نمایش مبدأ برای بحث:سعید بن عبدالله حنفی

==مقدمه==
{{متن حدیث|اَلسَّلاَمُ عَلَى عُمَرَ بْنِ خَالِدٍ اَلصَّيْدَاوِيِّ اَلسَّلاَمُ عَلَى سَعِيدٍ مَوْلاَهُ}}<ref>در زیارت ناحیه نام این غلام، سعید ذکر شده است. بحار الأنوار، ج۴۵، ۷۲. {{عربی|...السلام علی سعید مولا}}، اما در رجال طوسی، ص۷۴؛ (در نسخه‌ای از رجال طوسی، در متن کتاب «سعید بن عبدالله» اما در پاورقی به عنوان نسخه بدل «سعد بن عبدالله» آمده است. و در ابصار العین، ص۱۰۷ و تنقیح المقال، ج۲، ص۱۶ وقاموس الرجال، ج۵، ص۵۵ با عنوان «سعد» آمده است.</ref>؛

سعد و به قولی سعید، [[غلام]] [[عمر بن خالد اسدی صیداوی]] یا ([[عمرو بن خالد اسدی صیداوی]]) و از [[شهیدان کربلا]] است. [[شیخ طوسی]] او را در شمار [[اصحاب امام حسین]]{{ع}} ذکر کرده است<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۴۶؛ رجال، شیخ طوسی، و نیز، ر.ک: ابصارالعین، ص۱۰۶ و ۱۰۷.</ref>.

وی فردی بزرگوار، بلند [[همت]] و [[شریف]] بود که در [[کوفه]] [[زندگی]] می‌‌کرد و پس از [[شهادت]] [[مسلم بن عقیل]] به همراه مولایش عمرو بن خالد و چند نفر دیگر از [[شیعیان]] برای [[یاری امام حسین]]{{ع}} از کوفه خارج شد و در «[[عذیب الهجانات]]» به آن حضرت پیوست. در آن هنگام، [[کاروان امام حسین|کاروان امام]]{{ع}} در محاصره [[لشکر]] [[حُر]] قرار داشت. حُر خواست مانع پیوستن اینان به [[کاروان حسینی]] شود، اما چون با [[حمایت]] قاطعانه امام{{ع}} مواجه شد از [[تصمیم]] خود منصرف گشت<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۰۴ و ۴۰۵.</ref>.

سعد و همراهانش [[روز عاشورا]]، در آغاز [[کارزار]] به [[دشمن]] [[حمله]] بردند و در جریان [[نبرد]]، در محاصره قرار گرفتند و مجروح شدند. [[حضرت ابوالفضل عباس]]{{ع}} به سرعت به [[یاری]] آنان شتافت و آنها را از محاصره [[نجات]] داد. هنوز به خیمه‌ها نرسیده بودند که دشمن بار دیگر به آنها نزدیک شد. آنان به ناچار مجددا وارد [[جنگ]] شدند و در ادامه نبرد، همگی در یک مکان به شهادت رسیدند. پس از شهادت سعد و همراهانش، [[امام حسین]]{{ع}} مکرر برای آنان [[طلب مغفرت]] کرد<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۴۶ و ر.ک: ابصارالعین، ۱۰۶ و ۱۰۷ ۴. ابصارالعین، ص۱۰۷.</ref>.

در [[شرافت]] و [[عزت]] این غلام همین بس که در [[زیارت ناحیه مقدسه]] بر او [[درود]] و [[سلام]] فرستاده است.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام حسین - ناظم‌زاده (کتاب)|اصحاب امام حسین]]، ص:۴۵۱-۴۵۲.</ref>

==شهادت سعید بن عبدالله حنفی==
سعید بن عبدالله حنفی از شخصیت‌های بارز [[کوفه]] و مردی [[شجاع]] بود وقتی خبر مرگ معاویه به کوفه رسید هواداران [[اهل بیت]] در [[خانه]] او جمع شدند و برای [[امام نامه]] نوشتند. سعید از افرادی است که با [[مسلم بن عقیل]] [[همکاری]] نزدیک داشت و در جمع [[شیعیان]] سخنرانی پر [[شوری]] کرد و گفت: «من جانم را در راه یاری حسین [[فدا]] خواهم کرد» نامه مسلم را ایشان در [[مکه]] به [[امام حسین]]{{ع}} رسانید و در خدمت [[امام]] بود تا از مکه به [[کربلا]] آمد.

