آسیبهای تربیتی مهدویت کدامند؟ (پرسش) (نمایش مبدأ)
نسخهٔ ۲۳ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۵۶
، ۲۳ دسامبر ۲۰۲۱جایگزینی متن - '\: \:\:\:\:\:\:(.*)\s' به ': $1 '
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-(پرسش)]] {{پایان}} {{پایان}} == پرسشهای وابسته == +(پرسش)]] {{پایان پرسشهای وابسته}} == پرسشهای وابسته ==)) |
جز (جایگزینی متن - '\: \:\:\:\:\:\:(.*)\s' به ': $1 ') |
||
| خط ۱۹: | خط ۱۹: | ||
[[پرونده:13681078.jpg|100px|right|بندانگشتی|[[مجتبی تونهای]]]] | [[پرونده:13681078.jpg|100px|right|بندانگشتی|[[مجتبی تونهای]]]] | ||
::::::آقای '''[[مجتبی تونهای]]'''، در کتاب ''«[[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]»'' در اینباره گفته است: | ::::::آقای '''[[مجتبی تونهای]]'''، در کتاب ''«[[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]»'' در اینباره گفته است: | ||
«[[مهدویت]] تنها مسألهای [[اعتقادی]] نیست، بلکه بعد تربیتی نیز دارد. هنگامی که ما مشخص میکنیم بر اساس متون روایی، [[اعتقاد]] به وجود و [[ظهور]] [[امام مهدی|مهدی]] {{ع}} ضروری است، مجموعه دانشی را برای افراد فراهم نمودهایم. اما هنگامی که این مجموعه، به همراه خود، تحوّلات هیجانی، عاطفی و عملی معینی را ایجاد میکند که ضمن آن، افراد میکوشند خود را برای یاوری [[امام مهدی]] {{ع}} مهیا سازند، چهره تربیتی [[مهدویت]] آشکار میگردد. وقتی به جنبه تربیتی [[مهدویت]] واقف شدیم، باید [[آسیبشناسی تربیتی مهدویت]] را مورد تأمل قرار دهیم: | |||
:::::#'''حصاربندی و حصارشکنی'''، از آسیبهای تربیتی [[مهدویت]] است. برخی معتقدند [[پیروان]] [[حق]]، باید بریده و برکنار از [[پیروان]] [[باطل]]، [[انتظار]] بکشند تا لحظه وقوع واقعه فرارسد. در این تصور، [[دوران غیبت]] به مثابه "اتاق [[انتظار]]" است که باید در آن، به دور از [[اهل باطل]] نشست و [[منتظر]] بود تا [[صاحب]] امر بیاید و کار را یکسره کند. تنها [[تلاش]] افراد در اینجا برای دور نگاه داشتن و مصون داشتن خود و دیگران، از [[اهل باطل]] است. این آسیب از [[کجفهمی]] نسبت به [[مهدویت]] نشأت گرفته است؛ چون اگر [[مهدویت]]، ناظر به [[غلبه]] نهایی [[حق]] بر [[باطل]] است، باید این [[غلبه]] را در پرتو قانون کلی چالش میان [[حق]] و [[باطل]] [[فهم]] کرد. در چالش با [[باطل]] است که [[حق]] غالب میگردد. حصارشکنی هم از آسیبهاست. در حصارشکنی هر مرزی را برمیدارند و بیمرزی را [[حاکم]] میکنند. نمونه این بیمرزی و التقاط در عرصه [[مهدویت]]، ان است که کسانی [[معتقد]] شوند، "[[مهدی]]" اسم خاصی برای فرد معینی نیست، بلکه نمادی کلی برای اشاره به چیرگی نهایی [[حق]] و [[عدالت]] بر [[باطل]] و [[بیدادگری]] است و مصداق این نماد میتواند هرکسی باشد. | :::::#'''حصاربندی