بنی‌غفار در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

غِفار بن ملیل فرزندانی داشت که هریک شاخه‌‌های ریزتری در میان غفار پدید آوردند؛ بنو‌‌احیمس (احمس)،<ref>جمهرة انساب العرب، ص ۱۸۶.</ref> بنوجروه،<ref>تاریخ ابن خیاط، ص ۷۲.</ref> بنوحاجب‌‌ بن عبدالله،<ref>جمهرة انساب العرب، ص ۱۸۶؛ تاریخ دمشق، ج ۹۶، ص ۲۷۸؛ البدایة و النهایه، ج ۹، ص ۲۸۲.</ref> بنوحراق،<ref>سیرة النبی{{صل}}، ج ۲، ص ۴۴۷.</ref> بنوحرام،<ref>تاریخ ابن خیاط، ص ۷۲.</ref> بنوحماس‌‌،<ref>تاریخ ابن خیاط، ص ۴۳۲.</ref> بنو‌‌مُبَشِّر، بنوعبدالله‌‌ بن حارثه، بنومعیص<ref>الثقات، ج ۳، ص ۳۵۴.</ref> و بنونار<ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۲۶۶.</ref>از آن جمله‌‌اند.<ref>[[حسین حسینیان مقدم|حسینیان مقدم، حسین]]، [[بنی غفار (مقاله)|مقاله «بنی غفار»]]، [[ دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶.</ref>.

البته برخی از غفاریان در مناطق دیگری ساکن بودند. به [[دلیل]] انتساب [[چاه]] رُوْمَه <ref> معجم‌‌البلدان، ج ۱، ص ۲۹۹ ـ ۳۰۰؛ تاریخ‌‌المدینه، ج ۱، ص‌‌۱۵۳.</ref> و اَضائة غفار (آبگیر مانندی در مدینه) به غفاریان، استقرار برخی از آنان در آنجا بوده است.<ref>معجم ما استعجم، ج ۱، ص ۱۶۴؛ فتح الباری، ج ۹، ص ۲۳.</ref> غفاریها از غیقه (میان‌‌ [[مکه]] و [[مدینه]]) به مدینه بسیار رفت و آمد داشتند.<ref>الجرح و التعدیل، ج ۸‌‌، ص ۳۴۷؛ اسد الغابه، ج ۴، ص ۱۱۸.</ref> اَضائة [[غفار]] در ۱۰ میلی مکه <ref>معجم البلدان، ج ۱، ص ۲۱۴.</ref> به عنوان [[میقات]] بنوغفار؛ <ref>اسباب النزول، ص ۲۴۹.</ref> خَضْخاض در نزدیکی اضائه<ref>معجم ما استعجم، ج ۲، ص ۵۰۱.</ref> و نیز تَناضِب در یک منزلی مکه <ref>تاج العروس، ج ۱، ص ۴۸۹، «نضب».</ref> به [[بنی غفار]] منسوب است. از دره‌‌ای در منطقه نجد به نام مَناصف به عنوان میقات دیگر غفار یاد شده‌‌است.<ref>اسباب النزول، ص ۲۴۹.</ref>.<ref>[[حسین حسینیان مقدم|حسینیان مقدم، حسین]]، [[بنی غفار (مقاله)|مقاله «بنی غفار»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶.</ref>.

در منابع از برخی جنگ‌های آنان یاد شده است: [[روح]] [[عصبیت]]، [[فخرفروشی]] و عزت‌‌طلبیِ ابو‌‌منیعه غفاری موجب شد تا با خواندن رجزی در بازار عُکاظ خود را عزیزترِ [[عرب]] معرفی کند و از [[مخالف]] گفتارش بخواهد پای وی را قطع کند. این امر سبب بروز [[جنگ]] جاهلیِ فِجارِ دوم و به قولی [[فجار]] اول <ref> المنمق، ص ۱۶۱.</ref> شد و به فِجار [[فخر]] یا فِجار رِجْل مشهور گردید. بر پایه شعری دو تیره [[فراس]] و غفار از [[قبیله]] [[کنانه]] در [[نبرد]] اَتْم (موضعی در دیار بنو‌‌سلیم یا‌‌ عراق) نیز شرکت داشتند.<ref>معجم ما استعجم، ج ۱، ص ۱۰۴.</ref> به گفته [[ابوعمرو شیبانی]]، میان غفار و بنولیث (از دیگر [[قبایل]] [[کنانی]]) نیز نبردی رخ داد که به [[پیروزی]] بنو‌‌لیث انجامید.<ref>الاغانی، ج ۲۱، ص ۲۱.</ref>.<ref>[[حسین حسینیان مقدم|حسینیان مقدم، حسین]]، [[بنی غفار (مقاله)|مقاله «بنی غفار»]]، [[ دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶.</ref>.

