←معناشناسی
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۲۷: | خط ۲۷: | ||
[[حافظ ابن حجر عسقلانی]] مینویسد: مقصود از [[عدل]]، [[ملکه]] و نیرویی است که [[انسان]] را بر [[پایبندی]] به [[تقوا]] و [[مروت]] وا میدارد و مقصود از [[تقوا]] [[پرهیز]] از [[گناهان]] شرکآمیز یا [[فسق]] یا [[بدعت]] است<ref>نزهة النظر فی توضیح نخبة الفکر، ص۳۲.</ref>. | [[حافظ ابن حجر عسقلانی]] مینویسد: مقصود از [[عدل]]، [[ملکه]] و نیرویی است که [[انسان]] را بر [[پایبندی]] به [[تقوا]] و [[مروت]] وا میدارد و مقصود از [[تقوا]] [[پرهیز]] از [[گناهان]] شرکآمیز یا [[فسق]] یا [[بدعت]] است<ref>نزهة النظر فی توضیح نخبة الفکر، ص۳۲.</ref>. | ||
از گفتار [[دانشمندان شیعه]] درباره [[عدالت]] دانسته میشود که [[عدالت]]، نیرویی است که [[انسان]] را بر [[پایبندی]] به [[تقوا]] وا داشته و او را از رفتارهای نابهنجار باز میدارد. از برخی [[روایات شیعه]] دانسته میشود که [[عدالت]] به چهار چیز محقق میشود: داشتن [[ورع]] و [[پاکی]]، [[امانت داری]]، [[وثوق]] و داشتن [[تقوا]]. | |||
از [[امام صادق]]{{ع}} پرسیده شد که [[عدالت]] [[مسلمانان]] به چه چیز شناخته میشود تا در [[پذیرش]] [[شهادت]] آنان به کار رود؟ [[امام]] فرمود: اینکه [[راوی]] را به ویژگیهایی مانند [[عیبپوشی]] و [[پاکدامنی]] و [[پرهیز]] از شکم بارگی و [[مردم]] آزاری (با [[دست]] و زبان) و نیز به [[پرهیز]] از [[گناهان کبیره]] که [[خداوند]] [[وعده]] [[آتش]] درباره آنها داده است، بشناسید<ref>من لا یحضره الفقیه، شیخ صدوق، ج۳، ص۲۴ (باب ۱۷ العداله، ح۱)؛ الاستبصار، شیخ طوسی، ج۳، ص۱۲؛ التهذیب، همو، ج۶، ص۲۴۱؛ وسائل الشیعة، شیخ حر عاملی، ج۲۷، ص۳۹۱.</ref>. این [[روایت]]، معیار شناسایی افراد [[عادل]] را معروف بودن آنان در بین [[مردم]] به [[عفت]] و [[پرهیز از گناه]] و [[حقیقت]] [[عدالت]] را [[عفاف]] اندامها و [[پرهیز]] از [[گناهان]] بزرگی که [[خداوند]] درباره آنها [[وعده]] [[آتش دوزخ]] داده است، میداند. | از [[امام صادق]]{{ع}} پرسیده شد که [[عدالت]] [[مسلمانان]] به چه چیز شناخته میشود تا در [[پذیرش]] [[شهادت]] آنان به کار رود؟ [[امام]] فرمود: اینکه [[راوی]] را به ویژگیهایی مانند [[عیبپوشی]] و [[پاکدامنی]] و [[پرهیز]] از شکم بارگی و [[مردم]] آزاری (با [[دست]] و زبان) و نیز به [[پرهیز]] از [[گناهان کبیره]] که [[خداوند]] [[وعده]] [[آتش]] درباره آنها داده است، بشناسید<ref>من لا یحضره الفقیه، شیخ صدوق، ج۳، ص۲۴ (باب ۱۷ العداله، ح۱)؛ الاستبصار، شیخ طوسی، ج۳، ص۱۲؛ التهذیب، همو، ج۶، ص۲۴۱؛ وسائل الشیعة، شیخ حر عاملی، ج۲۷، ص۳۹۱.</ref>. این [[روایت]]، معیار شناسایی افراد [[عادل]] را معروف بودن آنان در بین [[مردم]] به [[عفت]] و [[پرهیز از گناه]] و [[حقیقت]] [[عدالت]] را [[عفاف]] اندامها و [[پرهیز]] از [[گناهان]] بزرگی که [[خداوند]] درباره آنها [[وعده]] [[آتش دوزخ]] داده است، میداند. | ||