نامه ۶۶ نهج البلاغه

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

مقدمه

این نامه گرچه خطاب به ابن عباس است ولی به یقین همه انسان‌ها مخاطب واقعی آن می‌باشند و حاصل نامه این است که نباید به امور مادی دلبستگی‌ داشت نه از روی آوردنش شادمانی کرد و نه از دست رفتنش غمگین بود،؛ چراکه همگی گذراست. آنچه باید به آن دل بست کارهای خیری است که انسان می‌تواند انجام دهد و پیش از خود به عالم برزخ و قیامت بفرستد و آنچه باید درباره آن متأسف شد چیزهایی است که انسان می‌توانسته انجام دهد ولی از دستش رفته است[۱].

منابع

پانویس