بدیل بن ورقاء خزاعی: تفاوت میان نسخه‌ها

از [[فرزندان]] او [[نافع بن بدیل]]، پیش از [[پدر]]، و در [[نبرد بئر معونه]] به [[شهادت]] رسید<ref>الطبقات الکبری، ابن سعد، ج۴، ص۲۲۰؛ تاریخ الطبری، طبری، ص۵۴۹.</ref>. [[عبدالله بن بدیل]] در [[غزوات]] حنین و [[تبوک]] و [[طائف]] حضور داشت<ref>الاستیعاب، ابن عبد البر، ج۱، ص۱۵۰؛ اسد الغابه، ابن اثیر، ج۱، ص۲۰۳.</ref> و همچنین فاتح [[همدان]] و [[اصفهان]]<ref>تاریخ الطبری، طبری، ج۴، ص۱۳۸.</ref> و کرمان در [[زمان]] [[عمر بن خطاب]] بود <ref>تاریخ الطبری، طبری، ج۴، ص۱۸۰؛ تاریخ ابن خلدون، ابن خلدون، ج۲، ص۵۶۶.</ref> و در [[صفین]] در زمره [[یاران امام علی]]{{ع}} به شهادت رسید<ref>الطبقات الکبری، ابن سعد، ج۴، ص۲۲۰.</ref>. [[برادر]] او [[عبدالرحمان بن بدیل]] نیز در [[صفین]] [[شهید]] شد<ref>اعیان الشیعه، امین عاملی، ج۱، ص۴۵۶.</ref>. [[حبیب بن بدیل]] از جمله دوازده نفری بود که [[شهادت]] دادند که [[حدیث غدیر]] را از [[پیامبر]]{{صل}} شنیده‌اند <ref>اعیان الشیعه، امین عاملی، ج۴، ص۵۳۹.</ref>.

==بدیل؛ [[نماینده]] [[اهل مکه]]==

بدیل بن ورقا که پیامبر{{صل}} دوره [[جاهلیت]] در [[کارها]] با او [[مشورت]] می‌کرد و بسیار به او علاقه داشت، به عنوان نماینده اهل مکه با جمعیتی از [[فامیل]] [[خزاعه]] [[خدمت]] [[حضرت]] رسید و گفت: "شما درباره [[جنگ]] با [[قوم]] خودت که سران [[عرب]] هستند، فریفته شده‌ای؛ به [[خدا]] قسم! من افراد [[آبرومندی]] را همراه تو نمی‌بینم؛ به علاوه آن چنان که می‌بینم شما هیچ گونه سلاحی هم ندارید". [[ابوبکر]] در پاسخ گفت: "تو فلان [[لات]] را می‌خوری!» بدیل گفت: "اگر این نبود که بر گردن من حقی داری، پاسخت را می‌دادم؛ به خدا قسم هیچ کس نمی‌تواند این [[اتهام]] را به ما بزند. ما همواره [[دوست]] داشته‌ایم که [[محمد]] [[پیروز]] شود ولی حالا می‌بینم که [[قریش]] با همه افراد و [[اموال]] خود به قصد جنگ با شما به منطقه بلدح بیرون آمده‌اند و همه دام‌های خود را هم همراه آورده‌اند، و درباره [[اطعام]] [[لشکر]] بر یکدیگر پیشی می‌گیرند. هر کس که پیش آنها می‌آید به خوبی از او [[پذیرایی]] می‌کنند؛ و بدین وسیله خود را برای جنگ با شما تقویت می‌کنند؛ بنابراین تصمیم خود را بگیرید و درست بیندیشید"<ref>المغازی، واقدی، ج۲، ص۵۸۱.</ref>. بدیل در ادامه افزود: "[[کعب بن لوی]] و [[عامر بن لوی]] را به همراه [[زن]] و مرد و کوچک و بزرگ پشت سر گذاشتم". [[پیامبر]]{{صل}} فرمود: "ما برای [[جنگ]] نیامده ایم بلکه آمده ایم تا [[عمره]] به جا آوریم؛ جنگ‌های پشت سر هم، [[قریش]] را از پای درآورده است، اگر مایل باشند با ایشان قرار داد ترک جنگ [[امضا]] کنیم و به دیگران بپردازیم؛ اگر [[پیروز]] شدم، ایشان هم آنچه دیگران کردند، بکنند و اگر [[شکست]] خوردم، نظر آنان تأمین شده است؛ و اگر به این هم [[راضی]] نشوند به آن خدایی که [[جان]] من در دست اوست با ایشان می‌جنگم هر چند تنها بمانم تا آنکه خواسته [[خدای متعال]] برآورده شود".

