خطبه ۲۱۵ نهج البلاغه
مقدمه
این خطبه که در واقع مرکب از یک سلسله دعاهای پرمعنا و بسیار پرارزش است و امام(ع) در بسیاری از اوقات آن را میخواند، از دو بخش تشکیل شده است:
- بخش اوّل حمد و سپاس الهی بر نعمتهای معنوی و مادی است که خداوند به ما ارزانی داشته و از ما نگرفته است.
- در بخش دوم، امام(ع) تقاضاهایی از خداوند میکند که در سه قسمت کوتاه و پرمحتوا که هرکدام با «اللّهم» شروع میشود، بیان شده است و این دعاها غالباً جنبه معنوی دارد، هرچند از جنبههای مادی نیز خالی نیست و مناسب است بعد از نمازها یا در قنوت نماز و در اوقاتی که انسان را حال دعا فراهم است خوانده شود و خواننده از برکات آن بهرهمند گردد[۱].
