آثار و برکات حکومت امام مهدی چیست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

::::::در توضیح همین مطلب [[امام صادق]] {{ع}} به [[مفضل]] فرمودند: {{متن حدیث|"فَوَ اللَّهِ يا مُفَضَّلُ لَيُرفَعُ عَنِ المِلَلِ وَ الاَديانِ الاختِلافُ وَ يَكونُ الدّينُ كُلُّهُ واحِداً، كَما قالَ جَلَّ ذِكرُهُ: {{متن قرآن|إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلَامُ}}<ref>«بی‌گمان دین (راستین) نزد خداوند، اسلام است» سوره آل عمران، آیه ۱۹.</ref>"}}<ref>«ای [[مفضل]]، به [[خدا]] قسم آن [[حضرت]] از آئین‌ها و [[مذاهب]] [[رفع اختلاف]] می‌کند و [[دین]] ([[خدا]]) یکی خواهد بود. همان گونه که [[خداوند]] – جل ذکره – فرموده: همانا [[دین]] [[خداوند]] [[اسلام]] است» بحار الانوار، ج ۵۳، ص ۴.</ref>.

::::::با [[ظهور امام عصر]] {{ع}} همه اختلاف‌ها و سوء برداشت‌ها و کج فهمی‌ها و [[انحرافات]] دینی و [[اخلاقی]] از بین می‌رود و [[انسان‌ها]] در روی کره [[زمین]] به [[وحدت]] کلمه و [[عقیده]] بر محور [[حق]] و [[دین]] صحیح نائل می‌شوند و به این وسیله راه [[بندگی]] صحیح [[خدا]] برای همه خلایق هموار می‌گردد.  

::::::آن [[قدر]] عقل‌ها کامل می‌شود که [[مؤمنان]] دیگر برای [[امور مادی]] و دنیوی ارزشی قائل نمی‌شوند و به خاطر پول و [[مقام]] با یکدیگر به [[نزاع]] و [[اختلاف]] بر نمی‌خیزند و کینه‌ها از دل‌های ایشان رخت بر می‌بندد و رأفت و گذشت بین آنها [[حاکم]] می‌شود. [[امیر مؤمنان]] {{ع}} در این خصوص فرموده‌اند: {{متن حدیث|"لَوْ قَدْ قامَ قائِمُنا... لَذَهَبَتِ الشَّحْناءُ مِنْ قُلوبِ الْعِبادِ"}}<ref>«آن گاه که [[قائم]] ما [[قیام]] کند... [[کینه]] از دل‌های [[بندگان]] رخت بر می‌بندد» بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۱۶، ح ۱۱.</ref>. در فرمایش دیگری [[امام باقر]] {{ع}} آن زمان را چنن توصیف می‌کنند: {{متن حدیث|" اذا ظَهَرَ الْقَائِمِ . . . یجیء أَصْحَابِ الزکاة بزکاتهم الی المحاویج مِنْ شیعته فَلَا یقبلونها فیصرونها وَ یذورون فی دُورِهِمْ فیخرجون الیهم فیقولون : لَا حَاجَةَ لَنَا فی دراهمکم"}}<ref>«آن گاه که [[حضرت قائم]] {{ع}} آشکار شوند... آنها که [[زکات]] بر عهده دارند، [[زکات]] خود را به نزد نیازمندان [[شیعه]] می‌برند ولی آنها نمی‌پذیرند. پس زکات‌ها را در کیسه می‌کنند و به در خانه‌های آنها می‌برند ولی آنها (از خانه) خارج می‌شوند و می‌گویند: ما نیازی به پول‌های شما نداریم» بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۹۰، ح ۲۱۲.</ref>. آن گاه که [[حرص]] پول و [[مقام]] و [[دنیا]] از [[انسان]] رخت بربندد و هر کس فقط به اندازه مایحتاج خود از امکانات مادی بهره ببرد و به همان [[قناعت]] ورزد، راه برای [[ایمان کامل]] [[بندگان]] هموار می‌گردد. فرد عاقلی خدمت [[امام صادق]] {{ع}} عرض می‌کند: می‌ترسیم که [[مؤمن]] نباشیم. [[حضرت]] می‌فرمایند: چطور چنین می‌گویید: عرض می‌کند: برای این که ما در میان [[مؤمنان]]، کسی را سراغ نداریم که [[ارزش]] برادر ایمانی‌اش نزد او از پول بیشتر باشد و همواره در میان ما ([[مؤمنان]] [[معتقد]] به [[ولایت]] [[امیر المؤمنین]] {{ع}}) پول مهم‌تر و عزیزتر از برادر دینی‌مان است، [[حضرت]] در پاسخ می‌فرمایند: {{متن حدیث|" کلا ، انکم مُؤْمِنُونَ ، ولکن لَا تکملون ایمانکم حتی یخرج قَائِمُنَا ، فَعِنْدَهَا یجمع اللَّهِ احلامکم فتکونون مؤمنین کاملین"}}<ref>بحار الانوار، ج ۶۷، ص ۳۵۱، ح ۵۴.</ref>. چنین نیست، شماها [[مؤمن]] هستید، ولی ایمانتان را به کمال نمی‌رسانید تا وقتی که [[قائم]] ما [[ظهور]] فرماید. در آن هنگام [[خداوند]] خردهای شما را جمع می‌کند، پس به [[ایمان کامل]] می‌رسید.  

