نمایش مبدأ برای بحث:کشف و شهود

==مراد از شهود==
*مراد از "[[شهود]]" (...) آن‌ است که افرادی بتوانند فراتر از قلمرو حواس، حقایقی از جهان را‌ با‌ قلب‌ خود مشاهده کنند که دیگران قادر به دیدن آنها نیستند. این مشاهده، همان‌ چیزی‌ است‌ که در مباحث عرفانی از آن به [[شهود]] یاد می‌کنند. در این شیوه‌، معلوم‌ به‌ گونه‌ای نزد فرد حاضر می‌شود که از جهت روشنی با مشاهده حسی‌ قابل‌ مقایسه است و مانند خبردار شدن، استنباط‌کردن، به‌دل‌افتادن و... نیست؛ هرچند در‌ آن‌ مانند‌ مشاهده حسی، از حواس ظاهری استفاده نشده است. مرور بر روایات (...) نشان می‌دهد که می‌توان [[ائمه]]{{عم}} را دارای چنین شهودی‌ دانست‌<ref>ر.ک: [[سید علی هاشمی ۱|هاشمی، سید علی]]، [[شهود یکی از روش‌های علم‌آموزی ائمه (مقاله)|شهود یکی از روش‌های علم‌آموزی ائمه]]، [[تحقیقات کلامی (نشریه)|فصلنامه تحقیقات کلامی]]، شماره ۷، ص ۸۸۱.</ref>.

==شهود معصوم  یکی از شیوه‌های [[علم‌آموزی]] [[ائمه]]{{عم}}==
*البته‌ باید توجه داشت که این شیوه، یکی از شیوه‌های [[علم‌آموزی]] [[ائمه]] است، نه‌ تنها‌ شیوه‌ آنان. علوم ایشان به شیوه‌های مختلفی مانند: [[آموختن از حجت پیشین‌]]، بهره‌مندی از میراث مکتوب ویژه [[ائمه]]؛ مانند: [[کتاب جامعه]]، [[الهام]]، [[تحدیث]]، دریافت‌ از [[روح القدس]] و... در‌ اختیار‌ ایشان‌ قرار می‌گیرد. ناگفته پیداست که اشتراک‌ [[ائمه‌]] با [[عرفا]] در بهره‌مندی از این شیوه در صورت اثبات این شیوه‌ برای‌ [[ائمه]] {{عم}} به معنای آن نیست‌ که‌ شهود ائمه‌ با‌ شهود‌ عرفا در تمام ویژگی‌ها یکسان‌ است‌. مثلا پذیرفته‌ایم که [[ائمه]] [[معصوم]] هستند و گرفتار خطا نمی‌شوند. آنان‌ تأییداتی‌ خاص دارند که دیگران از آن‌ بی بهره‌اند؛ بنابراین‌ شهود‌ ائمه در این گونه ویژگی‌ها مانند معصومانه‌بودن، با شهود عرفا متفاوت است؛ همچنین مصادیق شهود‌ [[ائمه]]{{عم}} بسیار قوی‌‌تر‌ و روشن‌‌تر از شهود‌ عرفاست‌ و نسبت به برخی حقایق‌، مانند‌ امور ویژه مقام [[امامت]] یا نیازمند تأییدات خاص، عرفا توان شهود ندارند. بنابراین تفاوت‌‌های‌ روشنی بین شهود عرفا و شهود [[ائمه]]{{عم}} وجود‌ دارد؛ با‌ وجود‌ این‌ گونه تمایزها به نظر‌ می‌رسد می‌توان از تعبیر شهود برای هر دو گروه، یعنی [[امامان]] [[معصوم]]{{عم}} و عرفا‌ استفاده‌ کرد، زیرا گفتیم که مقصود از‌ شهود‌، دیدن‌ حقایقی‌ از‌ جهان با غیر‌ دیدگان‌ حسی «قلب» است که این شیوه در هر دو گروه وجود دارد. بنابراین صرف تفاوت در‌ برخی‌ ویژگی‌‌ها یا مراتب، موجب نادرست شمردن استفاده‌ از‌ این‌ تعبیر‌ درباره‌ [[ائمه]]{{عم}} نیست. در ادامه به بررسی روایات مرتبط به این موضوع می‌پردازیم تا روشن شود که آیا می‌توان بنابر روایات، [[ائمه]]{{عم}} را صاحب علوم شهودی به‌ معنای یادشده دانست یا خیر؟ در منابع عرفانی به تفصیل، به تحلیل کشف و شهود عرفانی پرداخته‌اند، اما این بحث درباره [[ائمه]]{{عم}} کمتر مورد توجه بوده و نیازمند بررسی‌های جدی است‌. در‌ روایات، تعبیر [[شاهد]] بودن بر مردم بسیار مورد استفاده قرار گرفته است. برخی علمای امامیه نیز تصریح کرده‌اند که ائمه [[شاهد بر‌ اعمال‌ مردم]] هستند، اما به این پرسش پاسخ نداده‌اند که مقصود از شاهد بودن [[ائمه]]{{عم}} داشتن دانش شهودی است یا‌ خیر؟ برخی‌ نیز معانی دیگری غیر از‌ معنای‌ یادشده شهود را بیان کرده‌اند».<ref>ر.ک: [[سید علی هاشمی ۱|هاشمی، سید علی]]، [[شهود یکی از روش‌های علم‌آموزی ائمه (مقاله)|شهود یکی از روش‌های علم‌آموزی ائمه]]، [[تحقیقات کلامی (نشریه)|فصلنامه تحقیقات کلامی]]، شماره ۷، ص ۸۸۱.</ref>.

==پانویس==
{{پانویس}}