←ترس سلاح امام زمان{{ع}}
| خط ۲۴: | خط ۲۴: | ||
ترس را گاهی میتوان به عنوان یک [[نعمت]] یاد کرد و شاید هم واسطهای برای [[حفظ جان]] [[مؤمنین]] در زمانهای خاص و دشوار؛ زیرا مؤمنین با توجه به [[قدرت]] [[ایمانی]] آنها هرگز نمیتوانند در مقابل [[ظلم]] [[سکوت]] کنند و جولاندهی [[مستکبران]] را برنمیتابند. اما [[پیش از ظهور]] باید بسیار سنجیده عمل کرد، و به اصطلاح خود را هدر نداد از این روی گاهی [[ترس]] باعث حفظ جان برخی مؤمنین میشود تا آنها برای [[روز]] [[ظهور]] [[ذخیره]] شوند. | ترس را گاهی میتوان به عنوان یک [[نعمت]] یاد کرد و شاید هم واسطهای برای [[حفظ جان]] [[مؤمنین]] در زمانهای خاص و دشوار؛ زیرا مؤمنین با توجه به [[قدرت]] [[ایمانی]] آنها هرگز نمیتوانند در مقابل [[ظلم]] [[سکوت]] کنند و جولاندهی [[مستکبران]] را برنمیتابند. اما [[پیش از ظهور]] باید بسیار سنجیده عمل کرد، و به اصطلاح خود را هدر نداد از این روی گاهی [[ترس]] باعث حفظ جان برخی مؤمنین میشود تا آنها برای [[روز]] [[ظهور]] [[ذخیره]] شوند. | ||
[[امام باقر]]{{ع}} فرمود: در [[دل]] [[شیعیان]] ما [[رعب]] و ترس میاندازد (تا در امور که باید [[صبر]] پیشه کنند و [[شکیبایی]] نمایند، [[عجله]] به [[خرج]] ندهند ولی) زمانی که [[حضرت]] [[قائم آل محمد]]{{عم}} [[قیام]] کند، هر کدام از آنان از شیران [[خشمگین]]، بیباکتر و از تیر و [[سنان]] برندهتر خواهند بود!<ref>سید [[محمود]] موسوی دهسرخی، یأتی علی [[الناس]] [[زمان]]، ص۱۵۷ و کفایة الخصام: ص۶۸۷.< /ref>. | [[امام باقر]]{{ع}} فرمود: در [[دل]] [[شیعیان]] ما [[رعب]] و ترس میاندازد (تا در امور که باید [[صبر]] پیشه کنند و [[شکیبایی]] نمایند، [[عجله]] به [[خرج]] ندهند ولی) زمانی که [[حضرت]] [[قائم آل محمد]]{{عم}} [[قیام]] کند، هر کدام از آنان از شیران [[خشمگین]]، بیباکتر و از تیر و [[سنان]] برندهتر خواهند بود!<ref>سید [[محمود]] موسوی دهسرخی، یأتی علی [[الناس]] [[زمان]]، ص۱۵۷ و کفایة الخصام: ص۶۸۷.</ref>. | ||
[[امام صادق]]{{ع}} در [[حدیثی]] فرمود: یکی از عذابهای پیش از [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} ترسی است که بر [[جان]] [[مردم]] [[عراق]] خواهد افتاد، ترسی که آرام و قرار از آنها بستاند<ref>ارشاد مفید، ص۳۶۱.</ref>. | [[امام صادق]]{{ع}} در [[حدیثی]] فرمود: یکی از عذابهای پیش از [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} ترسی است که بر [[جان]] [[مردم]] [[عراق]] خواهد افتاد، ترسی که آرام و قرار از آنها بستاند<ref>ارشاد مفید، ص۳۶۱.</ref>. | ||