سوء عاقبت در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

# [[امام صادق]]{{ع}} می‌‌فرمایند: "[[خداوند]] [[پیامبران]] را بر نبوّتشان سرشته است، از این‌رو هیچگاه از [[دین]] خارج نخواهند شد؛ [[اوصیاء]] [[پیامبران]] را هم بر وصایتشان سرشته است، و باز از همینرو هیچگاه از [[دین]] خارج نخواهند شد؛ شماری از [[مؤمنین]] را نیز بر [[ایمان]] سرشته است، که هیچگاه از [[دین]] خارج نمی‌شوند. امّا برخی از [[مؤمنان]] تنها از [[ایمان]] قرضی برخوردارند، اینان اگر از [[خداوند]] درخواست نمایند و در این درخواستشان [[اصرار]] ورزند، با [[ایمان]] از [[دنیا]] خواهند رفت"<ref>{{متن حدیث| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: إِنَ اللَّهَ جَبَلَ النَّبِيِّينَ عَلَى نُبُوَّتِهِمْ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ جَبَلَ الْأَوْصِيَاءَ عَلَى وَصَايَاهُمْ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ جَبَلَ بَعْضَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى الْإِيمَانِ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ مِنْهُمْ مَنْ يُعِيرُ الْإِيمَانَ عَارِيَّةً فَإِذَا هُوَ دَعَا وَ أَلَحَّ فِي الدُّعَاءِ مَاتَ عَلَى الْإِيمَانِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۶، ص ۲۲۰.</ref>؛  

# [[ابو بصیر]] می‌گوید: از [[امام صادق]]{{ع}} درباره معنی [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَمُسْتَوْدَعٌ}}<ref>«و اوست که شما را از یک تن پدید آورد، آنگاه آرامشگاه و ودیعه گاهی است» سوره انعام، آیه ۹۸.</ref>، سؤال نمودم. [[حضرت]] فرمودند: "[[مردم]] [[شهر]] تو در این رابطه چه نظری دارند؟ گفتم: می‌گویند: منظور از "مستقَر" آنست که در رحم [[مادر]] قرار گیرد، و "مستودَع" آنست که در صُلب [[پدر]] بودیعت نهاده شود. [[حضرت]] فرمودند: به [[خطا]] رفته‌اند! "مستقر" آنست که [[ایمان]] در [[قلب]] استقرار یابد، از این‌رو هیچگاه از او ستانده نشود؛ و {{متن قرآن|مُسْتَوْدَعٌ}} آنست که [[ایمان]] زمانی به او به [[ودیعه]] سپرده شود، آنگاه از او بازستانده شود. [[زبیر]] از اینان بود" <ref>{{متن حدیث| عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ{{ع}} قَالَ: قُلْتُ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَمُسْتَوْدَعٌ قَالَ: مَا يَقُولُ أَهْلُ بَلَدِكَ الَّذِي أَنْتَ فِيهِ؟ قَالَ: قُلْتُ يَقُولُونَ: مُسْتَقَرٌّ فِي الرَّحِمِ وَ مُسْتَوْدَعٌ فِي الصُّلْبِ. فَقَالَ كَذَّبُوا الْمُسْتَقَرُّ مَا اسْتَقَرَّ الْإِيمَانُ فِي قَلْبِهِ فَلَا يُنْزَعُ مِنْهُ أَبَداً وَ الْمُسْتَوْدَعُ الَّذِي يُسْتَوْدَعُ الْإِيمَانَ زَمَاناً ثُمَّ يُسْلَبُهُ وَ قَدْ كَانَ الزُّبَيْرُ مِنْهُمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۶، ص ۲۲۲.</ref>؛  

