بحث:اربعین: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[چهل]]، چهلم. در [[فرهنگ اسلامی]] و در [[معارف]] [[عرفانی]]، عدد [[چهل]] ([[اربعین]]) [[جایگاه]] خاصی دارد. چله‌نشینی برای رفع [[حاجت]] یا رسیدن به [[مقامات]] [[سلوک]] و [[عرفان]] [[معروف]] است. حفظ کردن [[چهل]] [[حدیث]]، [[اخلاص]] [[چهل]] صباح، [[کمال عقل]] در [[چهل سالگی]]، [[دعا]] برای [[چهل]] [[مؤمن]]، [[چهل]] شب چهارشنبه و... بسیاری از این نمونه‌ها و موارد<ref>ر.ک. اربعین در فرهنگ اسلامی، سید رضا تقوی، انتشارات سازمان تبلیغات اسلامی</ref> در [[فرهنگ عاشورا]]، [[اربعین]] به چهلمین روز [[شهادت]] [[امام حسین|حسین بن علی]] گفته می‌شود که مصادف با روز بیستم [[ماه]] صفر است. از سنت‌های مردمی، گرامی‌داشت چهلم مردگان است که، به یاد [[عزیز]] فوت شده خویش، خیرات و صدقات می‌دهند و مجلس یاد بود بپا می‌کنند. در روز بیستم صفر نیز، [[شیعیان]]، عظیم‌ترین [[مراسم سوگواری]] را در کشورها و شهرهای مختلف به یاد [[عاشورای حسینی]] بر پا می‌کنند و همراه با دسته‌های [[سینه‌زنی]] و [[عزاداری]] به [[تعظیم]] [[شعائر]] [[دینی]] می‌پردازند. در [[شهر]] [[کربلا]]، [[اربعین]] [[حسینی]] [[عظمت]] و [[شکوه]] خاصی دارد و دسته‌های [[عزادار]]، مراسمی پرشور بر پا می‌کنند. در نخستین [[اربعین]] [[شهادت امام حسین]]، [[جابر بن عبد الله انصاری]] و [[عطیه عوفی]] موفق به [[زیارت]] [[تربت]] و [[قبر]] [[امام حسین|سید الشهدا]] شدند. بنا به برخی نقل‌ها، در همان [[اربعین]]، کاروان اسرای [[اهل بیت]] در باز گشت از [[شام]] و سر راه [[مدینه]]، از [[کربلا]] گذشتند و با [[جابر]] [[دیدار]] کردند. البته برخی از مورخان هم آن را نفی کرده و نپذیرفته‌اند. از جمله مرحوم [[محدث قمی]] در منتهی الآمال دلایلی ذکر می‌کند که [[دیدار]] [[اهل بیت]] از [[کربلا]] در [[اربعین]] اول نبوده است<ref>منتهی الآمال، ج ۱، حوادث بازگشت اسرا</ref> بعضی از [[علما]] نیز در این باره تحقیق مبسوط و مستقلی انجام داده‌اند که منتشرشده است<ref>تحقیقی در باره اولین اربعین حضرت سید الشهداء، شهید قاضی طباطبایی</ref> به هر حال، [[تکریم]] این روز و احیای خاطره غم‌بار [[عاشورا]]، رمز تداوم شور عاشورایی در زمان‌های بعد بوده است. در [[تاریخ]] [[انقلاب اسلامی ایران]] نیز، [[سنت]] احیای [[اربعین]] تأثیر مهمی در شور گستری در [[شهرها]] داشت و در چهلم شهدای حادثه [[قم]] (درتاریخ ۱۹ دی ۱۳۵۶ ش) [[مردم]] [[مسلمان]] تبریز [[قیام]] کردند و [[شهید]] دادند. در [[اربعین]] شهدای تبریز، شهرهای دیگر مجلس یادبود گرفته، تظاهرات کردند و همین گونه اربعین‌ها به هم وصل شد و سراسر [[ایران]] به [[نهضت]] پیوست، تا آنکه [[انقلاب اسلامی]] در ۲۲ بهمن سال ۱۳۵۷ ش به [[پیروزی]] رسید. این به [[برکت]] [[الهام]] گیری از [[فرهنگ]] [[شهادت]] و [[ایثار]] [[خون]] بود که [[ملت]] قهرمان [[ایران]]، از [[عاشورا]] گرفته بود. [[اربعین]] تداوم [[عاشورا]] بود و ذکر، [[رسالت]] بازماندگان پس از [[خون]] و [[شهادت]]<ref>ر. ک. [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، صفحه ۴۵.</ref>.

