جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵
جز (جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(...) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = امام حسین | | موضوع مرتبط = امام حسین | ||
| خط ۱۷: | خط ۱۶: | ||
«پامنبری خوانی» یا «پامنبری» اصطلاحاً به [[نوحه]] خوانی غیررسمی یک یا چند نفر از حضار پیش از آغاز مجلس با در فواصل زمانی کوتاه میان بخشهای مختلف آن، ازجمله قبل از منبر یا فاصله پایین آمدن واعظ از منبر و آغاز مداحی، به عنوان مقدمه و به قصد زمینهسازی برای سخنرانی واعظ یا روضهخوانی مداح گفته میشود. پامنبری خوانها - که معمولاً از پیشکسوتها و بزرگان هیئت یا شاگردان و آشنایان واعظ و مداحاند- در مقابل یا کنار منبر مینشینند و نوحهای را به صورت جمعی همخوانی میکنند یا یکی از آنان نوحهای را آغاز میکند و دیگران در پاسخ او نوحه را ادامه میدهند. به این نوحهها - که معمولاً متفاوت از نوحههایی است که مداحان میخوانند - «نوحه پامنبری» گفته میشود. تعداد پامنبریخوانها محدود و معمولاً کمتر از پنج نفر است. به استناد برخی اسناد میتوان گفت [[قدمت]] پامنبری خوانی به دوره [[صفویه]] برمیگردد؛ از جمله در وقفنامه موقوفه شاه [[سلطان]] [[حسین]] به سال ۱۱۲۳ ق در [[اصفهان]] برای «پامنبری» اجرت در نظر گرفته شده است. پامنبری خوانی امروزه هم در برخی مناطق [[ایران]] (ازجمله بوشهر، کاشان، زواره، [[دامغان]]، سیرجان و شاهرود) در اشکال و [[آداب]] مختلف به عنوان بخشی از مجلس [[عزاداری]] برگزار میشود.<ref>[[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)|مقاله «پامنبری»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۹۰.</ref> | «پامنبری خوانی» یا «پامنبری» اصطلاحاً به [[نوحه]] خوانی غیررسمی یک یا چند نفر از حضار پیش از آغاز مجلس با در فواصل زمانی کوتاه میان بخشهای مختلف آن، ازجمله قبل از منبر یا فاصله پایین آمدن واعظ از منبر و آغاز مداحی، به عنوان مقدمه و به قصد زمینهسازی برای سخنرانی واعظ یا روضهخوانی مداح گفته میشود. پامنبری خوانها - که معمولاً از پیشکسوتها و بزرگان هیئت یا شاگردان و آشنایان واعظ و مداحاند- در مقابل یا کنار منبر مینشینند و نوحهای را به صورت جمعی همخوانی میکنند یا یکی از آنان نوحهای را آغاز میکند و دیگران در پاسخ او نوحه را ادامه میدهند. به این نوحهها - که معمولاً متفاوت از نوحههایی است که مداحان میخوانند - «نوحه پامنبری» گفته میشود. تعداد پامنبریخوانها محدود و معمولاً کمتر از پنج نفر است. به استناد برخی اسناد میتوان گفت [[قدمت]] پامنبری خوانی به دوره [[صفویه]] برمیگردد؛ از جمله در وقفنامه موقوفه شاه [[سلطان]] [[حسین]] به سال ۱۱۲۳ ق در [[اصفهان]] برای «پامنبری» اجرت در نظر گرفته شده است. پامنبری خوانی امروزه هم در برخی مناطق [[ایران]] (ازجمله بوشهر، کاشان، زواره، [[دامغان]]، سیرجان و شاهرود) در اشکال و [[آداب]] مختلف به عنوان بخشی از مجلس [[عزاداری]] برگزار میشود.<ref>[[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)|مقاله «پامنبری»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۹۰.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||
| خط ۳۱: | خط ۲۸: | ||
[[رده:پامنبری]] | [[رده:پامنبری]] | ||
[[رده:آئینهای محرم]] | [[رده:آئینهای محرم]] | ||
[[رده:آئینهای سوگواری شیعی]] | [[رده:آئینهای سوگواری شیعی]] | ||