تردید: تفاوت میان نسخه‌ها

ولی به جای این همه [[تأویل]] و توجیه، واقعا چه اشکالی دارد که در مرحله نخست این [[آیه]] خطاب به خود [[پیامبر]] شده باشد و جنبه [[تربیتی]] و هشدار و یا [[پیشگیری]] برای [[تحفظ]] [[مقام عصمت]] باشد و نه این که او در اصل [[وحی]] و یا معانی آن تردید دارد، بلکه به معنای جلوگیری از وقوع [[شک]] باشد، مثل آن دسته از آیاتی که با تعبیرهای مختلف [[پیامبر]] را از [[اجبار]] و اکراه کردن دیگران پرهیز می‌دهد و معنای آن این نیست که [[پیامبر]] چنین کاری انجام می‌دهد، بلکه در [[مقام]] گوشزد و یاد آوری و [[پیشگیری]] و [[تربیت]] است. در این جا هم نمی‌خواهد بگوید، تو [[شک]] داری، بلکه می‌گوید: «فَإِنْ کنْتَ» اگر [[شک]] داری و این امر شگفت انگیزی نیست که در سراسر [[قرآن]] دیده می‌شود که به [[پیامبر]] خود [[عشق]] می‌ورزد و نگران اوست و مانند ده‌ها [[آیه]] دیگر که لحن انذاری، توبیخی، یا تعلیمی، یا جنبه [[پیشگیری]] دارد، هشدار می‌دهد، که اگر از آنچه به سوی تو نازل کرده‌ایم در تردیدی، از کسانی که پیش از تو [[کتاب ]][آسمانی] می‌خواندند بپرس. البته چنین روش و تعلیمی در مرحله دوم می‌تواند خطاب به [[مسلمانان]] باشد، که شما هم برای افزایش [[ایمان]] و یا برطرف شدن [[شک]] به دیگران و [[کتب پیامبران پیشین]] مراجعه کنید وخواهید دید که این [[معارف]] در کتاب‌های گذشته وجود دارد و این کتاب افزون بر این که [[مصدق]] آن کتاب‌ها است، [[مهیمن]] و فراتر از آن [[معارف]] است {{متن قرآن|وَأَنْزَلْنَا إِلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقًا لِمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ الْكِتَابِ وَمُهَيْمِنًا عَلَيْهِ}}<ref>«و ما این کتاب را به سوی تو به درستی فرو فرستاده‌ایم که کتاب پیش از خود را راست می‌شمارد و نگاهبان  بر آن است؛ پس میان آنان بنابر آنچه خداوند فرو فرستاده است داوری کن و به جای آنچه از حق به تو رسیده است از خواسته‌های آنان پیروی مکن، ما به هر یک از شما شر» سوره مائده، آیه ۴۸.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۱، ص ۲۸۵-۲۸۸.</ref>.

== منابع ==