*اهمیت [[اربعین]] از کجاست؟ صرف اینکه [[چهل]] روز از [[شهادت]] [[شهید]] می‌گذرد چه خصوصیتی دارد؟ [[اربعین]] خصوصیتش به خاطر این است که در [[اربعین]] [[حسینی]] یاد [[شهادت امام حسین]]{{ع}} زنده شد و این چیز بسیار مهمی است. اگر این [[شهادت]] [[عظیم]] در [[تاریخ]] اتفاق می‌افتاد یعنی [[امام حسین|حسین بن علی]] و بقیۀ [[شهیدان]] در [[کربلا]] [[شهید]] می‌شدند، اما [[بنی امیه]] موفق می‌شدند، همانطور که خود [[امام حسین|حسین]] و [[یاران]] عزیزش را از صفحه روزگار برافکندند و جسم پاکشان را زیر [[خاک]] [[پنهان]] کردند، یاد آنها را هم از خاطره [[نسل]] [[بشر]] در آن روز و روزهای بعد محو کنند، در این صورت آیا این [[شهادت]] برای عالم [[اسلام]] فایده‌ای می‌داشت؟ یا اگر هم برای آن روز یک اثری می‌گذاشت، آیا این خاطره در [[تاریخ]]، برای نسل‌های بعد، برای [[گرفتاری‌ها]] و سیاهی‌ها و تاریکی‌ها و یزیدی‌های دوران آیندۀ [[تاریخ]] هم اثری روشنگر و افشا کننده می‌داشت؟ اگر [[امام حسین|حسین]] [[شهید]] می‌شد، اما [[مردم]] آن روز و [[مردم]] نسل‌های بعد نمی‌فهمیدند که [[امام حسین|حسین]] [[شهید]] شده، آیا این خاطره چه اثر و چه نقشی می‌توانست در رشد و [[سازندگی]] و [[هدایت]] و برانگیزانندگی [[ملت‌ها]] و اجتماعات و [[تاریخ]] بگذارد؟ بله هیچ اثری نداشت.<ref>ویژه نامۀ اربعین حسینی، سایت روابط عمومی دفتر تبلیغات اسلامی خراسان رضوی</ref>.

*یکی از مباحث مهم تاریخ عاشورا که مورد بحث قرار گرفته، حضور [[اهل بیت]]{{عم}} در کربلا، در اولین اربعین شهادت [[امام حسین]]{{ع}} است. میان [[شیعه]]، مشهور است که اربعین روزی است که [[جابر بن عبدالله انصاری]]، صحابی بزرگ [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} به زیارت قبر [[امام حسین]] نائل شد و در همان جا بود که [[اهل بیت]]{{ع}} هنگام بازگشت از شام نیز به زیارت مزار [[امام]] آمده و جابر را ملاقات کردند. هم چنین در این روز [[سر امام حسین]]{{ع}} به بدن ملحق شده و دفن شد. اما در مقابل این شهرت، برخی اندیشمندان متقدم و معاصر شیعه، ورود اهل بیت(علیهم السلام) را در روز اربعین سال ۶۱ ق انکار کرده اند<ref>ویژه نامۀ اربعین حسینی، سایت روابط عمومی دفتر تبلیغات اسلامی خراسان رضوی</ref>.

*یکی از جلوه‌های بسیار زیبای [[اربعین]] [[حسینی]] حرکت پیاده خیل [[مشتاقان]] آن [[حضرت]] است که حماسه‌ای وصف ناشدنی و جلوه‌ای [[درک]] ناشدنی را می‌آفریند، دشمنانی که [[زیارت]] چند هزار نفره سابق را در [[اربعین]] [[حسینی]] [[تحمل]] نکردند، امروز نظاره‌گر حرکت سیل گونه و ملیونی [[زائران]] آن [[حضرت]] است که به صورت خودجوش و کاملا مردمی چشمان جهانیان را مات و مبهوت خود ساخته است<ref>ویژه نامۀ اربعین حسینی، سایت روابط عمومی دفتر تبلیغات اسلامی خراسان رضوی</ref>  

*[[اربعین]] [[امام حسین]]{{ع}} که مصادف با روز بیستم [[ماه]] صَفر است، روز تجدید [[غم]] و عزای [[اهل بیت]] و [[شیعه]] است و گرامیداشت این روز و [[زیارت]] [[امام حسین]]{{ع}} بسیار [[ثواب]] دارد. در اوّلین [[اربعین]] [[سید الشهداء]]{{ع}} [[جابر بن عبدالله انصاری]] و عطیّه به [[زیارت]] [[قبر]] آن [[حضرت]] رفتند. [[خواندن زیارت]] [[اربعین]] از ویژگی‌های یک [[شیعه]] به شمار می‌رود<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۲۳.</ref>.