# [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "[[بنده]] خداگاه صبح [[مؤمن]] است و شب [[کافر]]، و گاه صبح [[کافر]] است و شب [[مؤمن]]. به گروهی از [[مردم]] [[ایمان]] را به قرض می‌‌دهند، سپس آن را از آنان باز می‌گیرند؛ اینان "قرض داده شدگان" نامیده می‌‌شوند. آنگاه فرمود: فلان کس از اینان است" <ref>{{متن حدیث| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: إِنَ الْعَبْدَ يُصْبِحُ مُؤْمِناً وَ يُمْسِي كَافِراً وَ يُصْبِحُ كَافِراً وَ يُمْسِي مُؤْمِناً وَ قَوْمٌ يُعَارُونَ الْإِيمَانَ ثُمَّ يُسْلَبُونَهُ وَ يُسَمَّوْنَ الْمُعَارِينَ ثُمَّ قَالَ: فُلَانٌ مِنْهُمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۹، ص ۲۲۵.</ref>؛  

# [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمودند: "[[خوشبختی]] واقعی آنست، که پایان کار [[انسان]] به [[سعادت]] انجامد؛ و [[بدبختی]] واقعی آنست، که پایان کار [[انسان]] به [[بدبختی]] انجامد" <ref>{{متن حدیث| عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ{{ع}} أَنَّ عَلِيّاً{{ع}} قَالَ: إِنَّ حَقِيقَةَ السَّعَادَةِ أَنْ يُخْتَمَ لِلْمَرْءِ عَمَلُهُ بِالسَّعَادَةِ وَ إِنَّ حَقِيقَةَ الشَّقَاءِ أَنْ يُخْتَمَ لِلْمَرْءِ عَمَلُهُ بِالشَّقَاءِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۳۶۴.</ref>؛

# [[عیسی ابن مریم]] (س) به حواریانش فرمود: "با شما سخن [[حق]] می‌گویم! [[مردمان]] می‌گویند که ساختمان به سنگ نخستینش [[استوار]] است، و من اینچنین نمی‌گویم؛ [[حواریون]] گفتند: ای [[پیامبر خدا]]! پس چه می‌گوئی؟ ایشان فرمود: به درستی می‌‌گویم که آخرین سنگی که کارگر می‌‌نهد، همان اساس خانه است! ابوفروه توضیح داد: منظور آن [[حضرت]]، آنست که خاتمه کار هر فرد، مهمترین بخش [[زندگی]] اوست". <ref>{{متن حدیث| قَالَ سَیِّدُنَا عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ (س) يَا مَعْشَرَ الْحَوَارِيِّينَ! بِحَقٍّ أَقُولُ لَكُمْ: إِنَّ النَّاسَ يَقُولُونَ إِنَّ الْبِنَاءَ بِأَسَاسِهِ وَ إِنِّي لَا أَقُولُ لَكُمْ كَذَلِكَ! قَالُوا: فَمَا ذَا تَقُولُ يَا رُوحَ اللَّهِ؟ قَالَ: بِحَقٍّ أَقُولُ لَكُمْ إِنَّ آخِرَ حَجَرٍ يَضَعُهُ الْعَامِلُ هُوَ الْأَسَاسُ. قَالَ أَبُو فَرْوَةَ: إِنَّمَا أَرَادَ خَاتِمَةَ الْأَمْرِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۱، ص ۳۶۴.</ref>؛  

# [[پیامبر اکرم]]{{صل}} فرمودند: "[[مؤمن]] پیاپی و دائماً از سوء [[عاقبت]] خود ترسان و بیمناک است و [[یقین]] به رسیدن به [[بهشت]] ندارد، تا آن دم که گاهِ پرواز روحش فرارسد و [[ملک]] الموت بر او ظاهر شود"<ref>{{متن حدیث| قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} لَا يَزَالُ الْمُؤْمِنُ خَائِفاً مِنْ سُوءِ الْعَاقِبَةِ وَ لَا يَتَيَقَّنُ الْوُصُولَ إِلَى رِضْوَانِ اللَّهِ حَتَّى يَكُونَ وَقْتُ نَزْعِ رُوحِهِ وَ ظُهُورِ مَلَكِ الْمَوْتِ لَهُ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۱، ص ۳۶۶.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۴۳۲-۴۳۵.</ref>.