::::::[[پیامبر]] {{صل}} و [[امامان]] {{عم}} از زیبایی‌های آن دوران طلایی سخن فراوان گفته‌اند که برخی از آن سخنان گهربارشان را با هم از نظر می‌گذرانیم. [[پیامبر]] {{صل}} درباره‌اش فرمود: {{عربی|"يَرْضَى عَنْهُ سَاكِنُ السَّمَاءِ وَ سَاكِنُ الْأَرْضِ"}}<ref>عصر الظهور، ۳۲۶.</ref>؛ ساکنان آسمان و [[زمین]] از [[حضور]] او ([[حضرت مهدی]] {{ع}}) راضی و خشنود خواهند بود. آسمان هر چه باران و برکات دارد فرو فرستد و [[زمین]] آن چه را درون خود دارد، بیرون ریزد و مردگان نیز آرزوی زنده شدن را خواهند داشت<ref>عصر الظهور، ۳۲۶.</ref>.

::::::و چه زیبا است وقتی که ببینند در زمان [[حضور]] [[امام مهدی]] {{ع}} صحرای بین [[مکه]] و [[مدینه]] را درختان و نخل خرما پوشانده است<ref>عصر الظهور، ۳۲۶.</ref>.

::::::[[علوم]] و [[دانش]] بشری هر [[قدر]] هم پیشرفت کند، در برابر پیشرفت آن زمان بسیار ناچیز و ابتدایی خواهد بود؛ چرا که تمام [[علوم]] به [[بشر]] ارزانی می‌شود.

::::::[[امام صادق]] {{ع}} فرمود: [[علم]] و [[دانش]] بیست و هفت حرف است و هر چه را که [[پیامبر]]ان آورده‌اند در دو حرف خلاصه شده است اما وقتی که [[قائم]] ما [[ظهور]] می‌کند بیست و پنج حرف دیگر را در بین [[مردم]] پخش خواهد کرد و آن دو حرف پیشین را نیز ضمیمه می‌کند تا بیست و هفت حرف [[کامل]] گردد<ref>بحارالانوار، ۵۲، ۳۳۶.</ref>. به فرموده [[امام محمد باقر]] {{ع}} [[امام مهدی]] {{ع}} که [[قیام]] می‌کند: دست مبارکش را بر سر [[بندگان]] می‌کشد تا [[عقل]] آنان [[کامل]] شده و اخلاقشان را به سر حد [[کمال]] رساند<ref>بحارالانوار، ۵۲، ۳۳۶.</ref>.

::::::هم‌چنین فرمود: {{عربی|"إِنَّ قَائِمَنَا إِذَا قَامَ مَدَّ اللَّهُ لِشِيعَتِنَا فِي أَسْمَاعِهِمْ وَ أَبْصَارِهِمْ حَتَّى لَا يَكُونَ بَيْنَهُمْ وَ بَيْنَ الْقَائِمِ بَرِيدٌ- يُكَلِّمُهُمْ فَيَسْمَعُونَ وَ يَنْظُرُونَ إِلَيْهِ وَ هُوَ فِي مَكَانِهِ"}}<ref>بحارالانوار، ۵۲، ۳۳۶.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] ما [[قیام]] می‌کند، [[خداوند]] آن‌چنان [[قلب]] و گوش [[شیعیان]] ما را شنوا و بینا کند که بین حضرت و پیروانش هیچ [[حجاب]] و پرده‌ای نخواهد بود. ایشان با [[پیروان]] خود سخن می‌گوید و آنها هم سخنش را می‌شنوند و هم او را می‌بینند در حالی که حضرت در [[جایگاه]] خویش می‌باشد.

::::::و درباره [[مؤمنان]] نیز گفته‌اند که: {{عربی|"إِنَّ الْمُؤْمِنَ فِي زَمَانِ الْقَائِمِ وَ هُوَ بِالْمَشْرِقِ لَيَرَى أَخَاهُ الَّذِي فِي الْمَغْرِبِ وَ كَذَا الَّذِي فِي الْمَغْرِبِ يَرَى أَخَاهُ الَّذِي فِي الْمَشْرِقِ"}}<ref>بحارالانوار، ۵۲، ۳۹۱.</ref>؛ [[مؤمن]] در زمان [[حضرت قائم]] اگر در [[مشرق]] [[زمین]] باشد برادر خود را که در [[مغرب]] [[زمین]] است می‌بیند و هم‌چنین آن مؤمنی که در [[مشرق]] [[زمین]] است برادرش را که در [[مغرب]] [[زمین]] است از دور خواهد [[دید]].

::::::[[امام زین العابدین]] {{ع}} می‌فرماید: هنگامی که [[حضرت قائم]] [[قیام]] کند: {{عربی|"أذهب الله عن کل [[مؤمن]] العاهة ورد الیه قوته "}}<ref>غبیه نعمانی، ۳۱۷؛ بحارالانوار، ۵۲، ۳۶۴.</ref>؛ [[خداوند]] هرگونه بیماری را از [[مؤمن]] دور گردانده و نیروی بدنی‌اش را به او برمی‌گرداند.