==بدیل و [[طلب]] باری از پیامبر{{صل}}==

در این حال، بدیل بن ورقاء که [[رئیس]] [[قوم]] خزاعه بود، با جماعتی دیگر از خزاعه قصد رفتن به [[مدینه]] کردند تا به [[خدمت]] پیامبر{{صل}} برسند و او را آگاه سازند و از ایشان [[یاری]] بخواهند. پیش از آنکه [[بدیل بن ورقاء]] روانه شود، فردی را فرستاد تا به پیامبر{{صل}} خبر دهد. چون آن [[مرد]] ([[عمرو بن سالم]]) به مدینه رسید، پیامبر{{صل}} با [[اصحاب]] خود در [[مسجد]] نشسته بود. او پیش از آنکه بنشیند، [[رجز]] خواند و پیامبر{{صل}} را از [[نقض عهد]] قریش آگاه کرد. پیامبر{{صل}} به او فرمود: "بنشین ای [[عمرو]] و آسوده باش که [[یاری]] خواهی شد". پس از مدتی [[بدیل بن ورقاء]] و همراهان به [[مدینه]] رسیدند<ref>السیرة النبویه، ابن هشام، ج۲، ص۳۹۴؛ مجمع البیان فی تفسیر القرآن، طبرسی، ج۱۰، ص۸۴۵.</ref> و پس از بیان [[شکایت]] خود از [[پیامبر]]{{صل}} به یاری خواستند. پیامبر{{صل}} نیز به آنان پاسخ گفت. پس در این هنگام ابری در [[آسمان]] نمایان شد، پیامبر{{صل}} آن را به فال [[نیک]] گرفت و فرمود: "این [[ابر]]، مقدمه [[پیروزی]] بنی کعب است"<ref>تاریخ الطبری، طبری، ج۳، ص۴۵.</ref> و در ادامه فرمودند: "[[ابوسفیان]] برای محکم کردن [[پیمان]] می‌آید و دست خالی باز می‌گردد". پس پیامبر{{صل}} در حالی که اطراف [[لباس]] خود را جمع می‌کرد، برخاست، در حالی که می‌فرمود: و "سمینار [[خدا]] کا مرا وار یاری [[مقاوم]] نکند سارا اگر بنی کعب را یاری نکنم. همچنان که خود را یاری می‌دهم".

==[[نامه]] پیامبر{{صل}} به بدیل==

==بدیل در فتح مکه==

بدیل می‌گوید: در [[فتح مکه]] [[عباس]]، [[عموی پیامبر]]، مرا به حضور [[رسول خدا]]{{صل}} برد و گفت: "یا [[رسول الله]]! امروز هر که را به شرفی مفتخر کردید ولی دایی شما، بدیل، باید [[خانه]] نشین باشد و به او کاری واگذار نمی‌کنید؟" [[پیامبر]]{{صل}} فرمود: "ای بدیل! ابروهایت را بالا بزن". من ابروها را که چشمم را پوشانده بود، بالا زدم و نقاب را از صورت کنار زدم. پیامبر{{صل}} دید که بخشی از محاسنم سیاه است، فرمود: "چند سال داری؟" گفتم: ۹۷ سال. [[حضرت]] تبسمی کرد و فرمود: "[[خدا]] بر [[جمال]] و زیبایی‌ات بیفزاید و به تو و فرزندانت خیر دهد؛ ولیکن رسول خدا{{صل}} نزدیک شصت سال دارد و [[پیری]] به سراغش آمده است".

==سرانجام بدیل==

== جستارهای وابسته ==

== منابع ==

{{منابع}}

{{پایان منابع}}