مراقبه در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

#{{متن قرآن|وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكَ وَرَحْمَتُهُ لَهَمَّتْ طَائِفَةٌ مِنْهُمْ أَنْ يُضِلُّوكَ وَمَا يُضِلُّونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ وَمَا يَضُرُّونَكَ مِنْ شَيْءٍ وَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَيْكَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَكَ مَا لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُ وَكَانَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكَ عَظِيمًا}}<ref>«و اگر بخشش و بخشایش خداوند بر تو نبود گروهی از ایشان به بیراه کردن تو کوشیده بودند حال آنکه جز خودشان را بیراه نمی‌کنند و به تو هیچ زیانی نمی‌رسانند و خداوند کتاب و فرزانگی بر تو فرو فرستاد و به تو چیزی آموخت که نمی‌دانستی و بخشش خداوند بر تو سترگ است» سوره نساء، آیه ۱۱۳.</ref>. '''نکته''': [[خداوند]] خطاب به [[پیامبر]] میگوید: اگر [[فضل]] و [[رحمت]] [[پروردگار]] شامل حال تو نبود، جمعی از [[منافقان]] یا مانند آنها [[تصمیم]] داشتند تو را از مسیر [[حق]] و [[عدالت]]، در [[قضاوت]] و یا [[سازش]] درباره [[بت‌ها]] [[منحرف]] سازند، ولی [[لطف الهی]] شامل حال تو شد و با [[مراقبت]] تو را [[حفظ]] کرد {{متن قرآن|وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكَ وَرَحْمَتُهُ لَهَمَّتْ طَائِفَةٌ مِنْهُمْ أَنْ يُضِلُّوكَ}} آنها می‌خواستند با متهم ساختن یک [[فرد]] بی‌گناه و سپس کشیدن [[پیامبر]] {{صل}} به این ماجرا، و [[قضاوت]] بر اساس اطلاعات [[نادرست]] و [[شهادت دروغ]] هم ضربه‌ای به [[شخصیت اجتماعی]] و [[معنوی]] [[پیامبر]] و هم اغراض [[سوء]] خود را در باره یک [[مسلمان]] بی‌گناه عملی سازند، و یا طبق [[شأن نزول]] دیگری که هیئتی از [[طایفه]] “بنی ثَقیف” [[خدمت]] [[پیامبر]] {{صل}} آمدند و گفتند ما با دو شرط [[مسلمان]] می‌شویم: یکی آن‌که بت‌های خود را با دست خویش نشکنیم و دوم آن‌که یک سال به ما مهلت دهید که [[بت]] - عُزی - را [[پرستش]] کنیم. که [[پیام]] [[وحی]] به به [[پیامبر]] {{صل}} [[دستور]] داد که در مقابل آنان انعطافی نشان ندهد، که [[خدا]] او را در برابر این نقشه‌ها [[حفظ]] می‌کند و این [[آیه]] [[دلیل]] بر [[عصمت پیامبر]] و [[مراقبت]] [[خداوند]] از ایشان در برابر لغزش‌هاست.

#{{متن قرآن|أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَآوَى * وَوَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدَى * وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَى}}<ref>«آیا یتیمت نیافت و در پناه گرفت؟ * و تو را گم‌گشته یافت و راه نمود * و تو را نیازمند یافت و بی‌نیاز کرد» سوره ضحی، آیه ۶-۸.</ref> '''نکته''': {{متن قرآن|وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَى}} این [[آیه]] منطبق با زمانی است که آن [[حضرت]] در کفالت عمویش [[ابوطالب]] بود و پس از آن به وسیله [[خدیجه]] و [[اموال]] او بی‌نیاز گردید. [[ابوطالب]] پس از پدرش [[عبدالمطلب]] هم خود عیالمند و هم [[سرپرست]] [[خاندان]] [[هاشم]] و [[سرور]] [[قریش]] و [[وارث]] [[مقام]] [[پدر]] بود. همان پدری که خوان [[نعمت]] بی‌دریغ او برای نزدیک و دور و [[انسان]] و حیوان چنان گسترده بود که طیور بیابان هم از آن بهره‌مند بودند و از این جهت او را “مطعم الطیر” می‌خواندند. در چنین وضع و موقعیتی که [[ابوطالب]] داشت [[محمد]] {{صل}} در کفالت او درآمد و برای [[یاری]] به عموی عیالمندش به [[مسافرت]] و کار و کوشش برخاست تا آن‌که در آغاز [[دوره جوانی]] با [[ابوطالب]] [[سفر]] دور و دشوار [[شام]] را در پیش گرفت در نتیجه این کوشش‌ها هم دارای تجربه و [[بصیرت]] و [[توانایی]] در کار [[تجارت]] گردید و هم به [[امانت]] [[شهرت]] یافت و نظر [[خدیجه]] آن [[زن]] هوشمند و توانگر و بزرگوار به سویش جلب شد و از او تقاضای [[سرپرستی]] کاروان گرانمایه‌اش را که به [[شام]] می‌رفت نمود. از این [[مسافرت]] سودی برآمد که [[خدیجه]] را [[خشنود]] نمود و گشایشی در [[زندگی]] [[ابوطالب]] و زمینه‌ای برای [[پیشرفت]] [[دعوت]] [[آینده]] فراهم گردید. آشنایی نزدیک [[خدیجه]] با خصائل عالی آن [[حضرت]] و آنچه از روشن‌بینی‌ها شنیده بود و [[شعور]] شخصی خودش [[پیش‌بینی]] می‌کرد موجب پیشنهاد [[ازدواج]] گردید و پس از آن از [[جان]] و [[دل]] ثروتش را در [[اختیار]] آن [[حضرت]] نهاد: {{متن قرآن|وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَى}} آن [[یتیمی]] و [[سرپرستی]]، آن راه‌یابی و [[هدایت]]، آن [[بی‌نوایی]] و [[بی‌نیازی]]، نمونه‌های بارزی از [[تدبیر]] و تقدیر [[پروردگار]] درباره [[تربیت]] آن [[حضرت]] بود تا پیمبری شود که دردها و بینوایی‌ها و نابه‌سامانی‌ها را خود دیده باشد و کار [[هدایت]] و [[تربیت]] [[مردم]] را تقدیر نماید و درماندگان را [[یاری]] و [[گمراهان]] را [[رهبری]] دهد و بینوایان را بی‌نیاز سازد<ref>پرتوی از قرآن، ج۴، ص۱۴۶.</ref>.

== نکات ==