::::::و در [[حدیث]] دیگری [[امام]] فرمود:... و قلب‌هایشان را همانند پاره‌های آهن می‌گرداند و توان و [[قدرت]] مرد را به اندازه نیروی چهل مرد می‌گرداند<ref>بحارالانوار، ۵۲، ۳۱۷.</ref>. و چه زیباست آن روزی که اگر نیازمندی پیدا شود، برای برطرف کردن نیاز خود دست در جیب برادر ایمانی خود برده و با برداشتن مبلغی، نیاز مالی خود را رفع کند بدون آن که برادر دینی‌اش او را از این [[کار]] زیبا و خداپسندانه باز داشته یا [[نکوهش]] نماید. برید عجلی گوید: به حضرت [[امام محمد باقر]] {{ع}} گفتند که شمار [[یاران]] ما در [[کوفه]] بسیار است که اگر دستورشان دهی [[اطاعت]] و [[پیروی]] کنند. [[امام]] فرمود: آیا یکی از آنها در صورت نیاز دست به کیسۀ برادرش می‌بَرَد که رفع نیاز خویش کند؟ عرض کردند: نه. [[امام]] فرمود: پس آنها به خون خویشتن بخیل‌ترند.

::::::سپس فرمود: اکنون [[مردم]] در حال [[آتش]] بس هستند، قانون [[ازدواج]] و توارث را بین آنها [[اجرا]] و [[حدود الهی]] را جاری می‌کنیم، امانت‌هایشان را بر می‌گردانیم تا زمانی که [[حضرت قائم]] {{ع}} [[قیام]] کند که در آن روز رفاقت و دوستیِ خالصانه جای همه اینها را می‌گیرد. در آن زمان فرد نیازمند به سوی کیسۀ برادر خویش می‌رود و مقدار نیاز خود را بر می‌دارد بدون آن که از این [[کار]]، بازداشته شود<ref>بحارالانوار، ۵۲، ۳۷۲. </ref>.

::::::خلاصه و در یک [[کلام]] باید گفت که [[اسلام]] تولدی تازه پیدا خواهد کرد و آن چه که [[رسول خدا]] انجام داد، [[امام]] نیز انجام می‌دهد. [[عبدالله بن عطا]] گوید: از [[امام صادق]] {{ع}} از [[سیره]] [[امام مهدی]] {{ع}} پرسیدم، حضرت در پاسخ فرمود: همان را انجام می‌دهد که [[پیامبر]] [[خدا]] {{صل}} انجام داد؛ یعنی آن چه را که پیش از [[ظهور]] بوده است ویران می‌کند همان‌گونه که [[رسول خدا]] {{صل}} آثار جاهلیت را ویران ساخت و [[اسلام]] را از نو بنیان نهاد<ref>بحارالانوار، ۵۲، ۳۷۲.</ref>.

::::::وقتی که [[رومیان]] از دور آنها را در چنین حالتی می‌بینند که روی [[آب]] راه می‌روند، به یکدیگر می‌گویند اینان یاوران او هستند که از روی [[آب]] می‌آیند، پس خود او چگونه خواهد بود! این‌جاست که همان [[مردم]] درهای شهر را به روی [[سپاه]] [[امام مهدی]] {{ع}} می‌گشایند. آنان نیز وارد شهر شده و در آن جا تا هر زمان که بخواهند [[حکومت]] می‌کنند<ref>غیبة نعمانی، ۳۱۹.</ref>.

::::::[[امام باقر]] {{ع}} فرمود: آن را نزد خودت نگه دار و در بین همسایگان [[مسلمان]] و دیگر برادران بینوا و مستمندت تقسیم کن. سپس فرمود: زمانی که [[قائم]] [[اهل بیت]] [[ظهور]] کند، اموال را برابر تقسیم می‌کند و [[عدل]] را در بین رعیت برقرار می‌سازد؛ هر که از او [[پیروی]] کند، از [[خدا]] [[پیروی]] کرده و هر که مخالفتش نماید، [[خدا]] را [[معصیت]] کرده است.

::::::به او [[مهدی]] گفته می‌شود، چون همگان را به امری پنهانی [[هدایت]] و [[راهنمایی]] می‌کند. او تورات و سایر کتاب‌های آسمانی را از غار "انطاکیه"<ref>انطاکیه، شهری مرزی و خوش آب و هوا در سرزمین شام و سکونت‌گاه مرزنشینان است.</ref> بیرون آورده و بین اهل تورات به تورات و بین اهل انجیل به انجیل و بین اهل [[زبور]] به [[زبور]] و بین اهل [[قرآن]] به [[قرآن]]، [[داوری]] می‌کند.

::::::تمام ثروت‌ها و گنج‌های [[عالم]] از برون و درون [[زمین]] برای او جمع می‌شود و به [[مردم]] می‌گوید: بیایید به سوی آن‌چه که به خاطرش [[قطع رحم]] کرده و خون‌های ناحق ریختید و [[محرمات]] [[خدا]] را انجام دادید. پس حضرت بخشی از آن اموال را به گونه‌ای در [[اختیار]] [[مردم]] قرار می‌دهد که تا آن زمان کسی چنین نکرده باشد. او [[زمین]] را پر از [[عدل]] و داد و [[نور]] می‌کند، پس از آن که پر از [[ظلم]] و شر و [[جور]] شده باشد<ref>غیبة نعمانی، ۲۳۷؛ فتن ابن حماد، ۹۸.</ref>.

::::::و حال [[امام مهدی]] {{ع}} نیز چنین است، بدین جهت به حضرتش {{عربی|"[[صاحب]] المرئی و السمع "}} (صاحبِ [[دید]] و شنید) گفته می‌شود. آن حضرت نوری دارد که تمام اشیاء را از دور می‌بیند، همان‌گونه که از نزدیک مشاهده می‌کند و از دور می‌شنود، همان‌گونه که از نزدیک می‌شنود. او تمام [[جهان]] را سیر می‌کند؛ گاهی بر ابر و گاهی بر باد، گاهی هم [[زمین]] زیر پایش پیچیده می‌شود و به این وسیله بلاها و گرفتاری‌ها را از [[بندگان]] در شرق و غرب [[زمین]] دور می‌کند<ref>الخرائج و الجرائح، ۲، ۹۳۰.</ref>.(...)

