نمایش مبدأ برای دوستی برای خدا در حدیث

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = دوستی برای خدا
| عنوان مدخل  = دوستی برای خدا
| مداخل مرتبط = [[دوستی برای خدا در قرآن]] - [[دوستی برای خدا در حدیث]] - [[دوستی برای خدا در معارف دعا و زیارات]] - [[دوستی برای خدا در اخلاق اسلامی]]
| پرسش مرتبط  = 
}}

== احادیث مرتبط ==
# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "در شمار سخنانی که [[خداوند]] با [[موسی بن عمران]] {{ع}} به آرامی [[گفتگو]] کرد، آن بود که فرمود: ای [[فرزند]] [[عمران]]! هرکس [[گمان]] کند که مرا [[دوست]] دارد امّا چون شب فرارسد خوابیده و از من غافل می‌‌شود، [[دروغ]] گفته است؛ آیا نه چنان است که هر عاشقی [[دوست]] دارد با [[معشوق]] خود خلوت گزیند!. ای [[موسی]]! من اینگونه بر دل‌های دوستدارانم آگاهم، که چون شب فرا رسد چشمهایشان از قلبشان گشته به‌سوی من متوجّه می‌شود و [[عذاب]] من در مقابل آنان به نمایش در می‌‌آید، آنان براساس مشاهده و حضور در محضر من با من به سخن و مکالمه می‌‌پردازند. ای [[موسی]]! از [[قلب]] خود [[خشوع]] و از [[بدن]] خود [[خضوع]] و از چشم خود [[اشک]] در [[تاریکی]] شب را نصیب من گردان، تا مرا نزدیک به خود و پاسخ دهنده به خود بیابی"<ref>{{متن حدیث| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} قَالَ: كَانَ فِيمَا نَاجَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ مُوسَى بْنَ عِمْرَانَ {{ع}} أَنْ قَالَ لَهُ: يَا ابْنَ عِمْرَانَ كَذَبَ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ يُحِبُّنِي فَإِذَا جَنَّهُ اللَّيْلُ نَامَ عَنِّي أَ لَيْسَ كُلُّ مُحِبٍّ يُحِبُّ خَلْوَةَ حَبِيبِهِ؟ هَا أَنَا ذَا يَا ابْنَ عِمْرَانَ مُطَّلِعٌ عَلَى أَحِبَّائِي إِذَا جَنَّهُمُ اللَّيْلُ حَوَّلْتُ أَبْصَارَهُمْ مِنْ قُلُوبِهِمْ وَ مَثَّلْتُ عُقُوبَتِي بَيْنَ أَعْيُنِهِمْ يُخَاطِبُونِّي عَنِ الْمُشَاهَدَةِ وَ يُكَلِّمُونِّي عَنِ الْحُضُورِ يَا ابْنَ عِمْرَانَ هَبْ لِي مِنْ قَلْبِكَ الْخُشُوعَ وَ مِنْ بَدَنِكَ الْخُضُوعَ وَ مِنْ عَيْنِكَ الدُّمُوعَ فِي ظُلَمِ اللَّيْلِ وَ ادْعُنِي فَإِنَّكَ تَجِدُنِي قَرِيباً مُجِيباً}}؛بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۱۴.</ref>؛
# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "[[خداوند]] را [[دوست]] نمی‌دارد آنکس که او را [[معصیت]] و [[نافرمانی]] می‌‌کند؛ آنگاه این دو بیت را به عنوان [[گواه]] سخن خود خواندند: [[خداوند]] را [[معصیت]] می‌نمائی در حالی که [[دوستی]] او را اظهار می‌‌کنی، قسم به [[جان]] خودم این در میان [[کارها]] سخت بی‌سابقه است!؛ اگر حب و [[دوستی]] تو صادقانه بود هر آینه تنها اطاعتش می‌‌نمودی، چراکه [[عاشق]] [[مطیع]] [[معشوق]] خود است"<ref>{{متن حدیث| عَمَّنْ سَمِعَ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} يَقُولُ: مَا أَحَبَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ مَنْ عَصَاهُ ثُمَّ تَمَثَّلَ فَقَالَ:

تَعْصِي الْإِلَهَ وَ أَنْتَ تُظْهِرُ حُبَّهُ*** هَذَا مُحَالٌ فِي الْفِعَالِ بَدِيعُ

لَوْ كَانَ حُبُّكَ صَادِقاً لَأَطَعْتَهُ*** إِنَّ الْمُحِبَّ لِمَنْ يُحِبُّ مُطِيعُ}}بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۱۵. </ref>
# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "[[بندگان خدا]] بر سه دسته‌اند: گروهی که [[خدا]] را از سر [[ترس]] به [[پرستش]] گرفته‌اند، این [[پرستش]] بردگان است؛ و گروهی که [[خداوند]] را بخاطر ثوابش [[عبادت]] کرده‌اند، این [[عبادت]] اجیران است؛ و گروهی که [[خداوند]] را از سر [[دوستی]] او به [[پرستش]] گرفته‌اند، که این [[عبادت]] آزادگان است؛ و این [[برترین]] [[عبادات]] است"<ref>{{متن حدیث| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} قَالَ: إِنَّ الْعُبَّادَ ثَلَاثَةٌ قَوْمٌ عَبَدُوا اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ خَوْفاً فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْعَبِيدِ وَ قَوْمٌ عَبَدُوا اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى طَلَبَ الثَّوَابِ فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْأُجَرَاءِ وَ قَوْمٌ عَبَدُوا اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ حُبّاً لَهُ فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْأَحْرَارِ وَ هِيَ أَفْضَلُ الْعِبَادَةِ}}اصول کافی، ج ۲، ص ۸۴.</ref>.
# در [[احادیث]] قدسی مربوط به [[حضرت داود]] {{ع}} وارد شده است که، [[خداوند]] به او فرمود: ای دارد! به [[مردمان]] خبر ده که من [[دوستدار]] کسی هستم که مرا [[دوست]] بدارد، و همنشین کسی هستم که همنشین من باشد، و مونس کسی هستم که با نام من انس گیرد، و همراه کسی هستم که همراه من باشد، و کسی که مرا برگزیند او را بر خواهم گزید، و هرکس حرف مرا شنوا باشد از او شنوائی کنم. هیچ کس مرا به [[حقیقت]] [[دوست]] ندارد مگر آنکه او را برای خود می‌‌پذیرم، و چنانش [[دوست]] می‌‌دارم که هیچیک از آفریدگانم بر او پیشی نگیرد. هر کس بدرستی مرا جستجو نماید خواهدم یافت، و هرکس غیر مرا بطلبد مرا نخواهد یافت"<ref>{{متن حدیث| فِي أَخْبَارِ دَاوُدَ {{ع}}: يَا دَاوُدُ أَبْلِغْ أَهْلَ أَرْضِي أَنِّي حَبِيبُ مَنْ أَحَبَّنِي وَ جَلِيسُ مَنْ جَالَسَنِي وَ مُونِسٌ لِمَنْ أَنِسَ بِذِكْرِي وَ صَاحِبٌ لِمَنْ صَاحَبَنِي وَ مُخْتَارٌ لِمَنِ اخْتَارَنِي وَ مُطِيعٌ لِمَنْ أَطَاعَنِي مَا أَحَبَّنِي أَحَدٌ أَعْلَمُ ذَلِكَ يَقِيناً مِنْ قَلْبِهِ إِلَّا قَبِلْتُهُ لِنَفْسِي وَ أَحْبَبْتُهُ حُبّاً لَا يَتَقَدَّمُهُ أَحَدٌ مِنْ خَلْقِي مَنْ طَلَبَنِي بِالْحَقِّ وَجَدَنِي وَ مَنْ طَلَبَ غَيْرِي لَمْ يَجِدْنِي}}؛ [[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۶۰-۲۶۱.</ref>.

== منابع ==
{{منابع}}
* [[پرونده:10115255.jpg|22px]] [[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده: دوستی برای خدا]]