ذلت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

*و [[نجات]] [[قوم]] [[یونس]]{{ع}} پس از [[ایمان آوردن]]: {{متن قرآن|فَلَوْلَا كَانَتْ قَرْيَةٌ آمَنَتْ فَنَفَعَهَا إِيمَانُهَا إِلَّا قَوْمَ يُونُسَ لَمَّا آمَنُوا كَشَفْنَا عَنْهُمْ عَذَابَ الْخِزْيِ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَمَتَّعْنَاهُمْ إِلَى حِينٍ}}<ref>«پس چرا (مردم) هیچ شهری بر آن نبودند که (به هنگام)  ایمان آورند تا ایمانشان آنان را سودمند افتد جز قوم یونس که چون (به هنگام) ایمان آوردند عذاب خواری را در زندگانی این جهان از آنان برداشتیم و تا روزگاری آنان را (از زندگی) بهره‌مند ساختیم» سوره یونس، آیه ۹۸.</ref> را می‌توان مؤید گفتار پیشین بر شمرد؛ البته [[عزت]] مؤمنان نیز از [[عزت]] و [[یاری]] خداست و ایشان به خودی خود و بی لحاظ [[عزت]] [[الهی]]، خوارند: {{متن قرآن|وَلَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ بِبَدْرٍ وَأَنْتُمْ أَذِلَّةٌ فَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ}}<ref>«و بی‌گمان خداوند در «بدر» شما را با آنکه ناتوان بودید یاری کرد پس، از خداوند پروا کنید، باشد که سپاس گزارید» سوره آل عمران، آیه ۱۲۳.</ref><ref>المیزان، ج ۴، ص ۷ ـ ۸.</ref>  همچنین [[پیروی]] از [[آیات الهی]]: {{متن قرآن|وَلَوْ أَنَّا أَهْلَكْنَاهُمْ بِعَذَابٍ مِنْ قَبْلِهِ لَقَالُوا رَبَّنَا لَوْلَا أَرْسَلْتَ إِلَيْنَا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ آيَاتِكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَذِلَّ وَنَخْزَى}}<ref>«و اگر ما پیش از آن با عذابی آنان را نابود می‌کردیم می‌گفتند: پروردگارا! چرا فرستاده‌ای برای ما نفرستادی تا از آیات تو پیش از آنکه زبون و خوار گردیم پیروی کنیم» سوره طه، آیه ۱۳۴.</ref>،

*[[توبه]] از کارهای ناشایست: {{متن قرآن|يُضَاعَفْ لَهُ الْعَذَابُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَيَخْلُدْ فِيهِ مُهَانًا  إِلاَّ مَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلا صَالِحًا فَأُولَئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا}}<ref>«روز رستخیز عذابش دو چندان می‌گردد و در آن (عذاب) به خواری جاوید می‌ماند جز کسانی که توبه کنند و ایمان آورند و کاری شایسته کنند؛ که خداوند نیکی آنان را جانشین بدی‌هایشان می‌گرداند و خداوند آمرزنده بخشاینده است» سوره فرقان، آیه ۶۹-۷۰.</ref>، [[دعا]]: {{متن قرآن|رَبَّنَا وَآتِنَا مَا وَعَدْتَنَا عَلَى رُسُلِكَ وَلَا تُخْزِنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّكَ لَا تُخْلِفُ الْمِيعَادَ}}<ref>«پروردگارا! و آنچه با پیامبرانت به ما وعده کردی عطا کن و روز رستخیز ما را خوار مگردان؛ بی‌گمان تو در وعده (خود) خلاف نمی‌ورزی» سوره آل عمران، آیه ۱۹۴.</ref> و چنگ زدن [[اهل کتاب]] به ریسمانی از جانب [[خدا]] که مراد از آن را بازگشت و [[پیوند با خدا]]<ref> آلاء الرحمن، ج ۱، ص ۳۳۱؛ نمونه، ج ۳، ص ۵۲.</ref>، [[تمسک]] به [[قضا و قدر]] و [[احکام]] [[تکوینی]] و [[تشریعی]]<ref>المیزان، ج ۳، ص ۳۸۳ ـ ۳۸۴.</ref>، [[اسلام]]<ref>التفسیر الکبیر، ج ۸، ص ۳۲۹؛ روح المعانی، ج ۲، ص ۲۴۵.</ref> یا [[جزیه]] <ref>مجمع البيان، ج ۲، ص ۸۱۴ ؛ التفسير الكبير، ج ۸ ، ص ۳۲۸؛ تفسير كوثر، ج ۲، ص ۲۱۸.</ref> دانسته‌اند و تمسکشان به ریسمانی از [[مردم]] به معنای [[وابستگی]] به آنان <ref>مجمع البیان، ج ۲، ص ۸۱۴؛ التفسیر الکبیر، ج ۸، ص ۳۲۸؛ تفسیر کوثر، ج ۲، ص ۲۱۸.</ref>، [[امان]] از سوی دیگران<ref>تفسیر بغوی، ج ۱، ص ۴۹۶؛ المیزان، ج ۳، ص ۳۸۳ ـ ۳۸۴.</ref>، [[اهل ذمه]] شدن<ref>مجمع البیان، ج ۲، ص ۸۱۴؛ آلاء الرحمن، ج ۱، ص ۳۳۱.</ref> یا [[پیمان]] بستن با [[مردم]]: {{متن قرآن|ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ مَا ثُقِفُوا إِلَّا بِحَبْلٍ مِنَ اللَّهِ وَحَبْلٍ مِنَ النَّاسِ }}<ref>«جز در پناه خداوند یا پناه مردم هر جا یافته شوند محکوم به خواری‌اند » سوره آل عمران، آیه ۱۱۲.</ref><ref>مجمع البیان، ج ۲، ص ۸۱۴؛ تفسیر آسان، ج ۲، ص ۴۰۷.</ref> نیز راه‌های [[حفظ]] از [[ذلت]] معرفی شده‌اند<ref>[[مهدی زنگنه|زنگنه]] و [[رضا دادگر|دادگر]]، [[ذلت (مقاله)|مقاله «ذلت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۳ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]،  ج۱۳.</ref>

== منابع ==