اشراط الساعة: تفاوت میان نسخه‌ها

۹۱ بایت اضافه‌شده ،  ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۲
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱۱: خط ۱۱:


== [[نشانه‌های قیامت]] ==
== [[نشانه‌های قیامت]] ==
# [[بعثت پیامبر اکرم]]{{صل}}: به عقیده عده‌ای، نخستین علامت [[قیامت]]، بعثت پیامبر اکرم{{صل}} بوده است که به وقوع پیوسته است<ref>فتح الباری، ج۱۱، ص۳۵۰.</ref> و بعضی، [[نزول]] [[آخرین کتاب آسمانی]] را هم جزء نشانه‌های قیامت دانسته‌اند که آن هم به وقوع پیوسته است<ref>مجمع البیان ج۹، ص۱۸۳.</ref>.  
# '''[[بعثت پیامبر اکرم]]{{صل}}:''' به عقیده عده‌ای، نخستین علامت [[قیامت]]، بعثت پیامبر اکرم{{صل}} بوده است که به وقوع پیوسته است<ref>فتح الباری، ج۱۱، ص۳۵۰.</ref> و بعضی، [[نزول]] [[آخرین کتاب آسمانی]] را هم جزء نشانه‌های قیامت دانسته‌اند که آن هم به وقوع پیوسته است<ref>مجمع البیان ج۹، ص۱۸۳.</ref>.  
# [[قیام قائم]]{{ع}}: در نظر بعضی قیام قائم{{ع}} از نشانه‌های قیامت است<ref>کمال الدین وتمام النعمه، ص۴۰۳.</ref>.
# '''[[قیام قائم]]{{ع}}:''' در نظر بعضی قیام قائم{{ع}} از نشانه‌های قیامت است<ref>کمال الدین وتمام النعمه، ص۴۰۳.</ref>.
# پدید آمدن دخان: [[خدای سبحان]] می‌‌فرماید: {{متن قرآن|فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ}}<ref>«پس به روزی چشم بدوز که آسمان دودی آشکار برمی‌آورد» سوره دخان، آیه ۱۰.</ref>؛ اینکه مراد از دخان در [[آیه شریفه]] چیست؟ بین [[مفسران]] [[اختلاف]] است. گروهی می‌‌گویند مراد [[آیه]]، همان عذابی است که [[خداوند]] بعد از [[نفرین پیامبر]]{{صل}} بر بعضی از [[کفار]] که بر کفرشان [[اصرار]] بودند، نازل کرده است، به این صورت که هرکدام از شدت [[گرسنگی]] بین خود و [[آسمان]]، دخانی را [[مشاهده]] کرده است. طبق این [[تفسیر]]، آیه بیان کننده [[نشانه قیامت]] نیست<ref>المیزان، ج۱۸، ص۱۳۷، تفسیر کبیر، ج۲۷، ص۲۴۲.</ref>. گروهی نیز، از جمله [[ابن عباس]]، دخان مذکور در آیه را نشانه قیامت می‌‌دانند که هنوز به وقوع نپیوسته است، بلکه قبل از برپا شدن [[قیامت]] به مدت چهل [[روز]] برپا خواهد شد<ref>المیزان، ج۱۸، ص۱۳۷، حق الیقین، ص۱۲۹.</ref>.
