تفاوت ظهور با قیام امام مهدی چیست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

| عنوان پاسخ‌دهنده = ۱. حجت الاسلام و المسلمین سلیمیان؛

| تصویر = 136863.JPG

::::::«در برخی [[روایات]]، "[[ظهور]]" و "[[قیام]]" در یک مفهوم به کار رفته است<ref>محمد بن ابراهیم نعمانی در کتاب خود در بابی با عنوان "باب ما جاء فی ذکر أحوال الشیعه عند خروج القائم{{ع}} و قبله و بعده" روایاتی را نقل کرده که افزون بر چگونگی ظهور به گستره عصر ظهور و قیام نیز اشاره کرده است. الغیبه، ص ۳۱۷؛ و نیز نک: علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج۲، ص۲۰۴.</ref> و این خود سبب شده تا افرادی، هر دو را در یک معنا به کار برند. اما از برخی [[روایات]] به دست می‌آید که [[ظهور]] می‌تواند با [[قیام]]، متفاوت باشد و [[قیام]]، مرحله‌ای است که [[پس از ظهور]] رخ می‌دهد. که برخی [[روایات]] در این باره عبارتند از:

:::::*'''[[قیام]] [[پس از ظهور]]''': [[محمد بن یعقوب کلینی]] از [[امام صادق]]{{ع}} درباره فرمایش [[خداوند عزوجل]]: ‌{{متن قرآن|فَإِذَا نُقِرَ فِي النَّاقُورِ}}<ref>«و هنگامی که در صور دمیده شود،» سوره مدثر، آیه ۸.</ref>؛ با یادآوری [[سند]]، این [[روایت]] را [[نقل]] کرده است که:‌ "همانا [[امام]] پیروز و پنهان از ما [[خاندان]] است که چون [[خدای بزرگ]] بخواهد امر او را آشکار سازد، در دلش نکته‌ای می‌گذا‌رد، پس آشکار می‌شود و سپس به امر [[خدای تبارک و تعالی]] به پا خیزد"<ref>{{متن حدیث|إِنَّ مِنَّا إِمَاماً مُظَفَّراً مُسْتَتِراً فَإِذَا أَرَادَ اللَّهُ عَزَّ ذِكْرُهُ إِظْهَارَ أَمْرِهِ نَكَتَ فِي قَلْبِهِ نُكْتَةً فَظَهَرَ فَقَامَ بِأَمْرِ اللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص ۳۴۳، ح۳۰.</ref>.

| عنوان پاسخ‌دهنده = ۲. حجت الاسلام و المسلمین الهی‌نژاد؛

| تصویر = 1368264.jpg

::::::«[[ظهور]]، یک امر دفعی و ناگهانی است، اما [[قیام]]، یک امر تدریجی است که [[با تدبیر]] مستقیم [[امام مهدی]]{{ع}} رُخ می‌دهد؛ چنان‌که درباره [[ظهور]] از [[پیامبر گرامی اسلام]]{{صل}} سؤال می‌شود: چه وقتی "[[قائم]]" از ذریهات خروج می‌کند؟ فرمود: مَثَل او، مَثَل [[ساعت]] است که آشکار نکند وقتش را، جز او و نیاید شما را جز ناگهانی<ref>{{متن حدیث|مَتَى يَخْرُجُ الْقَائِمُ مِنْ ذُرِّيَّتِكَ فَقَالَ{{صل}}: مَثَلُهُ مَثَلُ السَّاعَةِ الَّتِي لا يُجَلِّيها لِوَقْتِها إِلَّا هُوَ ثَقُلَتْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لا تَأْتِيكُمْ إِلَّا بَغْتَةً}}؛ ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین، ج۲، ص۳۸۳، ح۶.</ref>؛ در این [[روایت]]؛ گرچه از واژه {{متن حدیث|يَخْرُجُ}} استفاده شده است، ولی با قرائن مقالیه نظیر کاربست شاخصه {{متن حدیث|بَغْتَةً}} از واژه {{متن حدیث|يَخْرُجُ}}، معنای [[ظهور]] برداشت می‌شود.

::::::برخی از تعبیرات [[روایت]] بالا، نظیر واژه {{متن حدیث|بَغْتَةً}}، حکایت از ناگهانی و دفعی بودن [[ظهور]] می‌کند و همچنین [[تشبیه]] کردن [[وقت ظهور]] به وقت [[قیامت]]؛ چنان که در [[قرآن]]، روی دفعی بودن وقت [[قیامت]] تأکید شده است<ref>{{متن قرآن|إِنَّمَا عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّي لَا يُجَلِّيهَا لِوَقْتِهَا إِلَّا هُوَ ثَقُلَتْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ لَا تَأْتِيكُمْ إِلَّا بَغْتَةً}} «دانش آن، تنها نزد پروردگار من است؛ هیچ کس جز او در زمان آن از آن پرده بر نمی‌دارد؛ (بار آن) در آسمان‌ها و زمین، سنگین است، جز ناگهان به سراغتان نمی‌آید» سوره اعراف، آیه ۱۸۷.</ref>. پس [[وقت ظهور]] نیز مثل وقت [[قیامت]]، دفعی و غیرمترقبه خواهد بود.