نفی سبیل در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

نفی سبیل در قرآن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۳ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۴

۴ بایت حذف‌شده ، ‏۱۳ سپتامبر ۲۰۲۲

جز

جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۹۹۹

ویرایش

@@ خط ۱۶: / خط ۱۶: @@
 # اکنون که [[داوری]] پایانی به [[قیامت]] وانهاده شده است در آنجا [[کافر]] سلطه‌ای بر [[مؤمن]] ندارد، هرچند ممکن است در [[دنیا]] به زیان [[مسلمان]] [[حکم]] شود.
 # در مسائل فرهنگی و [[احتجاجات]]، هرگز کافر بر مؤمن برهانی ندارد و همواره در مسائلی مانند [[وحی]]، [[نبوت]] و [[معاد]]، [[براهین عقلی]] به سود مؤمنان است.
-# اگر محور [[مبارزه]]، [[ایمان]] و [[کفر]] باشد، بی‌تردید مؤمنان همواره پیروزند. توضیح اینکه [[خدای سبحان]] هیچ راه سلطه‌ای برای کافران در برابر مؤمنان قرار نداده است؛ نه به این معنا که اگر [[جنگی]] رخ دهد مؤمنان [[شهید]] نمی‌شوند و [[اسیر]] نمی‌دهند، بلکه برای آن [[جهت]] که [[شهادت]] مانند [[پیروزی]]، یکی از دو کامیابی است: {{متن قرآن|قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنَا إِلَّا إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ}}<ref>«بگو آیا برای ما جز یکی از دو نکویی را انتظار دارید؟» سوره توبه، آیه ۵۲.</ref> و چیره شدن مقطعی [[کافران]] ضمن آنکه پیروزی نهایی نخواهد بود، برای [[مؤمنان]] آزمونی [[الهی]] است و اگر [[پایداری]] ورزند و از [[امتحان الهی]] سربلند بیرون آیند، یقیناً [[فتح]] نهایی برای آنان است و خدای [[عزیز]] هرگز [[شکست]] را برای ایشان نمی‌پسندد، لذا [[امیرمؤمنان]] {{ع}} در [[وصف]] [[اصحاب]] و [[یاران]] [[رسول اکرم]] {{صل}} فرمود که در [[جبهه]] [[نبرد]] مردانی از ما با افرادی از [[دشمن]] همانند دو پهلوان در میدان کشتی با هم درگیر میشدند و هر یک دیگری را با کاسه [[مرگ]] [[سیراب]] می‌کرد. گاه ما کشته می‌دادیم و گاه دشمن، تا [[راستگویی]] ما در [[حفظ دین]] روشن شد؛ آنگاه [[خدای بزرگ]] [[خواری]] را برای [[دشمنان]] و [[یاری]] را برای ما فرستاد و ما را یاری کرد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۵۶.</ref>.
+# اگر محور [[مبارزه]]، [[ایمان]] و [[کفر]] باشد، بی‌تردید مؤمنان همواره پیروزند. توضیح اینکه [[خدای سبحان]] هیچ راه سلطه‌ای برای کافران در برابر مؤمنان قرار نداده است؛ نه به این معنا که اگر [[جنگی]] رخ دهد مؤمنان [[شهید]] نمی‌شوند و [[اسیر]] نمی‌دهند، بلکه برای آن [[جهت]] که [[شهادت]] مانند [[پیروزی]]، یکی از دو کامیابی است: {{متن قرآن|قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنَا إِلَّا إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ}}<ref>«بگو آیا برای ما جز یکی از دو نکویی را انتظار دارید؟» سوره توبه، آیه ۵۲.</ref> و چیره شدن مقطعی [[کافران]] ضمن آنکه پیروزی نهایی نخواهد بود، برای [[مؤمنان]] آزمونی [[الهی]] است و اگر [[پایداری]] ورزند و از [[امتحان الهی]] سربلند بیرون آیند، یقیناً [[فتح]] نهایی برای آنان است و خدای [[عزیز]] هرگز [[شکست]] را برای ایشان نمی‌پسندد، لذا [[امیرمؤمنان]] {{ع}} در وصف [[اصحاب]] و [[یاران]] [[رسول اکرم]] {{صل}} فرمود که در [[جبهه]] [[نبرد]] مردانی از ما با افرادی از [[دشمن]] همانند دو پهلوان در میدان کشتی با هم درگیر میشدند و هر یک دیگری را با کاسه [[مرگ]] [[سیراب]] می‌کرد. گاه ما کشته می‌دادیم و گاه دشمن، تا [[راستگویی]] ما در [[حفظ دین]] روشن شد؛ آنگاه [[خدای بزرگ]] [[خواری]] را برای [[دشمنان]] و [[یاری]] را برای ما فرستاد و ما را یاری کرد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۵۶.</ref>.
 چون [[معرفت خدا]] و [[وحدت]] [[امت]]، حق‌اند و [[جهل]] و [[اختلاف]]، [[باطل]] و [[پیروزی حق بر باطل]]، یک اصل کلی نقض‌ناپذیر است. از این‌رو هرجا [[مسلمانان]] [[پیروز]] شدند، هرچند با دست خالی به سبب [[یاری دین]] خداست که بر اثر معرفت‌محوری و وحدت‌مداری آنها، نصیبشان شد و هر جا شکست و [[مصیبت]] به آنان روی کرد نیز به جهت جهل [[علمی]]، [[جهالت]] عملی و [[اختلافات]] گوناگون داخلی خودشان بوده است. خلاصه آنکه هر [[زمان]] مسلمانان در برابر کافران [[صف‌آرایی]] کنند و محور [[جدال]] بین آنها فقط [[ایمان]] و [[کفر]] باشد، سرانجام مؤمنان پیروز میدان خواهند بود: {{متن قرآن|وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ}}<ref>«و سستی نورزید و اندوهگین مباشید که اگر مؤمن باشید شما برترید» سوره آل عمران، آیه ۱۳۹.</ref><ref>تسنیم، ج۲۱، ص۱۸۲.</ref>.