کفر در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

کفر در قرآن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۳۰

۴ بایت حذف‌شده ، ‏۱۱ اکتبر ۲۰۲۲

جز

جایگزینی متن - 'آشکار' به 'آشکار'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۹۹۹

ویرایش

@@ خط ۷۸: / خط ۷۸: @@
 == اوصاف [[کافران]] ==
 #{{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَيَقْتُلُونَ الَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ}}<ref>«آنان را که به آیات خداوند کفر می‌ورزند و پیامبران را ناحقّ می‌کشند و دادفرمایان از مردم را به قتل می‌رسانند به عذابی دردناک نوید ده!» سوره آل عمران، آیه ۲۱.</ref>.
-#{{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ كَفَرُوا وَقَالُوا لِإِخْوَانِهِمْ إِذَا ضَرَبُوا فِي الْأَرْضِ أَوْ كَانُوا غُزًّى لَوْ كَانُوا عِنْدَنَا مَا مَاتُوا وَمَا قُتِلُوا لِيَجْعَلَ اللَّهُ ذَلِكَ حَسْرَةً فِي قُلُوبِهِمْ وَاللَّهُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ}}<ref>«ای مؤمنان! مانند کسانی مباشید که کفر پیشه کردند و در مورد همگنان خویش -هنگامی که سفر رفتند یا جهادگر شدند- گفتند: اینان اگر نزد ما می‌ماندند نمی‌مردند یا کشته نمی‌شدند (بگذار چنین بپندارند) تا این (پندار) را خداوند دریغی در دل‌هایشان کند؛ و این خداوند است که زنده می‌گرداند و می‌میراند و خداوند به آنچه انجام می‌دهید بیناست» سوره آل عمران، آیه ۱۵۶.</ref>. '''نکته''': این [[آیه]]، [[تنبیه]] [[هوشیاری]] آور است به [[مؤمنان]]، تا از [[ترس]] [[مرگ]] و کشته شدن، از تحرک در [[زمین]] باز نایستند و مانند [[ناآگاهان]] از آثار نیرو آفرین جنبش و حرکت و دهشتزدگان از [[مرگ]]، خود را گرفتار سکون و پوسیدگی و [[مرگ]] [[روحی]] نسازند. این [[حقیقت]] کلی، به تناسب آن‌چه این‌گونه [[مردم]] پس از واقعه به زبان می‌آوردند، در این [[آیه]] و به زبان مردمی که بدین [[حقیقت]] [[توحیدی]] [[کفر]] ورزیده از واقعیات [[زندگی]] و [[جهان]] پوشیده مانده‌اند آمده است. این [[کفر]] باید [[کفر]] نسبی و درونی باشد به [[توحید]] سرنوشت‌ساز نه [[کفر]] [[کافران]] [[آشکار]] و رسمی، چه دسته اخیر، نه مسئولیتی داشتند و نه [[مسلمانان]] با آنان [[برادری]] و از آنان [[شنوایی]]، تا برای برادرانشان [[دلسوزی]] کنند و درباره آنان که برای [[رسالت]] خدایی و یا [[جنگ]] از [[شهر]] و دیار خود بیرون روند: {{متن قرآن|إِذَا ضَرَبُوا فِي الْأَرْضِ أَوْ كَانُوا غُزًّى}} ظاهر عطف – [۲] {{متن قرآن|وَقَالُوا}} به کفروا – این‌گونه [[کفر]] را می‌رساند<ref>پرتوی از قرآن، ج۵، ص۳۹۲.</ref>.
+#{{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ كَفَرُوا وَقَالُوا لِإِخْوَانِهِمْ إِذَا ضَرَبُوا فِي الْأَرْضِ أَوْ كَانُوا غُزًّى لَوْ كَانُوا عِنْدَنَا مَا مَاتُوا وَمَا قُتِلُوا لِيَجْعَلَ اللَّهُ ذَلِكَ حَسْرَةً فِي قُلُوبِهِمْ وَاللَّهُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ}}<ref>«ای مؤمنان! مانند کسانی مباشید که کفر پیشه کردند و در مورد همگنان خویش -هنگامی که سفر رفتند یا جهادگر شدند- گفتند: اینان اگر نزد ما می‌ماندند نمی‌مردند یا کشته نمی‌شدند (بگذار چنین بپندارند) تا این (پندار) را خداوند دریغی در دل‌هایشان کند؛ و این خداوند است که زنده می‌گرداند و می‌میراند و خداوند به آنچه انجام می‌دهید بیناست» سوره آل عمران، آیه ۱۵۶.