نامۀ ۶۹ نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[نام خدا]] را بزرگ دار و تنها آن را در راه [[حق]] و برای [[حق]] به یاد آر. بسیار به یاد [[مرگ]] و منزل‌های پس از آن باش، اما هرگز آرزوی [[مرگ]] مکن، مگر آن‌گاه ه صددرصد به [[رضایت الهی]] مطمئن باشی. آنچه را برای خود نپسندی برای دیگر [[مسلمانان]] نیز مپسند. از هر کار نهانی که اگر [[آشکار]] شود از آن شرم آید، دوری کن... و نیز از اعمالی که اگر از انجام‌دهنده آن بپرسند [[انکار]] کند یا پوزش خواهد، برحذر باش. آبروی خویش را [[هدف]] تیر گفته‌ها قرار مده. هر آنچه شنیدی با [[مردم]] مگوی که همین در دروغ‌گویی کافی است و هر آنچه از [[مردم]] شنیدی [[تکذیب]] مکن که نشانه [[نادانی]] است. [[خشم]] خود را فرو نشان و هنگام [[قدرت]] درگذر و به گاه [[غضب]] [[بردباری]] کن و در زمان [[اقتدار]]، بزرگوارانه از لغزش‌ها چشم بپوش تا سرانجامت [[نیکو]] شود...<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 810.</ref>.

*هر نعمتی را که [[خدا]] به تو بخشیده است [[نیکو]] دار و در راه خیر بگمار و هرگز مباد نعمتی از [[نعمت‌های الهی]] را که به تو ارزانی داشته ضایع کنی و باید از نعمت‌هایی که [[خدا]] به تو داده است دیگران را نیز بهره‌ور سازی. بدان که [[برترین]] [[مؤمنان]]، ایثارگرترینِ آنان از نظر [[جان]] و [[مال]] و [[خاندان]] خود هستند و بی‌تردید آن خیری که خود تقدیم کنی ذخیره‌ای است ماندگار و آنچه نگه داری خیرش برای دیگران پایدار... از [[هم‌نشینی]] با سست‌رأی و زشت‌کردار بپرهیز، که [[آدمی]] را به دوستش شناسند... [[فکر]] و [[اندیشه]] خود را تنها در امور مفید و ارزشمند به‌کار گیر و از مراکز [[بیکاری]] و نشستنگاه‌های بازار که [[جایگاه]] [[شیطان]] و نمایشگاه [[فتنه]] و [[فساد]] است بپرهیز. همواره زیر دستانت را بنگر و بنواز، که این راه و روش سپاس‌گزاری از خداست. ... از [[هم‌نشینی]] با [[فاسقان]] بپرهیز، که [[فسق]] و [[بدی]] بیماریِ مسری است. [[خدا]] را [[حرمت]] گذار و دوستانش را [[دوست]] دار. [[پیروی]] از [[غضب]] را به [[فراموشی]] سپار، که [[غضب]] لشکری بزرگ از لشکرهای [[شیطان]] است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 810.</ref>.

== جستارهای وابسته ==