خطبه ۶۴ نهج البلاغه
مقدمه
در این خطبه سخن درباره ناپایداری دنیا و زهد در آن است و امام(ع) مردم را به آمادگی برای گام نهادن به جهان دیگر فرا میخواند. در بخش دیگری از این خطبه، کوتاهی دنیا را چنین ترسیم میفرماید: «میان شما و بهشت و دوزخ تنها مرگ فاصله است، مرگی که با گذشتن لحظهها و ساعتها فرا میرسد و گردش روز و شب انسانها را به آن نزدیک میسازد». در بخش دیگری مردم را به توبه و بازگشت به سوی خدا تشویق میکند و هشدار میدهد که از مرگ غافل نشوند و آرزوهای دور و دراز، در دل نپرورانند؛ چراکه غفلت از مرگ و فریفته شدن به آرزوهای طولانی آدمی را از کار آخرت باز میدارد، ناگهان مرگ او فرا میرسد در حالی که غرق گناه است و توان دل کندن از دنیا را ندارد![۱]