::::::سپس فرمود: به [[خدا]] سوگند که [[عدل]] [[امام مهدی]] {{ع}} به درون خانه‌هایشان می‌رود، همان‌گونه که گرما و سرما به خانه‌هایشان وارد می‌شود<ref>بحارالانوار، ۵۲، ۳۶۲.</ref>.

::::::[[امام صادق]] {{ع}} دست او را گرفته به ساحل دریا برد و [[آب]] دریا را مخاطب قرار داد و فرمود: ای بندۀ فرمان‌بردار [[پروردگار]]، برای ما آن‌چه را که درون توست [[ظاهر]] کن. ناگاه [[آب]] دریا شکاف عمیقی برداشت و آبی سفیدتر از شیر و شیرین‌تر از عسل و خوشبوتر از مشک و گواراتر از زنجبیل نمایان شد. آن مرد گفت: ای ابو [[عبدالله]] فدایت شوم، این [[آب]] گوارا برای کیست؟

::::::[[مؤمنان]] دست [[دعا]] به سوی آسمان بالا برده، ضجه و فریاد می‌زنند، [[خداوند]] هم این [[آب]] [گوارا] را برای آنها می‌فرستد تا بنوشند و این [[آب]] برای [[مخالفان]] [[امام مهدی]] {{ع}} [[حرام]] است. گوید: سپس [[امام]] سر مبارک خود را به سوی آسمان بالا برد و چشمش به اسب‌هایی بالدار، زین کرده و لگام بسته افتاد. گوید: عرض کردم: ای اباعبدالله این اسب‌ها برای چیست؟

::::::زمانی که [[صاحب]] این [[امر]]، برخی [[احکام]] را صادر می‌فرماید، یا برخی از سنت‌ها را بیان می‌کند، گروهی به قصد خروج بر [[امام زمان]] {{ع}} از [[مسجد]] بیرون می‌روند. [[امام مهدی]] {{ع}} به [[یاران]] خود [[دستور]] می‌دهد که آنها را تعقیب کنند. آنان نیز به [[دستور]] حضرت، به تعقیب خارجیان پرداخته و در محله "تمارین"<ref>یکی از محلات کوفه است.</ref> آنها را دستگیر می‌کنند و به عنوان اسیر خدمت [[امام زمان]] {{ع}} می‌آورند. [[امام]] [[دستور]] می‌دهد تا همه آنها را به قتل برسانند، این آخرین گروهی است که بر [[قائم]] [[آل محمد]] {{ع}} خروج می‌کنند<ref>تفسیر عیاشی، ۲، ۶۷.</ref>»<ref>[[همراه با مهدی از مکه تا قدس (کتاب)|همراه با مهدی از مکه تا قدس]] ص ۶۹-۷۳.</ref>.

::::::در امور راه سازی برنامه‌های جالبی را به مرحله [[اجرا]] می‌گذارند، به قدری [[جدیت]] می‌کنند که حتی مساجدی را که سر راه ساخته شده خراب می‌کنند، برای خیابان‌ها پیاده‌رو درست می‌کنند، به پیاده‌ها [[دستور]] می‌دهند که از پیاده‌رو عبور کنند و به سواره‌ها امر می‌کنند که در وسط خیابان حرکت نمایند، تمام پنجره‌هایی را که به کوچه باز شده، مسدود می‌سازند، از ایجاد ناودان در کوچه جلوگیری می‌کنند، حتی مساجد مشرف و عالی را خراب می‌نمایند و پیش آمدگی‌های ساختمان را خراب می‌کنند. در [[عصر حضرت مهدی]] {{ع}} [[عقل]] [[مردم]] کامل می‌شود و سطح معلومات عمومی بالا می‌رود، بطوری که زن‌ها در خانه خویش از عهده [[قضاوت]] بر می‌آیند. [[حضرت صادق]] {{ع}} در این زمینه فرمود: [[علم]] و [[دانش]] به ۲۷ قسم تقسیم شده که بیش از دو قسمت آن در دسترس [[بشر]] قرار نگرفته است. وقتی که [[قائم]] ما [[قیام]] کرد، آن [[حضرت]] ۲۵ قسمت دیگر را آشکار [[جامعه بشری]] پخش می‌کند<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۳۶.</ref>. در آن زمان، [[ایمان]] [[مردم]] کامل می‌شود و [[کینه]] از دلشان بیرون می‌رود. ناگفته نماند که هر بخشی از مطالب بالا از روایتی گرفته شده و مدرک بیشتر آنها خبر واحدی بیش نیست»<ref>[[عبدالرحمن انصاری|ان‍ص‍اری‌؛ع‍ب‍دال‍رح‍م‍ن‌]]، [[در انتظار خورشید ولایت (کتاب)|در انتظار خورشید ولایت]]، ص ۱۳۸.</ref>.