# '''پدید آمدن دخان:''' [[خدای سبحان]] می‌‌فرماید: {{متن قرآن|فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ}}<ref>«پس به روزی چشم بدوز که آسمان دودی آشکار برمی‌آورد» سوره دخان، آیه ۱۰.</ref>؛ اینکه مراد از دخان در [[آیه شریفه]] چیست؟ بین [[مفسران]] [[اختلاف]] است. گروهی می‌‌گویند مراد [[آیه]]، همان عذابی است که [[خداوند]] بعد از [[نفرین پیامبر]]{{صل}} بر بعضی از [[کفار]] که بر کفرشان [[اصرار]] بودند، نازل کرده است، به این صورت که هرکدام از شدت [[گرسنگی]] بین خود و [[آسمان]]، دخانی را [[مشاهده]] کرده است. طبق این [[تفسیر]]، آیه بیان کننده [[نشانه قیامت]] نیست<ref>المیزان، ج۱۸، ص۱۳۷، تفسیر کبیر، ج۲۷، ص۲۴۲.</ref>. گروهی نیز، از جمله [[ابن عباس]]، دخان مذکور در آیه را نشانه قیامت می‌‌دانند که هنوز به وقوع نپیوسته است، بلکه قبل از برپا شدن [[قیامت]] به مدت چهل [[روز]] برپا خواهد شد<ref>المیزان، ج۱۸، ص۱۳۷، حق الیقین، ص۱۲۹.</ref>.
#خروج [[دابّة الأرض]]: طبق روایات دابّة الأرض موجودی است که چهره او مانند [[انسان]] بوده و سایر اعضای [[بدن]] او شبیه پرندگان است<ref>بحارالانوار، ج۶، ص۳۰۰.</ref> [[دابة الأرض]] موجودی است که در [[آخرالزمان]] خروج می‌‌کند، آنگاه که مردم [[فساد]] به راه انداخته و [[اوامر الهی]] را ترک کرده و [[دین]] الهی را دگرگون ساخته‌اند<ref>اصول الدین، ص۲۰۳.</ref>. در مورد مکان خروج دابة الأرض در [[روایات]] آمده است که بین [[صفا و مروه]] [[شب]] هنگام در [[شب جمعه]] خروج می‌‌کند<ref>الکافی فی الأُصول والروضة، ج۲، ص۲۲۷.</ref> و کارش این است که به [[ایمان]] هر [[مؤمن]] و به [[کفر]] هر [[کافر]] خبر می‌‌دهد و در این هنگام است که [[تکلیف]] برداشته شده و باب [[توبه]] بسته می‌‌شود<ref>بحارالانوار، ج۶، ص۳۰۰.</ref>.
# '''خروج [[دابّة الأرض]]:''' طبق روایات دابّة الأرض موجودی است که چهره او مانند [[انسان]] بوده و سایر اعضای [[بدن]] او شبیه پرندگان است<ref>بحارالانوار، ج۶، ص۳۰۰.</ref> [[دابة الأرض]] موجودی است که در [[آخرالزمان]] خروج می‌‌کند، آنگاه که مردم [[فساد]] به راه انداخته و [[اوامر الهی]] را ترک کرده و [[دین]] الهی را دگرگون ساخته‌اند<ref>اصول الدین، ص۲۰۳.</ref>. در مورد مکان خروج دابة الأرض در [[روایات]] آمده است که بین [[صفا و مروه]] [[شب]] هنگام در [[شب جمعه]] خروج می‌‌کند<ref>الکافی فی الأُصول والروضة، ج۲، ص۲۲۷.</ref> و کارش این است که به [[ایمان]] هر [[مؤمن]] و به [[کفر]] هر [[کافر]] خبر می‌‌دهد و در این هنگام است که [[تکلیف]] برداشته شده و باب [[توبه]] بسته می‌‌شود<ref>بحارالانوار، ج۶، ص۳۰۰.</ref>.
# [[طلوع خورشید از مغرب]]: در روایتی از [[امام صادق]]{{ع}} آمده است: زمانی که [[خورشید]] از [[مغرب]] طلوع می‌‌کند همه [[انسان‌ها]] آن [[روز]] ایمان می‌‌آورند، لکن این ایمان سودی به حال ایشان ندارد<ref>بحارالانوار، ج۶،ص ۳۰۰.</ref>؛ چراکه طبق [[روایت شریف]] از [[پیامبر اسلام]]{{صل}} [[پس از ظهور]] [[نشانه‌های قیامت]] باب توبه بسته می‌‌شود<ref>بحارالانوار، ج۶، ص۳۱۲.</ref>.
