خطبه ۱۷۴ نهج البلاغه
مقدمه
این خطبه در زمانی ایراد شد که به امام(ع) خبر رسید طلحه و زبیر به سوی بصره رفتهاند و قصد دارند آنجا را تصرف کنند و سپس وارد جنگ با امام(ع) شوند. امام(ع) برای اینکه روحیه یارانش را تقویت کند و پردهها را کنار بزند و طلحه و زبیر را معرفی کند این خطبه را ایراد فرمود. این خطبه عمدتا شامل دو بخش است:
- نخست اینکه امام(ع) میفرماید: تاکنون سابقه نداشته کسی مرا به جنگ تهدید کند؛ چون همه، قدرت و شجاعت مرا در جنگها دیده بودند؛ بنابراین تهدید طلحه و زبیر یک تهدید بیارزش و مسخره است.
- دیگر اینکه با بیانی منطقی و استدلالی محکم، روشن میسازد، خون خواهی عثمان ـ که بهانه طلحه و زبیر برای آتش افروزی جنگ است ـ امری است دروغین و خیالی؛ چراکه طلحه بیش از هر کس دستش به خون عثمان آلوده بود و در واقع این کار از قبیل نعل وارونه زدن است[۱].
منابع
پانویس
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین ج۸، ص۶۹ ـ ۷۰.