بنی‌‌غفار در [[نبرد حنین]] نیز به پرچمداری [[ابوذر]]، شرکت داشتند؛<ref>المغازی، ج ۳، ص ۸۹۶.</ref> اما در [[غزوه تبوک]] بیش از ۸۰ تن از ایشان از [[دعوت پیامبر]]، [[سرپیچی]] کرده،<ref>المغازی، ج ۳، ص ۹۹۵، ۱۰۷۰، ۱۰۷۵؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص ۵۱۸.</ref> موجب ناخرسندی [[رسول خدا]] شدند.<ref>السیرة النبویه، ج ۴، ص ۵۲۹؛ المغازی، ج ۳، ص‌‌۱۰۰۱‌‌ـ‌‌۱۰۰۲.</ref> برخی [[مفسران]] <ref> جامع‌‌البیان، مج ۶، ج ۱۰، ص ۲۶۶ ـ ۲۶۷.</ref>مقصود از {{متن قرآن|الْمُعَذِّرُونَ}} در [[آیه]] {{متن قرآن|وَجَاءَ الْمُعَذِّرُونَ مِنَ الْأَعْرَابِ لِيُؤْذَنَ لَهُمْ وَقَعَدَ الَّذِينَ كَذَبُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ سَيُصِيبُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ}}<ref>«عذرآوران از تازیان بیابان‌نشین  آمدند تا به آنان اجازه (ی جهاد) داده شود و آنان که به خداوند و پیامبرش دروغ گفته بودند خانه‌نشین شدند! به زودی از (میان) ایشان به کافران عذابی دردناک خواهد رسید» سوره توبه، آیه ۹۰.</ref> را، آنان و دیگر کسانی می‌‌دانند که از شرکت در [[جهاد]] خودداری کرده، عذرهای واهی می‌‌تراشیدند. [[واقدی]] با اشاره به [[دعای پیامبر]] درباره برخی از [[مسلمانان]] و [[نفرین]] بر گروهی از عذرآورندگان [[تبوک]] آیه: {{متن قرآن|لَيْسَ لَكَ مِنَ الْأَمْرِ شَيْءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذِّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظَالِمُونَ}}<ref>«- تو را در این کار هیچ دستی نیست- چه (خداوند) توبه آنان را بپذیرد یا عذابشان کند، که آنان بی‌گمان ستمگرند» سوره آل عمران، آیه ۱۲۸.</ref> را در این خصوص می‌‌داند.<ref>المغازی، ج ۱، ص ۳۵۰.</ref> با [[هجرت]] غفاریها به [[مدینه]]، رسول خدا زمینی به ایشان واگذار کرد، که در آن مستقر‌‌شده، مسجدی در آن بنا نهادند که از [[مساجد]] نُه‌‌گانه مدینه در عصر رسالت‌‌ شمرده‌‌ می‌‌شد.<ref>تاریخ المدینه، ج ۱، ص ۲۶۰ ـ ۲۶۳؛ سنن الدار قطنی، ج ۲، ص‌‌۷۱.</ref>.<ref>[[حسین حسینیان مقدم|حسینیان مقدم، حسین]]، [[بنی غفار (مقاله)|مقاله «بنی غفار»]]، [[ دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶.</ref>.

از نقش آنان در [[قیام نفس زکیه]] نیز گزارش‌هایی در دست است،<ref> تاریخ طبری، ج ۶‌‌، ص ۲۰۷، ۲۱۲.</ref> هرچند با [[خیانت]] برخی از ایشان در [[هدایت]] نیروهای [[عباسی]] به [[مدینه]]، [[نفس زکیه]] به قتل ‌‌رسید.<ref> تاریخ طبری، ج ۶، ص ۲۱۷ ـ ۲۱۸.</ref>.<ref>[[حسین حسینیان مقدم|حسینیان مقدم، حسین]]، [[بنی غفار (مقاله)|مقاله «بنی غفار»]]، [[ دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶.</ref>.

[[ام شریک]] دختر [[جابر]] <ref>اسد الغابه، ج ۷، ص ۳۳۹؛ الاصابه، ج ۸‌‌، ص ۴۱۵.</ref> و [[اسماء دختر نعمان]]<ref>المستدرک، ج ۴، ص ۳۴.</ref> نیز در شمار [[همسران پیامبر]] از تیره غفار نام برده شده‌‌اند.<ref>[[حسین حسینیان مقدم|حسینیان مقدم، حسین]]، [[بنی غفار (مقاله)|مقاله «بنی غفار»]]، [[ دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶.</ref>.

#[[پرونده:000057.jpg|22px]] [[حسین حسینیان مقدم|حسینیان مقدم، حسین]]، [[بنی غفار (مقاله)|مقاله «بنی غفار»]]، [[ دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|''' دائرة المعارف قرآن کریم ج۶''']]