# '''[[طلوع خورشید از مغرب]]:''' در روایتی از [[امام صادق]]{{ع}} آمده است: زمانی که [[خورشید]] از [[مغرب]] طلوع می‌‌کند همه [[انسان‌ها]] آن [[روز]] ایمان می‌‌آورند، لکن این ایمان سودی به حال ایشان ندارد<ref>بحارالانوار، ج۶،ص ۳۰۰.</ref>؛ چراکه طبق [[روایت شریف]] از [[پیامبر اسلام]]{{صل}} [[پس از ظهور]] [[نشانه‌های قیامت]] باب توبه بسته می‌‌شود<ref>بحارالانوار، ج۶، ص۳۱۲.</ref>.
# [[خروج یأجوج و مأجوج]]: [[یأجوج و مأجوج]] هر کدام قومی بودند که در [[قرآن]] داستان آنها آمده است و قرآن ایشان را به عنوان مُفسد فی الأرض معرفی می‌‌کند<ref>سوره کهف، آیه ۹۳-۹۹.</ref>؛ چراکه طبق [[روایات]] ایشان خروج می‌‌کردند و [[مردم]] را [[قتل عام]] می‌‌کردند، چهارپایان را نابود می‌‌ساختند. شخصیتی که طبق نقل [[قرآن کریم]] در مقابل ایشان [[ایستادگی]] کرده است به نام [[ذوالقرنین]] معرفی شده است که با ایجاد سدّی [[عظیم]] [[شرّ]] آنها را دفع کرد. لکن قبل از [[قیامت]] این [[سد]] منهدم گشته و [[یأجوج و مأجوج]] از ورای آن خروج می‌‌کنند<ref>بحارالانوار، ج۶، ص۳۱۳.</ref>. [[خروج یأجوج و مأجوج]] چند [[روز]] بعد از [[قتل دجال]] واقع می‌‌شود<ref>شرح العقیدة الطحاویّه، ج۲، ص۷۵۷.</ref>.
# '''[[خروج یأجوج و مأجوج]]:''' [[یأجوج و مأجوج]] هر کدام قومی بودند که در [[قرآن]] داستان آنها آمده است و قرآن ایشان را به عنوان مُفسد فی الأرض معرفی می‌‌کند<ref>سوره کهف، آیه ۹۳-۹۹.</ref>؛ چراکه طبق [[روایات]] ایشان خروج می‌‌کردند و [[مردم]] را [[قتل عام]] می‌‌کردند، چهارپایان را نابود می‌‌ساختند. شخصیتی که طبق نقل [[قرآن کریم]] در مقابل ایشان [[ایستادگی]] کرده است به نام [[ذوالقرنین]] معرفی شده است که با ایجاد سدّی [[عظیم]] [[شرّ]] آنها را دفع کرد. لکن قبل از [[قیامت]] این [[سد]] منهدم گشته و [[یأجوج و مأجوج]] از ورای آن خروج می‌‌کنند<ref>بحارالانوار، ج۶، ص۳۱۳.</ref>. [[خروج یأجوج و مأجوج]] چند [[روز]] بعد از [[قتل دجال]] واقع می‌‌شود<ref>شرح العقیدة الطحاویّه، ج۲، ص۷۵۷.</ref>.
