عبادت در معارف و سیره علوی: تفاوت میان نسخهها
←عبودیت علی{{ع}}
| خط ۲۴: | خط ۲۴: | ||
===[[عبودیت علی]]{{ع}}=== | ===[[عبودیت علی]]{{ع}}=== | ||
حضرت علی{{ع}} پیش از هر چیز «[[عبد]]» [[خدا]] است. [[احساس]] عبودیت و بندگی، سراسر وجودش را فرا گرفته و تا عمیقترین لایههای روحیاش [[نفوذ]] کرده و در نتیجه، از او عبد [[خالص]] و مطلق ساخته است. وی در تمام حالات و صحنههای فردی و [[اجتماعی]] [[زندگی]]، چون [[جنگ]]، [[صلح]]، [[فقر]]، [[غنا]]، [[حکومت]]، [[قضاوت]]،[[ تعلیم]]،[[ تربیت]]، کار،[[ ازدواج]]،[[ خوردن]]، خوابیدن،[[ سکوت]] و تکلم [[بنده]] خدا است و یک لحظه از عبودیت[[ حق]] خارج نیست. این حالت، در اوج [[قدرت]] و [[پیروزی]]، یا در نهایت [[مظلومیت]] و [[تنهایی]] در آن حضرت جلوهگر است، و چرا چنین نباشد، در حالی که او از [[شهودی]] پیوسته و دائم برخوردار است. در [[نهجالبلاغه]] در [[وصف]] اولیای ویژه خدا میگوید: «[[علم]]، با [[بصیرت]] [[راستین]] بر [[قلب]] آنان [[هجوم]] آورده و... در [[دنیا]] با بدنهایی که روحشان به جایگاه رفیع آویخته است، [[زندگی]] میکنند»<ref>نهج البلاغه، خطبه ۴۹۷.</ref>. [[امام]] [[قلب]] خود را - به تعبیر خود به [[خدا]] بخشیده و از خود فانی گشته است. [[افتخار]] او [[عبد]] بودن است<ref>بحارالانوار، ج۳۸، ص۳۴۰.</ref> و همه [[ارزشها]] را از این گذر به دست آورده است. زمزمههای پرشور و ژرف [[عبودیت]] او از [[دعاها]] و مناجاتهای پرسوزش که گنجینههای گرانبهای [[توحید]] و عرفانند، نمایان است: | حضرت علی{{ع}} پیش از هر چیز «[[عبد]]» [[خدا]] است. [[احساس]] عبودیت و بندگی، سراسر وجودش را فرا گرفته و تا عمیقترین لایههای روحیاش [[نفوذ]] کرده و در نتیجه، از او عبد [[خالص]] و مطلق ساخته است. وی در تمام حالات و صحنههای فردی و [[اجتماعی]] [[زندگی]]، چون [[جنگ]]، [[صلح]]، [[فقر]]، [[غنا]]، [[حکومت]]، [[قضاوت]]، [[ تعلیم]]، [[ تربیت]]، کار، [[ ازدواج]]، [[ خوردن]]، خوابیدن، [[ سکوت]] و تکلم [[بنده]] خدا است و یک لحظه از عبودیت[[ حق]] خارج نیست. این حالت، در اوج [[قدرت]] و [[پیروزی]]، یا در نهایت [[مظلومیت]] و [[تنهایی]] در آن حضرت جلوهگر است، و چرا چنین نباشد، در حالی که او از [[شهودی]] پیوسته و دائم برخوردار است. در [[نهجالبلاغه]] در [[وصف]] اولیای ویژه خدا میگوید: «[[علم]]، با [[بصیرت]] [[راستین]] بر [[قلب]] آنان [[هجوم]] آورده و... در [[دنیا]] با بدنهایی که روحشان به جایگاه رفیع آویخته است، [[زندگی]] میکنند»<ref>نهج البلاغه، خطبه ۴۹۷.</ref>. [[امام]] [[قلب]] خود را - به تعبیر خود به [[خدا]] بخشیده و از خود فانی گشته است. [[افتخار]] او [[عبد]] بودن است<ref>بحارالانوار، ج۳۸، ص۳۴۰.</ref> و همه [[ارزشها]] را از این گذر به دست آورده است. زمزمههای پرشور و ژرف [[عبودیت]] او از [[دعاها]] و مناجاتهای پرسوزش که گنجینههای گرانبهای [[توحید]] و عرفانند، نمایان است: | ||