::::::[[امام باقر]]{{ع}} می‌فرماید: "در زمان [[حکومت امام مهدی]]{{ع}} در روی [[زمین]] ویرانه‌ای نماند مگر آنکه آباد گردد". "[[امام زمان]]{{ع}} بین [[مردم]] [[مساوات]] برقرار می‌کند و عطایای او فراوان شود به‌گونه‌ای که [[نیازمند]] و فقیری پیدا نمی‌شود...<ref>کمال الدین، ج ۱، ص ۳۳۱؛ نور الثقلین، ج ۲، ص ۲۱۲.</ref> و [[زمین]] گنج‌ها و [[برکات]] خود را نمایان می‌کند"<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۹۰؛ عقد الدرر، ص ۶۷؛ امالی طوسی، باب ۱۸، ص ۵۱۳.</ref>»<ref>[[حسین ایرانی|ایرانی، حسین]]، [[منجی موعود از منظر نهج البلاغه (کتاب)|منجی موعود از منظر نهج البلاغه]]، ص:۷۰.</ref>.

::::::[[ابوسعید خدری]] در روایتی از [[رسول اکرم]]{{صل}} [[نقل]] می‌‌کند که فرمود: "در زمان [[مهدی]] نعم [[الهی]] روزافزون از [[آسمان]] می‌‌بارد و [[زمین]] نعمت‌های خود را بیرون می‌‌ریزد، نباتات [[بهترین]] میوه‌ها را می‌‌دهد و [[آسایش]] [[امت اسلام]] کاملاً در آن عصر تأمین می‌‌گردد، [[دنیا]] مبدل به کانون [[صلح]] و [[صفا]] می‌‌شود، [[دشمنی‌ها]]، [[کینه‌ها]]، حسدها، عداوت‌ها از دل‌های [[مردم]] ریشه‌کن می‌‌گردد"<ref>{{متن حدیث|تَتَنَعَّمُ أُمَّتِي فِي زَمَنِ الْمَهْدِيِّ نِعْمَةً لَمْ يَتَنَعَّمُوا مِثْلَهَا قَطُّ يُرْسَلُ السَّمَاءُ عَلَيْهِمْ مِدْرَاراً وَ لَا تَدَعُ الْأَرْضُ شَيْئاً مِنْ نَبَاتِهَا إِلَّا أَخْرَجَتْهُ}}اثبات الهداة، ج۳، ص۵۹۵؛ عقدالدرر، ابویوسف بن یحیی شافعی، باب ۷، ص۱۴۴؛ الزام الناصب، ص۱۶۳ با اندک تفاوتی بحار، ج۵۱، ص۸۳.</ref>.

::::::در دوره [[حکومت]] [[مهدی]]{{ع}} همه [[مردم]] از نیازمندی‌های [[زندگی]] به [[قدر]] کافی استفاده می‌‌کنند در نتیجه، [[بیماری]] و [[بدبختی]] از اجتماع ریشه‌کن می‌‌شود. [[امام سجاد]]{{ع}} فرماید: "هنگام [[حکومت]] [[قائم آل محمد]]{{صل}} [[خداوند]] هرگونه [[بیماری]] را از [[جامعه]] [[شیعیان]] برطرف می‌‌سازد و دل‌های آنان را همچون [[پاره‌های آهن]] [[استوار]] می‌‌نماید، و به هر مردی از آنها نیروی چهل مرد می‌‌دهد و آنها [[حکام]] [[زمین]] و رؤسای اجتماع خواهند بود"<ref>{{متن حدیث|إِذَا قَامَ قَائِمُنَا أَذْهَبَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَنْ شِيعَتِنَا الْعَاهَةَ وَ جَعَلَ قُلُوبَهُمْ كَزُبَرِ الْحَدِيدِ وَ جَعَلَ قُوَّةَ الرَّجُلِ مِنْهُمْ قُوَّةَ أَرْبَعِينَ رَجُلًا وَ يَكُونُونَ حُكَّامَ الْأَرْضِ وَ سَنَامَهَا}}؛ بحار، ج۵۲، ص۳۱۷.</ref>.

::::::در [[دولت حضرت مهدی]]{{ع}} همه جای [[دنیا]]، سبز و خرم و آباد می‌‌گردد، [[زمین]] گیاهان و گنج‌های خود را آشکار می‌‌سازد، باران‌های سودمند و پربرکت پی‌درپی از [[آسمان]] می‌‌بارد، [[جهان]] آنچنان آباد می‌‌گردد که [[مردم]] به هنگام [[مسافرت]] از یک نقطه به نقطه دیگر همه‌جا را پر از گل و سبزه می‌‌بینند و در روی [[زمین]] حتی یک وجب هم [[زمین]] بایر یافت نخواهد شد.

::::::[[مرحوم صدوق]] در [[کتاب خصال]] از اصول اربعمأة از [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} [[روایت]] نموده که فرمود: "اگر [[قائم]] ما [[قیام]] کند، [[آسمان]] [[باران]] خود را فرو می‌‌ریزد و [[زمین]] نباتات خود را بیرون می‌‌دهد و [[کینه‌ها]] از [[دل]] [[بندگان خدا]] زائل می‌‌شود، و درندگان و حیوانات با هم ساخته، از یکدیگر رم نمی‌کنند تا جایی‌که زنی که می‌‌خواهد راه [[عراق]] و [[شام]] را بپیماید همه‌جا قدم بر روی سبزه و گیاهان می‌‌گذارد و زینت‌های خود را بر سر دارد -و کسی [[طمع]] به آن نمی‌کند- نه درنده‌ای به او حمله می‌‌آورد و نه او از درندگان [[وحشت]] دارد"<ref>{{متن حدیث|...وَ لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا لَأَنْزَلَتِ السَّمَاءُ قَطْرَهَا وَ لَأَخْرَجَتِ الْأَرْضُ نَبَاتَهَا وَ لَذَهَبَتِ الشَّحْنَاءُ مِنْ قُلُوبِ الْعِبَادِ وَ اصْطَلَحَتِ السِّبَاعُ وَ الْبَهَائِمُ حَتَّى تَمْشِي الْمَرْأَةُ بَيْنَ الْعِرَاقِ إِلَى الشَّامِ لَا تَضَعُ قَدَمَيْهَا إِلَّا عَلَى النَّبَاتِ وَ عَلَى رَأْسِهَا زَبِيلُهَا لَا يُهَيِّجُهَا سَبُعٌ وَ لَا تَخَافُهُ}}بحار، ج۵۲، ص۳۱۶.</ref>.