</ref>. '''نکته''': این [[آیه]]، [[تنبیه]] [[هوشیاری]] آور است به [[مؤمنان]]، تا از [[ترس]] [[مرگ]] و کشته شدن، از تحرک در [[زمین]] باز نایستند و مانند [[ناآگاهان]] از آثار نیرو آفرین جنبش و حرکت و دهشتزدگان از [[مرگ]]، خود را گرفتار سکون و پوسیدگی و [[مرگ]] [[روحی]] نسازند. این [[حقیقت]] کلی، به تناسب آن‌چه این‌گونه [[مردم]] پس از واقعه به زبان می‌آوردند، در این [[آیه]] و به زبان مردمی که بدین [[حقیقت]] [[توحیدی]] [[کفر]] ورزیده از واقعیات [[زندگی]] و [[جهان]] پوشیده مانده‌اند آمده است. این [[کفر]] باید [[کفر]] نسبی و درونی باشد به [[توحید]] سرنوشت‌ساز نه [[کفر]] [[کافران]] آشکار و رسمی، چه دسته اخیر، نه مسئولیتی داشتند و نه [[مسلمانان]] با آنان [[برادری]] و از آنان [[شنوایی]]، تا برای برادرانشان [[دلسوزی]] کنند و درباره آنان که برای [[رسالت]] خدایی و یا [[جنگ]] از [[شهر]] و دیار خود بیرون روند: {{متن قرآن|إِذَا ضَرَبُوا فِي الْأَرْضِ أَوْ كَانُوا غُزًّى}} ظاهر عطف – [۲] {{متن قرآن|وَقَالُوا}} به کفروا – این‌گونه [[کفر]] را می‌رساند<ref>پرتوی از قرآن، ج۵، ص۳۹۲.</ref>.
 #{{متن قرآن|زَعَمَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنْ لَنْ يُبْعَثُوا قُلْ بَلَى وَرَبِّي لَتُبْعَثُنَّ ثُمَّ لَتُنَبَّؤُنَّ بِمَا عَمِلْتُمْ وَذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ * فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذِي أَنْزَلْنَا وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ}}<ref>«کافران گمان کردند که هرگز برانگیخته نخواهند شد؛ بگو: چرا، سوگند به پروردگارم که برانگیخته خواهید شد سپس از آنچه کرده‌اید آگاهتان خواهند کرد و این برای خداوند آسان است * پس به خداوند و پیامبرش و نوری که فرو فرستاده‌ایم ایمان آورید و خداوند از آنچه انجام می‌دهید آگاه است» سوره تغابن، آیه ۷-۸.</ref>.
 #{{متن قرآن|قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ وَإِنَّا أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلَى هُدًى أَوْ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ}}<ref>«بگو: چه کسی از آسمان‌ها و زمین به شما روزی می‌رساند؟ بگو: خداوند و بی‌گمان ما یا شما بر رهنمود یا در گمراهی آشکاریم» سوره سبأ، آیه ۲۴.</ref>. '''نکته''': {{متن قرآن|قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ}} این [[آیه]] [[احتجاج]] دیگری است علیه [[مشرکین]]، از [[ناحیه]] [[رزق]]، که ملاک عمده [[بت‌پرستی]] ایشان است، چون [[مشرکین]] در [[پرستش]] [[بت]]، این مستمسک را برای خود درست کرده بودند، که [[پرستش]] [[بت]]، مایه خوشنودی آلهه است، و وقتی از ما [[راضی]] شدند، [[رزق]] ما را توسعه می‌دهند، و در نتیجه [[سعادتمند]] می‌شویم، لذا [[رسول]] گرامی خود را [[دستور]] می‌دهد از ایشان بپرسد: چه کسی از [[آسمان]] و [[زمین]] [[رزق]] ایشان را فراهم می‌کند؟ و خودش از این سؤال پاسخ دهد: [[خدای سبحان]] [[رزق]] می‌دهد، چون [[رزق]] خودش مخلوقی از مخلوقات [[خدا]] است، و در نظر خود [[مشرکین]] هم جز [[خدا]] کسی [[خالق]] نیست، چیزی که هست [[مشرکین]] از اعتراف به این [[معتقد]] خود استنکاف می‌ورزیدند، با اینکه در [[دل]] به آن [[ایمان]] داشتند، به همین جهت بود که [[خدای سبحان]] [[دستور]] داد [[رسول خدا]] {{صل}} از طرف ایشان پاسخ دهد. پس فرمود بگو [[خدا]]: {{متن قرآن|قُلِ اللَّهُ}}<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۵۶۴.</ref> و [[تسامح]] و [[تساهل]] [[پیامبر]] با [[کافران]]، در [[سخن گفتن]] و [[احتجاج]] با آنان: {{متن قرآن|... وَإِنَّا أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلَى هُدًى أَوْ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ}}.