مولای من، مولای من، تو [[سروری]] و من [[بنده]]، آیا بنده را جز مولا رحم میکند؟ مولای من، مولای من، تو [[مالکی]] و من مملوک، و آیا مملوک را جز مالک رحم میکند؟... مولای من، مولای من، تو [[توانگری]] و من [[فقیر]] و آیا فقیر را جز توانگر رحم میکند؟... مولای من، مولای من، تو زندهای و من مرده، و آیا مرده را جز زنده رحم میکند؟ مولای من، مولای من، تو [[پایداری]] و من فانی، و آیا فانی را جز [[پایدار]][[ رحم]] میکند...؟<ref>بخشی از مناجات امام علی{{ع}} در مسجد کوفه. (بحارالانوار، ج۹۱، ص۱۱۰).</ref>. | مولای من، مولای من، تو [[سروری]] و من [[بنده]]، آیا بنده را جز مولا رحم میکند؟ مولای من، مولای من، تو [[مالکی]] و من مملوک، و آیا مملوک را جز مالک رحم میکند؟... مولای من، مولای من، تو [[توانگری]] و من [[فقیر]] و آیا فقیر را جز توانگر رحم میکند؟... مولای من، مولای من، تو زندهای و من مرده، و آیا مرده را جز زنده رحم میکند؟ مولای من، مولای من، تو [[پایداری]] و من فانی، و آیا فانی را جز [[پایدار]][[ رحم]] میکند...؟<ref>بخشی از مناجات امام علی{{ع}} در مسجد کوفه. (بحارالانوار، ج۹۱، ص۱۱۰).</ref>. | ||
در [[دعای کمیل]] میگوید: | در [[دعای کمیل]] میگوید: | ||
ای خدای من و مولای من و آقای من و مالک [[بندگی]] من، ای کسی که [[اختیار]] من به دست تو است، ای کسی که از [[فقر]] و [[ناداری]] من [[آگاهی]]، ای [[پروردگار]] من،... از تو میخواهم به [[حق]] خودت و پاکیات و [[برترین]] صفات و نامهایت، که شب و [[روز]] من را با یاد خود آباد کنی و به خدمتت پیوسته داری<ref>بخشی از دعای کمیل. (سید ابن طاووس، اقبال الاعمال، ص۷۰۹).</ref>. | ای خدای من و مولای من و آقای من و مالک [[بندگی]] من، ای کسی که [[اختیار]] من به دست تو است، ای کسی که از [[فقر]] و [[ناداری]] من [[آگاهی]]، ای [[پروردگار]] من، ... از تو میخواهم به [[حق]] خودت و پاکیات و [[برترین]] صفات و نامهایت، که شب و [[روز]] من را با یاد خود آباد کنی و به خدمتت پیوسته داری<ref>بخشی از دعای کمیل. (سید ابن طاووس، اقبال الاعمال، ص۷۰۹).</ref>. | ||
این جملهها و عبارتها که بسی فراوانند و علی{{ع}}، بیشتر در نیمههای شب و [[تنهایی]]، از ژرفای [[جان]] بر زبان جاری میکرده است، نشان دهنده [[زیباترین]] و باشکوهترین [[روح]] عبودیتند؛ عبودیتی که پیوسته و همواره و به تعبیر آن [[حضرت]] «[[سرمد]]» است<ref>{{متن حدیث|وَ حَالِي فِي خِدْمَتِكَ سَرْمَداً}}؛ (دعای کمیل).</ref>.<ref>[[محمد حسین ساکت|ساکت، محمد حسین]]، [[کرامت انسان - ساکت (مقاله)| مقاله «کرامت انسان»]]، [[دانشنامه امام علی ج۴ (کتاب)|دانشنامه امام علی]]، ج۴، ص ۲۷۶.</ref> | این جملهها و عبارتها که بسی فراوانند و علی{{ع}}، بیشتر در نیمههای شب و [[تنهایی]]، از ژرفای [[جان]] بر زبان جاری میکرده است، نشان دهنده [[زیباترین]] و باشکوهترین [[روح]] عبودیتند؛ عبودیتی که پیوسته و همواره و به تعبیر آن [[حضرت]] «[[سرمد]]» است<ref>{{متن حدیث|وَ حَالِي فِي خِدْمَتِكَ سَرْمَداً}}؛ (دعای کمیل).</ref>.<ref>[[محمد حسین ساکت|ساکت، محمد حسین]]، [[کرامت انسان - ساکت (مقاله)| مقاله «کرامت انسان»]]، [[دانشنامه امام علی ج۴ (کتاب)|دانشنامه امام علی]]، ج۴، ص ۲۷۶.</ref> | ||