شفاعت در معارف دعا و زیارات: تفاوت میان نسخه‌ها

«بارالها! باشد که یکی از آنها [[شفیعان]] بر شوربختی من رحمت آرد یا بر بدحالی، [[منش]] رقّت آید و در [[حق]] من دعایی کند که تو زودتر از دعای من [[مستجاب]] فرمایی، یا روی [[شفاعت]] بر [[زمین]] نهد و شفاعت او از درخواست من مقبول‌تر افتد و سبب [[رهایی]] من از [[خشم]] تو و [[توفیق]] یافتن من به [[خشنودی]] تو باشد»<ref>نیایش سی‌و‌یکم.</ref>.

یکی از [[نعمت‌های خداوند]] بر [[انسان]] در مسیر [[تکامل]]، استفاده از [[سنت]] شفاعت است. شفاعت مطلق از آن [[خداوند]] است و او بهره‌ای از این حق را به [[پیامبر]]{{صل}} و... واگذار کرده است. البته [[توبه]] و جبرانِ [[عقب‌ماندگی]] خویش از مهم‌ترین ابزارهای شفاعت است. [[امیرالمؤمنین]] علی‌بن [[ابی‌طالب]]{{ع}} می‌فرماید: {{متن حدیث|لَا شَفِيعَ‏ أَنْجَحُ‏ مِنَ‏ التَّوْبَةِ}}<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۷۱.</ref>؛ هیچ شفاعت‌کننده‌ای کارسازتر از توبه نیست.<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، حسن مصطفوی، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، تهران،۱۳۶۰، الصحیفه السجادیه، الامام زین‌العابدین{{ع}}، نشر الهادی، قم، ۱۴۱۸؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی، دارالقرآن الکریم، قم، ۱۳۷۳؛ نهج البلاغه، ترجمه محمد دشتی، آدینه سبز، ۱۳۷۸.</ref>.<ref>[[علی اکبر شایسته‌نژاد|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «شفاعت»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۲۹۴.</ref>

== منابع ==