و حصارشکنی'''، از آسیبهای تربیتی [[مهدویت]] است. برخی معتقدند [[پیروان]] [[حق]]، باید بریده و برکنار از [[پیروان]] [[باطل]]، [[انتظار]] بکشند تا لحظه وقوع واقعه فرارسد. در این تصور، [[دوران غیبت]] به مثابه "اتاق [[انتظار]]" است که باید در آن، به دور از [[اهل باطل]] نشست و [[منتظر]] بود تا [[صاحب]] امر بیاید و کار را یکسره کند. تنها [[تلاش]] افراد در اینجا برای دور نگاه داشتن و مصون داشتن خود و دیگران، از [[اهل باطل]] است. این آسیب از [[کجفهمی]] نسبت به [[مهدویت]] نشأت گرفته است؛ چون اگر [[مهدویت]]، ناظر به [[غلبه]] نهایی [[حق]] بر [[باطل]] است، باید این [[غلبه]] را در پرتو قانون کلی چالش میان [[حق]] و [[باطل]] [[فهم]] کرد. در چالش با [[باطل]] است که [[حق]] غالب میگردد. حصارشکنی هم از آسیبهاست. در حصارشکنی هر مرزی را برمیدارند و بیمرزی را [[حاکم]] میکنند. نمونه این بیمرزی و التقاط در عرصه [[مهدویت]]، ان است که کسانی [[معتقد]] شوند، "[[مهدی]]" اسم خاصی برای فرد معینی نیست، بلکه نمادی کلی برای اشاره به چیرگی نهایی [[حق]] و [[عدالت]] بر [[باطل]] و [[بیدادگری]] است و مصداق این نماد میتواند هرکسی باشد. | ||
:::::#'''کمالگرایی (غیر واقعگرا) و سهلانگاری''': اینکه کمالگرایی چگونه در عرصه [[تربیت]] [[مهدوی]] آشکار میگردد، زمینه این امر آن است که [[امام مهدی|مهدی]] {{ع}} عهدهدار رسالتی سترگ است و این [[رسالت]]، جز با یارانی نستوه به انجام نمیرسد. در نظر بودن چنین غایت بلندی در مسأله [[مهدویت]]، زمینهساز آسیب تربیتی کمالگرایی میگردد. مربیان، بدون توجه به وسع فهمی و عملی افراد، انان را از همان ابتدا به [[فتح]] این قله عظیم میخوانند، لذا فرد از همان آغاز از مقصد و مقصود اعراض میکند. در نقطه مقابل کمالگرایی، سهلانگاری است؛ یعنی جایی برای [[مهدویت]]، در ذهن و ضمیر فرد فراهم نمیآید و سهلانگاری نسبت به [[مهدویت]] در [[تربیت دینی]]، به منزله از دست نهادن این تأثیر عظیم تحولبخش در شخصیت افراد است. | :::::#'''کمالگرایی (غیر واقعگرا) و سهلانگاری''': اینکه کمالگرایی چگونه در عرصه [[تربیت]] [[مهدوی]] آشکار میگردد، زمینه این امر آن است که [[امام مهدی|مهدی]] {{ع}} عهدهدار رسالتی سترگ است و این [[رسالت]]، جز با یارانی نستوه به انجام نمیرسد. در نظر بودن چنین غایت بلندی در مسأله [[مهدویت]]، زمینهساز آسیب تربیتی کمالگرایی میگردد. مربیان، بدون توجه به وسع فهمی و عملی افراد، انان را از همان ابتدا به [[فتح]] این قله عظیم میخوانند، لذا فرد از همان آغاز از مقصد و مقصود اعراض میکند. در نقطه مقابل کمالگرایی، سهلانگاری است؛ یعنی جایی برای [[مهدویت]]، در ذهن و ضمیر فرد فراهم نمیآید و سهلانگاری نسبت به [[مهدویت]] در [[تربیت دینی]]، به منزله از دست نهادن این تأثیر عظیم تحولبخش در شخصیت افراد است. | ||