سعید بن عبدالله حنفی در [[شب عاشورا]] در [[مقام]] اظهار [[اخلاص]] به [[مقام ولایت]] و [[فداکاری]] نسبت به مولایش حسین{{ع}} عرض کرد: {{متن حدیث|لَا وَ اللَّهِ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ لَا نُخَلِّيكَ أَبَداً حَتَّى يَعْلَمَ اللَّهُ أَنَّا قَدْ حَفِظْنَا فِيكَ وَصِيَّةَ رَسُولِهِ مُحَمَّدٍ{{صل}} وَ لَوْ عَلِمْتُ أَنِّي أُقْتَلُ فِيكَ ثُمَّ أُحْيَا ثُمَّ أُخْرَجُ حَيّاً ثُمَّ أُذْرَى يُفْعَلُ ذَلِكَ بِي سَبْعِينَ مَرَّةً مَا فَارَقْتُكَ حَتَّى أَلْقَى حِمَامِي دُونَكَ وَ كَيْفَ لَا أَفْعَلُ ذَلِكَ وَ إِنَّمَا هِيَ قَتْلَةٌ وَاحِدَةٌ ثُمَّ أَنَالُ الْكَرَامَةَ الَّتِي لَا انْقِضَاءَ لَهَا أَبَداً}}<ref>اللهوف، ص۹۲.</ref>؛ نه به [[خدا]] ای پسر [[پیغمبر]]! هرگز ما تو را رها نکنیم تا [[خداوند]] بداند که ما سفارش پیغمبر را درباره تو نگه داشته‌ایم و اگر من می‌دانستم که در راه تو کشته می‌شوم و سپس زنده می‌شوم و سپس ذرات وجودم را به باد می‌دهند و هفتاد بار با من چنین می‌شد من از تو جدا نمی‌گشتم تا آنکه در رکاب تو کشته شوم و اکنون چرا چنین نکنم با اینکه یک کشته شدن بیش نیست و به دنبالش عزتی که هرگز [[ذلت]] نخواهد داشت.

[[ظهر]] [[روز عاشورا]] که امام [[اقامه نماز]] کرد، [[زهیر بن قین]] و [[سعید بن عبدالله]] در جلو آن [[بزرگوار]] ماندند تا آن حضرت با نصفی از [[اصحاب]] خود [[نماز خوف]] خواندند. [[روایت]] شده: سعید بن عبدالله حنفی در جلو امام حسین{{ع}} قرار گرفت و برای [[حمایت]] از او سفارش می‌کرد، و با اینکه بدنش در اثر اصابت ضربات فراوان مجروح و خونین بود، [[دست]] برنمی‌داشت و در حالی که [[اباعبدالله]] در همان میدان [[جنگ]] مشغول انجام [[نماز ظهر]] بود، سعید بدن خود را [[هدف]] تیرها قرار داد نمی‌گذاشت تیرها به [[بدن سید الشهدا]]{{ع}} اصابت کند تا اینکه در حضور حضرت به [[زمین]] افتاد و وقتی [[امام]] بالای سرش آمد از امام پرسید: {{عربی|أ وفيت يابن رسول الله؟}} آیا من [[رسالت]] خود را ادا کردم؟ و به عهدی که با تو بسته بودم [[وفا]] کردم؟ تا با [[خشنودی خدا]]، خوشحال بمیرم؟ یا در [[انجام وظیفه]] کوتاهی کرده‌ام تا با [[نومیدی]] و [[خسران]] [[چشم]] فروبندم؟
امام{{ع}} به او [[اطمینان]] داد که با رسیدن به [[فیض]] [[شهادت]]، [[سعادتمند]] شده است {{متن حدیث|نَعَمْ أَنْتَ أَمَامِي فِي الْجَنَّةِ}}؛ تو پیشاپیش من در [[بهشت]] خواهی بود.

در لحظات آخر [[دعا]] می‌کرد: پروردگارا! [[سلام]] مرا به [[رسول]] خود برسان و آن حضرت را از [[درد]] این همه زخم و جراحاتی که بر من وارد شده [[آگاه]] کن؛ زیرا منظور من از این [[عمل]] [[نصرت]] [[ذریه]] [[پیامبر]] تو می‌باشد. وی پس از این جریان [[شهید]] شد، پس از شهادت وی تعداد ۱۳ تیر در جسد مبارکش یافتند، غیر از زخم [[شمشیر]] و نیزه‌هایی که در بدنش بود<ref>بحار، ج۴۵، ص۲۱؛ مقتل مقرم، ص۲۴۶.</ref>.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)| مظلومیت سیدالشهداء ج۲]]، ص۶۹.</ref>.

==پانویس==
{{پانویس}}