرسندی]] اهل [[زمین]] و [[آسمان]] و حتی مردگان می‌شود. [[رسول خدا]] {{صل}} می‌فرمایند: همه اهل [[آسمان]] و [[زمین]]، پرندگان، حیوانات درنده و ماهیان دریا، از [[ظهور]] [[حضرت مهدی]] {{ع}} شاد و [[خرسند]] می‌شوند<ref>عقد الدرر، ص ۸۴؛ البیان، ص ۱۱۸.</ref>. [[حضرت علی]] {{ع}} می‌فرمایند: هنگامی که [[حضرت مهدی]] {{ع}} [[ظهور]] می‌کند، نام مبارکش بر سر زبان‌ها خواهد بود و وجود [[مردم]] سرشار از [[عشق]] به [[مهدی]] است، به‌گونه‌ای که جز نام او، هیچ نامی در یاد و زبان آنان نیست و با [[دوستی]] او [[روح]] خود را سیراب می‌کنند<ref>الحاوی للفتاوی، ج ۲، ص ۶۸؛ احقاق الحق، ج ۱۳، ص ۳۲۴.</ref>. [[حضرت رضا]] {{ع}} درباره [[گشایش]] [[پس از ظهور]] می‌فرمایند: در آن هنگام گشایشی بر [[مردم]] می‌رسد، به‌طوری که مردگان آرزوی زندگی دوباره می‌کنند<ref>غیبة طوسی، ص ۲۶۸.</ref>. [[امام صادق]] {{ع}} نیز درباره [[پس از ظهور]] [[حضرت]] می‌فرمایند: هیچ مؤمنی در [[قبر]] نمی‌ماند، مگر آنکه آن شادی و سرور در قبرش وارد می‌شود؛ به‌گونه‌ای که مردگان به [[دیدار]] یکدیگر می‌روند و [[ظهور]] حضرتش را به همدیگر تبریک می‌گویند<ref>اثبات الهداة، ج ۳، ص ۵۳۰.</ref>»<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۴۲۴.</ref>.

{{پاسخ پرسش  

:::::#یک نوع امتیاز همانند امتیاز وجود [[پیامبر]] و بودن [[انسان]] در عصر ایشان و دیگر [[امامان]] است. اگر ما در عصر آن حضرات بودیم چه آثار و برکاتی بر ما مترتب می‌شد که الآن نیست، آن آثار و [[برکات]] بر انسانِ در [[عصر ظهور]] نیز مترتب می‌گردد.

:::::#یک سری امتیازات دیگری است که مخصوص عصر [[ظهور]] [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} است. [[عصر ظهور]] [[حضرت]] عصری است که [[بهشت]] واقعی برای [[مردم]] در روی [[زمین]] تحقق یافته و عصر طلایی به حساب می‌آید، عصری که حتی برای [[پیامبر]] {{صل}} نیز فراهم نشد، از همه جهت شرایط برای یک زندگی ایده آل فراهم است، عصری که در هیچ یک از نقاط عالم [[ظلم]] و تعدّی نخواهد بود... و این امتیاز و اثر بسیار عالی است که [[انسان]] می‌تواند کسب کند»<ref>[[علی ‎اصغر رضوانی|رضوانی، علی ‎اصغر]]، [[موعودشناسی و پاسخ به شبهات (کتاب)|موعودشناسی و پاسخ به شبهات]]، ص ۶۴۵.</ref>.

{{پرسمان انتظار فرج}}