طوی در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

واژه مورد بررسی، در [[آیات]] فوق، کلمه طوی است؛ که به نظر بعضی از [[مفسرین]]، نام مکانی است؛ که نخستین شراره‌های [[وحی]]، در آن محل، بر [[قلب]] [[موسی]]{{ع}} تابید و به نظر بعضی دیگر، صفتی است؛ زیرا طوی در اصل به معنی پیچیدن است.

به هر حال، ما در این مقوله، هر دو نظر را بررسی می‌نماییم و سپس به جغرافیای آن محل، که [[هدف]] اصلی ما است؛ اشاره می‌کنیم.<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۳۵۲.</ref>

از مجموع اظهارنظرهای لغویون و [[مفسرین]]، به این نتیجه می‌رسیم که طوی از نظر لغوی به معنی [[پاک]] و پیچیده و در نوردیده، که در [[حقیقت]] مفهوم وصفی دارد و از سوی دیگر وادی مقدسی است؛ که اولین جرقه وحی [[نبوت]]، بر [[قلب]] [[حضرت موسی]]{{ع}} تابیده است؛ لذا طوی اسم خاص برای مکان مقدسی است؛ که [[بعثت]] [[پیامبری]] بزرگ در آن تحقق یافته است، در این صورت به نام یک مکان خاص باید به توضیح جغرافیای آن در اینجا اشاره نماییم.<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۳۵۳.</ref>

«طوی جلگه‌ای است که در دامنه [[کوه]] طور قرار دارد و همان جا است؛ که [[خداوند سبحان]] آن را وادی مقدس نامیده»<ref>محمد حسین طباطبایی، تفسیر المیزان، ترجمه سید محمد باقر موسوی همدانی، ج۲۷، ص۲۱۳.</ref>.