طوی در قرآن: تفاوت میان نسخهها
جز
جایگزینی متن - 'کوه طور' به 'کوه طور'
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۲۲: | خط ۲۲: | ||
==حاصل تحقیق== | ==حاصل تحقیق== | ||
از مجموع اظهارنظرهای لغویون و [[مفسرین]]، به این نتیجه میرسیم که طوی از نظر لغوی به معنی [[پاک]] و پیچیده و در نوردیده، که در [[حقیقت]] مفهوم وصفی دارد و از سوی دیگر وادی مقدسی است؛ که اولین جرقه وحی [[نبوت]]، بر [[قلب]] [[حضرت موسی]]{{ع}} تابیده است؛ لذا طوی اسم خاص برای مکان مقدسی است؛ که [[بعثت]] [[پیامبری]] بزرگ در آن تحقق یافته | از مجموع اظهارنظرهای لغویون و [[مفسرین]]، به این نتیجه میرسیم که طوی از نظر لغوی به معنی [[پاک]] و پیچیده و در نوردیده، که در [[حقیقت]] مفهوم وصفی دارد و از سوی دیگر وادی مقدسی است؛ که اولین جرقه وحی [[نبوت]]، بر [[قلب]] [[حضرت موسی]]{{ع}} تابیده است؛ لذا طوی اسم خاص برای مکان مقدسی است؛ که [[بعثت]] [[پیامبری]] بزرگ در آن تحقق یافته است<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۳۵۳.</ref>. | ||
==جغرافیای طوی== | ==جغرافیای طوی== | ||
«طوی جلگهای است که در دامنه [[کوه]] | «طوی جلگهای است که در دامنه [[کوه طور]] قرار دارد و همان جا است؛ که [[خداوند سبحان]] آن را وادی مقدس نامیده»<ref>محمد حسین طباطبایی، تفسیر المیزان، ترجمه سید محمد باقر موسوی همدانی، ج۲۷، ص۲۱۳.</ref>. | ||
برخی نویسندگان مینویسند: «وادی مقدس، یا [[وادی الایمن]]، درهای است؛ که موسی{{ع}} در آن [[نور الهی]] را به صورت [[آتش]] در درخت جلوه گردید... [مسافران] چون از [[مدین]] به طرف [[مصر]] آیند؛ این دره [را که] در طرف راست [[کوه سینا]] واقع است [میبیند] و در [[تورات]] [این دره] طوی نامیده شده.»..<ref>محمد، خزائلی، اعلام قرآن، ص۶۱۵.</ref>.<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۳۵۴.</ref> | برخی نویسندگان مینویسند: «وادی مقدس، یا [[وادی الایمن]]، درهای است؛ که موسی{{ع}} در آن [[نور الهی]] را به صورت [[آتش]] در درخت جلوه گردید... [مسافران] چون از [[مدین]] به طرف [[مصر]] آیند؛ این دره [را که] در طرف راست [[کوه سینا]] واقع است [میبیند] و در [[تورات]] [این دره] طوی نامیده شده.»..<ref>محمد، خزائلی، اعلام قرآن، ص۶۱۵.</ref>.<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۳۵۴.</ref> | ||
| خط ۴۲: | خط ۴۲: | ||
===سینا=== | ===سینا=== | ||
{{اصلی|سینا}} | |||
[[وادی مقدس]] همان طور سیناست. «ابوالفتح مینویسد: آن [[کوه]] است که [[موسی]]{{ع}} با خدای [[مناجات]] کرد و آن کوهی است میان [[مصر]] و [[ایله]]... در [[دایرة المعارف]] [[فارسی]] آمده است: [[طور سینا]]، یا طور، یا [[کوه سینا]] کوه معروفی در قسمت جنوبی شبه شا [[جزیره سینا]] که امروزه [[جبل موسی]] خوانده میشود... برخی نویسندگان مینویسند: سینا شبه جزیرهای است محدود از شمال به دریای [[مدیترانه]]، از [[غرب]] به کانال سوئز و خلیج سوئز، از [[شرق]] به [[فلسطین]] و [[خلیج عقبه]]»<ref>محی الدین درویشی، دانشنامه قرآن و قرآنپژوهی، ج۲، ص۱۲۸۴.</ref>. | [[وادی مقدس]] همان طور سیناست. «ابوالفتح مینویسد: آن [[کوه]] است که [[موسی]]{{ع}} با خدای [[مناجات]] کرد و آن کوهی است میان [[مصر]] و [[ایله]]... در [[دایرة المعارف]] [[فارسی]] آمده است: [[طور سینا]]، یا طور، یا [[کوه سینا]] کوه معروفی در قسمت جنوبی شبه شا [[جزیره سینا]] که امروزه [[جبل موسی]] خوانده میشود... برخی نویسندگان مینویسند: سینا شبه جزیرهای است محدود از شمال به دریای [[مدیترانه]]، از [[غرب]] به کانال سوئز و خلیج سوئز، از [[شرق]] به [[فلسطین]] و [[خلیج عقبه]]»<ref>محی الدین درویشی، دانشنامه قرآن و قرآنپژوهی، ج۲، ص۱۲۸۴.</ref>. | ||
این [[سرزمین مقدس]] خوانده شده چون محل حضور و مناجات به درگاه او شده است. «این نام و این توصیف دلیل بر این است که چرا به موسی دستور داد کفشش را بکند منظور [[احترام]] آن [[سرزمین]] بوده تا با [[کفش]] لگد نشود و اگر کندن کفش را مرتفع بر جمله {{متن قرآن|إِنِّي أَنَا رَبُّكَ}}<ref>«بیگمان این منم پروردگار تو، پایپوشهای خویش را درآور که تو در سرزمین مقدس «طوی» یی» سوره طه، آیه ۱۲.</ref> کرده دلیل بر این است که [[تقدیس]] و احترام [[وادی]] به خاطر این بوده که خطیره [[قرب به خدا]] و محل حضور و مناجات به درگاه اوست»<ref>تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۲۰۹.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۸۰۹.</ref> | این [[سرزمین مقدس]] خوانده شده چون محل حضور و مناجات به درگاه او شده است. «این نام و این توصیف دلیل بر این است که چرا به موسی دستور داد کفشش را بکند منظور [[احترام]] آن [[سرزمین]] بوده تا با [[کفش]] لگد نشود و اگر کندن کفش را مرتفع بر جمله {{متن قرآن|إِنِّي أَنَا رَبُّكَ}}<ref>«بیگمان این منم پروردگار تو، پایپوشهای خویش را درآور که تو در سرزمین مقدس «طوی» یی» سوره طه، آیه ۱۲.</ref> کرده دلیل بر این است که [[تقدیس]] و احترام [[وادی]] به خاطر این بوده که خطیره [[قرب به خدا]] و محل حضور و مناجات به درگاه اوست»<ref>تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۲۰۹.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۸۰۹.</ref> | ||