استجاره: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

* استجاره: طلب [[حمایت]]<ref>احمد بن یوسف سمین حلبی، عمدة الحفاظ، ج۱، ص۳۵۸.</ref>، امان‌خواهی، [[پناه]] خواستن<ref>بهاءالدین خرمشاهی، قرآن کریم، ترجمه، توضیحات و واژه‌نامه، ص۷۰۶.</ref>. اصل آن "جار" به معنای [[همسایه]] که به اقتضای [[حق]] [[همسایگی]] باید [[امنیت]] او رعایت شود. استجاره به معنای پناهندگی نیز آمده است<ref>ر. ک: سیدعلی‌اکبر قرشی، قاموس قرآن، ج۲، ص۸۸-۸۹.</ref>.  

* [[خداوند]] به [[مشرکان]] [[مکه]] چهار ماه مهلت داده بود: {{متن قرآن|فَسِيحُوا فِي الْأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ}}<ref>«چهار ماه در این سرزمین (آزاد) بگردید» سوره توبه، آیه ۲.</ref>؛ پس از اتمام این مهلت، به [[دلیل]] [[نقض پیمان]] و [[وجوب]] [[جنگ]] با آنان، [[خداوند]] به [[پیامبر اکرم]] {{صل}} [[تکلیف]] می‌کند که در صورت [[تمایل]] برخی [[مشرکان]] برای شنیدن [[دعوت الهی]]، دادن [[امان]] و پناهندگی به آنها [[واجب]] است. این تأمین جانی باعث [[هدایت]] بسیاری از [[مشرکان]] [[مکّه]] شد<ref>وهبة بن مصطفی زحیلی، التفسیر المنیر، ج۱۰، ص۱۱۱-۱۱۲.</ref>.

* امروزه امان‌ دادن به [[شورشیان]] در جنگ‌های داخلی میان [[دولت‌ها]] و بخشیدن یا اجتناب از کشتن آنها که [[اسلحه]] خود را بر [[زمین]] می‌گذارند و [[تسلیم]] می‌شوند<ref>علی‌اکبر آقابخشی و مینو افشاری‌راد، فرهنگ علوم سیاسی، ص۳۵۳.</ref>، امری مرسوم است؛ امّا مفهوم استجاره [[قرآنی]] نوعی [[امان]] و پناه‌ دادن مقیّد است تا [[دعوت الهی]] را با [[حجت]] و [[برهان]] آشکار استماع کنند؛ اگر پذیرفتند و [[اسلام]] آوردند، در سایه [[امن]] [[الهی]] خواهند غنود وگرنه به دیار خود باز خواهند گشت؛ پس از آن مشمول [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ}}<ref>«و چون ماه‌های حرام به پایان رسید مشرکان را هر جا یافتید بکشید» سوره توبه، آیه ۵.</ref> خواهند بود؛ لذا استجاره [[امان‌نامه]] موقت است<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص:۷۵.</ref>.