::::::مرحوم [[شیخ مفید]] در [[ارشاد]] از [[علی بن عقبه]] و او از پدرش [[نقل]] کرده که گفت: "موقعی که [[قائم]] [[قیام]] کند به [[عدالت]] [[حکم]] می‌‌کند، و در روزگار او [[ظلم و ستم]] از میان می‌‌رود، و راه‌ها [[امن]] می‌‌شود، و [[زمین]] [[برکات]] خود را بیرون می‌‌دهد، و هر حقی به [[صاحب]] [[حق]] داده می‌‌شود، و [[پیروان]] هیچ [[دینی]] نمی‌ماند مگر اینکه اظهار [[مسلمانی]] می‌‌کنند و با [[ایمان]] شناخته می‌‌شوند، نشنیده‌ای که [[خداوند]] می‌‌فرماید: {{متن قرآن|وَلَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا وَإِلَيْهِ يُرْجَعُونَ}}<ref>«آنان که در آسمان‌ها و زمینند خواه‌ناخواه گردن نهاده فرمان اویند و به سوی او بازگردانده می‌شوند» سوره آل عمران، آیه ۸۳.</ref> و به [[حکم]] [[حضرت داود]]{{ع}} و [[حضرت محمد]]{{صل}} در میان [[مردم]] [[حکومت]] کند، آن روز است که [[زمین]] گنج‌های خود را ظاهر سازد و [[برکات]] خویش را آشکار نماید و کسی از شما در آن زمان جایی برای دادن [[صدقه]] و [[احسان]] خود نیابد زیرا همه [[مؤمنان]] توانگر شده‌اند و همگی بی‌نیازند"<ref>{{متن حدیث|إِذَا قَامَ الْقَائِمُ حَكَمَ بِالْعَدْلِ وَ ارْتَفَعَ فِي أَيَّامِهِ الْجَوْرُ وَ أَمِنَتْ بِهِ السُّبُلُ وَ أَخْرَجَتِ الْأَرْضُ بَرَكَاتِهَا وَ رَدَّ كُلَّ حَقٍّ إِلَى أَهْلِهِ وَ لَمْ يَبْقَ أَهْلُ دِيْنٍ حَتَّى يُظْهِرُوا الْإِسْلَامَ وَ يَعْتَرِفُوا بِالْإِيمَانِ أَ مَا سَمِعْتَ اللَّهَ سُبْحَانَهُ يَقُولُ {{متن قرآن|وَلَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا وَإِلَيْهِ يُرْجَعُونَ}} وَ حَكَمَ بَيْنَ النَّاسِ بِحُكْمِ دَاوُدَ وَ حُكْمِ مُحَمَّدٍ صفَحِينَئِذٍ تُظْهِرُ الْأَرْضُ كُنُوزَهَا وَ تُبْدِي بَرَكَاتِهَا وَ لَا يَجِدُ الرَّجُلُ مِنْكُمْ يَوْمَئِذٍ مَوْضِعاً لِصَدَقَتِهِ وَ لَا لِبِرِّهِ لِشُمُولِ الْغِنَى جَمِيعَ الْمُؤْمِنِينَ...}}</ref>. سپس فرمود:[[دولت ما]] پایان [[دولت‌ها]] است، و هیچ خاندانی که بخواهد به [[دولت]] و [[سلطنت]] رسند به جای نمانند جز اینکه پیش از ما به [[سلطنت]] رسند، تا اینکه چون راه و روش ما را ببینند نگویند: چون ما به [[سلطنت]] رسیم مانند اینان [[رفتار]] کنیم و همین است معنای گفتار [[خدای تعالی]]: پایان [[کارها]] و [[نیک فرجامی]] از آن [[پرهیزکاران]] است <ref>{{متن حدیث|إِنَّ دَوْلَتَنَا آخِرُ الدُّوَلِ وَ لَمْ يَبْقَ أَهْلُ بَيْتٍ لَهُمْ دَوْلَةٌ إِلَّا مَلَكُوا قَبْلَنَا لِئَلَّا يَقُولُوا إِذَا رَأَوْا سِيرَتَنَا إِذَا مَلَكْنَا سِرْنَا بِمِثْلِ سِيرَةِ هَؤُلَاءِ وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ تَعَالَى {{متن قرآن|وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ}}}}؛ ارشاد، ص۳۴۳-۳۴۴.</ref>.

