اسد بن عبدالله: تفاوت میان نسخه‌ها

نسبت قبیلگی او شناخته نیست. در میان صحابه‌نگاران، تنها [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، ج۱، ص۳۰۶.</ref> نام او را در شمار صحابه آورده است. مستند او، ذکر نام «اسد بن عبدالله» از سوی [[اسماعیل بن احمد ضریر]] <ref>[[نیشابوری]] نویسنده الکفایة فی التفسیر و منویی بعد از ۲۳۰.</ref> در [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن|هُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَالْهَدْيَ مَعْكُوفًا أَنْ يَبْلُغَ مَحِلَّهُ وَلَوْلَا رِجَالٌ مُؤْمِنُونَ وَنِسَاءٌ مُؤْمِنَاتٌ لَمْ تَعْلَمُوهُمْ أَنْ تَطَئُوهُمْ فَتُصِيبَكُمْ مِنْهُمْ مَعَرَّةٌ بِغَيْرِ عِلْمٍ لِيُدْخِلَ اللَّهُ فِي رَحْمَتِهِ مَنْ يَشَاءُ لَوْ تَزَيَّلُوا لَعَذَّبْنَا الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا}}<ref>«آنانند که کفر ورزیدند و شما را از مسجد الحرام باز داشتند و نگذاشتند قربانی بازداشته به قربانگاه خود برسد و اگر مردان و زنان مؤمنی که آنان را نمی‌شناسید (در میان آنان) نبودند- که بیم می‌رود پایمالشان کنید و ندانسته خونبهایی از ایشان به گردن شما افتد- (فرمان حمله به مکّه را می‌دادیم) تا خداوند هر که را خواهد در بخشایش خویش درآورد؛ اگر (مؤمنان و کافران) از هم جدا می‌بودند، کافران از آنان را عذابی دردناک می‌کردیم» سوره فتح، آیه ۲۵.</ref> است. این [[آیه]] در [[مقام]] بیان علت جلوگیری [[خداوند]] از وارد شدن [[مسلمانان]] به [[مکه]] و [[جنگیدن]] با [[مشرکان]] در واقعه [[صلح حدیبیه]] است. یکی از این [[دلایل]]، وجود مخفیانه عده‌ای از مسلمانان (مانند اسد بن عبدالله) در مکه است که [[بیم]] آن بود با [[حمله]] مسلمانان به مکه به آنان آسیب برسد.<ref>[[رسول قلیچ|قلیچ، رسول]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)|مقاله «اسد بن عبدالله»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص:۴۳-۴۴.</ref>