::::::از [[روایات]] مذکور نکات زیر به دست می‌‌آید:

::::::[[پیامبر اکرم]]{{صل}} فرمود: "[[مهدی]] از [[عترت]] و [[اهل‌بیت]] من است و در آخر [[زمان قیام]] می‌‌کند، [[آسمان]] به [[برکت]] او، [[باران]] می‌‌فرستد و [[زمین]] تخم‌های خود را می‌‌رویاند، [[زمین]] را از [[عدل و داد]] پر می‌‌نماید همچنان که [[اقوام]] قبل، از [[ظلم و جور]] پر کرده باشند"<ref>{{متن حدیث|إِنَّ الْمَهْدِيَّ مِنْ عِتْرَتِي مِنْ أَهْلِ بَيْتِي يَخْرُجُ فِي آخِرِ الزَّمَانِ تُنْزِلُ لَهُ السَّمَاءُ قَطْرَهَا وَ تُخْرِجُ لَهُ الْأَرْضُ بَذْرَهَا فَيَمْلَأُ الْأَرْضَ عَدْلًا وَ قِسْطاً كَمَا مَلَأَهَا الْقَوْمُ ظُلْماً وَ جَوْراً}}؛ بحار، ج۵۱، ص۷۴.</ref>.

::::::[[پیامبر]] فرمود: "در [[آخر الزمان]] [[حضرت مهدی]]{{ع}} در امتم [[قیام]] می‌‌کند، [[خدا]] [[باران]] [[رحمت]] برای سیراب کردن [[زمین]] می‌‌فرستد و [[زمین]] نیز نباتات خویش را می‌‌رویاند و آن [[حضرت]] [[اموال]] را به طور صحیح به [[مردم]] عطا می‌کند و گوسفند و دام، فراوان می‌‌گردد و امتم [[عظیم]] و بزرگ می‌‌شود"<ref>{{متن حدیث|يَخْرُجُ فِي آخِرِ اُمَّتِي المَهْدِيُّ يَسْقِيهِ اللَّهُ الْغَيْثَ وَ تُخْرِجُ الأَرْضَ نَبَاتَهَا وَ يُعطي المالَ صِحاحاً وَ تَكْثُرُ الْماشِيةُ وَ تَعْظُمُ الأمة}}شافعی، ابویوسف بن یحیی، عقد الدرر، باب ۷، ص۱۴۴.</ref>. و نیز فرمود: "[[آب]] در [[حکومت حضرت مهدی]] زیاد می‌‌شود، نهرها امتداد می‌‌یابد و [[زمین]] خوردنی‌ها و مواد غذایی خود را فراوان می‌‌سازد"<ref>{{متن حدیث|تَزِيدُ الْمِياهَ فِي دَوْلَتِهِ وَ تَمُدُّ الأَنْهارُ وَ تُضاعَفُ الأَرْضُ اَكلَها}}؛ شافعی، ابویوسف بن یحیی، عقد الدرر، باب ۷، ص۱۴۹.</ref>.

::::::در [[حدیثی]] دیگر آمده است که در زمان آن [[حضرت]]: "[[انسان]] یک مد (۷۵۰ گرم) کشت می‌‌کند و هفتصد و پنجاه برابر محصول برداشت می‌‌کند، و این همان‌گونه است که [[خداوند]] می‌‌فرماید: {{متن قرآن|كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ}}<ref>«چون دانه‌ای است که هفت خوشه بر آورده باشد، در هر خوشه صد دانه و خداوند برای هر که بخواهد (آن را) چند برابر می‌گرداند» سوره بقره، آیه ۲۶۱.</ref>"<ref>{{متن حدیث|يَزْرَعُ اَلْإِنْسَانُ مُدّاً يَخْرُجُ سَبْعَمِائَةِ مُدّاً كَمَا قَالَ اللَّهُ تَعَالَى: {{متن قرآن|كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ}}}}؛ شافعی، ابویوسف بن یحیی، عقد الدرر، باب ۷، ص۲۰۰.</ref>.  

::::::[[رسول اکرم]]{{صل}} فرمود: "[[قائم]] ما مورد [[تأیید]] است و [[زمین]] را برای او درنوردند و گنج‌ها را به او بنمایانند و [[حکومت]] و سیطره او [[شرق]] و [[غرب]] را فرا گیرد و [[پروردگار]] به دست [[مهدی]]{{ع}}[[ دین]] خویش را بر همه [[دین‌ها]] [[پیروز]] سازد گرچه [[مشرکان]] و بی‌دینان این را نخواهند، در روزگار [[حکومت]] [[مهدی]]{{ع}} همه‌جا آباد خواهد بود... اما این همه بعد از دوران [[غیبت طولانی]] است تا [[خداوند]] [[اطاعت]] و [[ایمان]] [[مردم]] را بیازماید"<ref>{{متن حدیث|الْقَائِمُ مِنَّا مَنْصُورٌ بِالرُّعْبِ مُؤَيَّدٌ بِالنَّصْرِ تُطْوَى لَهُ الْأَرْضُ وَ تَظْهَرُ لَهُ الْكُنُوزُ يَبْلُغُ سُلْطَانُهُ الْمَشْرِقَ وَ الْمَغْرِبَ وَ يُظْهِرُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ دَيْنَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ فَلَا يَبْقَى فِي الْأَرْضِ خَرَابٌ إِلَّا قَدْ عُمِرَ... إِلی أَن قَالَ: وَ ذَلِكَ بَعْدَ غَيْبَةٍ طَوِيلَةٍ لِيَعْلَمَ اللَّهُ مَنْ يُطِيعُهُ بِالْغَيْبِ وَ يُؤْمِنُ بِهِ}}؛ کمال الدین، ج۱، ص۳۳۱؛ اثبات الهداة، ج۳، ص۷۱۸.</ref>. [[ابن عباس]] می‌‌گوید: [[پیامبر]]{{صل}} فرمود: [[مهدی]] که [[زمین]] را پر از [[عدل]] می‌‌سازد همان‌گونه که پراز [[ظلم]] شده باشد..[[ زمین]] گنجینه‌های درون (جگرگوشه‌های خود را) بیرون می‌‌اندازد گفتم: افلاذ کبد چیست؟ فرمود: ستون‌هایی از طلا و نقره ([[حاکم]] می‌‌گوید این [[حدیث صحیح]] است)<ref>{{متن حدیث| الْمَهْدِيُّ الَّذِي يَمْلَأُ الْأَرْضَ عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ جَوْراً... تَقِيءُ الْأَرْضُ أَفْلَاذَ كَبِدِهَا قَالَ قُلْتُ وَ مَا أَفْلَاذُ كَبِدِهَا قَالَ أَمثَالُ أُسْطُوَانَةٌ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ}}؛ حاکم نیشابوری، مستدرک، ج۴، ص۵۱۴.</ref>.

::::::[[ترمذی]] در صحیح خود از [[پیامبر]]{{صل}} [[نقل]] می‌‌کند که فرمود: "[[زمین]] گنجینه‌های درون خود را بیرون می‌‌ریزد بسان ستون‌ها از شمش طلا و نقره، دزد وقتی که آن را می‌‌بیند با تعجب می‌‌گوید برای این دستم بریده شد و [[قاتل]] می‌گوید برای همین [[آدم]] کشتم و [[قاطع]] رحم می‌‌گوید وای بر من برای همین [[قطع رحم]] کردم، سپس [[دعوت]] می‌‌شوند که چیزی بردارند"<ref>{{متن حدیث|تَقِيءُ الْأَرْضُ أَفْلَاذَ كَبِدِهَا مِثْلَ الْأُسْطُوَانِ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ فَيَجِيءُ السَّارِقُ فَيَقُولُ فِي هَذَا قُطِعَتْ يَدِي ثُمَّ يَتْرُكُونَهُ وَ لَا يَأْخُذُونَ مِنْهُ شَيْئاً}}؛ صحیح [[ترمذی]]، ج۳، ص۲۳۴.</ref>. وضع زندگانی [[مردم]] به حدی خوب می‌‌شود که فقیری پیدا نمی‌شود که [[زکات]] قبول کند و [[مردم]] به آنچه که [[خداوند]] از [[فضل]] و [[کرم]] خویش روی کرده است قانع می‌‌شوند و از دیگران بی‌نیاز می‌‌گردند<ref>اعیان الشیعة، حالات امام دوازدهم، ص۱۵۰.</ref>»<ref>[[داوود الهامی|الهامی، داوود]]، [[آخرین امید (کتاب)|آخرین امید]]، ص ۲۷۶-۲۷۹</ref>.

::::::بر طبق [[روایات]]، در عصر حضرت زمین همانند نقره‌ای که پس از جوشش آرام می‌گیرد، آماده کشت می‌شود و گیاهانش را می‌رویاند، هم‌چنان‌که در زمان [[حضرت آدم]] {{ع}} بود<ref>ملاحم ابن طاووس، ص ۱۵۲؛ فتن ابن حماد، ص ۱۶۲.</ref>. زمین گیاهانش را می‌رویاند، به‌گونه‌ای که یک زن از عراق، پیاده به شام می‌رود و در سراسر راه جز بر سبزی و بوته گام نمی‌گذارد<ref>تحف العقول، ص ۱۱۵؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۱۶ و ۳۴۵.</ref>. میان [[مکه]] و [[مدینه]] را درخت‌های خرما به هم متصل می‌کند<ref>بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۴۹؛ تفسیر قمی، ج ۲، ص ۳۴۶.</ref> و بالاخره نعمت و برکت، از زمین و آسمان می‌روید و می‌بارد<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص ۵۸۸.</ref>.

::::::*«آثاری که در [[روایات]] برای [[قیام]] [[موعود]] [[آخرالزمان]] برشمرده شده است<ref>برگرفته از نشریه موعود، شماره ۱۲، ص ۷۸. </ref>:  

::::::*«"[[تألیف قلوب]]" به‌معنای جمع کردن دل‌ها و متحد ساختن قلب‌هاست. بیشتر [[مردم]] یکی از دو حال را دارند، یا [[صلاح]] واقعی خود را تشخیص نمی‌دهند، لذا به اموری که به ضرر آنها است تن می‌دهند و یا این‌که [[مصلحت]] را تشخیص می‌دهند، ولی به خاطر [[منافع]] دنیوی به آن [[رضایت]] ندارند. یگانه کسی که بین این دو حالت را جمع می‌کند و [[اتحاد]] می‌بخشد، [[امام عصر]] {{ع}} است؛ لذا در [[دعای ندبه]] می‌خوانیم: {{عربی|"أَيْنَ مُؤَلِّفُ شَمْلِ الصَّلَاحِ وَ الرِّضَا"}}؛ کجاست آنکه میان پراکندگی، [[صلاح]] و [[رضا]] را جمع کند؟ و در دعای [[امیر المؤمنین]] {{ع}} درباره آن [[حضرت]] آمده: "و پراکندگی [[امت]] را با او جمع فرما". و در حدیثی آمده: "به وسیله او میان دل‌های مختلف و پراکنده، الفت و [[اتّحاد]] داده می‌شود"<ref>نجم الثاقب، باب دوم.</ref>. و از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] شده که: "[[خداوند]] به وسیله آن [[حضرت]]، بین دل‌های پراکنده و مخالف یکدیگر، ائتلاف می‌بخشد"<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۳۹.</ref>»<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۲۱۷.</ref>.