# [[خروج دجال]]: در مورد [[دجال]] و شکل ظاهری وی آنچه در [[روایات]] اشاره شده آن است که چشم راست او [[کور]] بوده و بین دو چشم او کلمه [[کافر]] نوشته شده است<ref>البعث والنشور، ص۲۶.</ref>، همراه او آب و آتشی است که [[آتش]] او آب سرد است و آب او آتش است<ref>اصول الدین، ص۲۰۱.</ref>. او مدّت چهل [[روز]] در [[زمین]] درنگ می‌‌کند که روز آن همانند یک سال و یک روز آن همانند یک ماه و یک روز دیگر آن همانند یک هفته بوده و روزهای دیگر همانند روزهای دی است<ref>اصول الدین، ص۲۰۱، شعب الایمان، ج۱، ص۳۰۸.</ref>. بسیاری از افراد [[سست ایمان]] به [[دجال]] [[گرایش]] پیدا می‌‌کنند و این به خاطر [[کارهای خارق‌العاده]]‌ای است که انجام می‌‌دهد<ref>اصول الدین، ص۲۰۲.</ref> و سرانجام به دست [[حضرت عیسی]]{{ع}} که از [[آسمان]] [[نزول]] کرده کشته خواهد شد<ref>الملاحم والفتن، ص۹۷.</ref>.
# '''[[خروج دجال]]:''' در مورد [[دجال]] و شکل ظاهری وی آنچه در [[روایات]] اشاره شده آن است که چشم راست او [[کور]] بوده و بین دو چشم او کلمه [[کافر]] نوشته شده است<ref>البعث والنشور، ص۲۶.</ref>، همراه او آب و آتشی است که [[آتش]] او آب سرد است و آب او آتش است<ref>اصول الدین، ص۲۰۱.</ref>. او مدّت چهل [[روز]] در [[زمین]] درنگ می‌‌کند که روز آن همانند یک سال و یک روز آن همانند یک ماه و یک روز دیگر آن همانند یک هفته بوده و روزهای دیگر همانند روزهای دی است<ref>اصول الدین، ص۲۰۱، شعب الایمان، ج۱، ص۳۰۸.</ref>. بسیاری از افراد [[سست ایمان]] به [[دجال]] [[گرایش]] پیدا می‌‌کنند و این به خاطر [[کارهای خارق‌العاده]]‌ای است که انجام می‌‌دهد<ref>اصول الدین، ص۲۰۲.</ref> و سرانجام به دست [[حضرت عیسی]]{{ع}} که از [[آسمان]] [[نزول]] کرده کشته خواهد شد<ref>الملاحم والفتن، ص۹۷.</ref>.
# [[نزول عیسی]]{{ع}}: [[نزول حضرت عیسی]]{{ع}} از آسمان از [[نشانه‌های قیامت]] است<ref>بحارالانوار، ج۶، ص۳۰۱.</ref> و در بعضی از روایات تصریح شده که نزول حضرت از آسمان بعد از [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} رخ می‌‌دهد و وی پشت سر [[حضرت مهدی]]{{ع}} [[نماز]] می‌‌گزارد<ref>مشارق انوار الیقین، ص۷۴.</ref>.
# '''[[نزول عیسی]]{{ع}}:''' [[نزول حضرت عیسی]]{{ع}} از آسمان از [[نشانه‌های قیامت]] است<ref>بحارالانوار، ج۶، ص۳۰۱.</ref> و در بعضی از روایات تصریح شده که نزول حضرت از آسمان بعد از [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} رخ می‌‌دهد و وی پشت سر [[حضرت مهدی]]{{ع}} [[نماز]] می‌‌گزارد<ref>مشارق انوار الیقین، ص۷۴.</ref>.
# رخ دادن سه [[خسوف]]: در روایات آمده است که یکی از خسوف‌ها در [[مشرق]] و دیگری در [[مغرب]] و سومی در [[جزیرة العرب]] رخ می‌‌دهد<ref>بحارالانوار، ج۶، ص۳۰۳.</ref>.
# '''رخ دادن سه [[خسوف]]:''' در روایات آمده است که یکی از خسوف‌ها در [[مشرق]] و دیگری در [[مغرب]] و سومی در [[جزیرة العرب]] رخ می‌‌دهد<ref>بحارالانوار، ج۶، ص۳۰۳.</ref>.
# خروج آتش از [[یمن]]: در بعضی از روایات این علامت به عنوان نخستین [[نشانه قیامت]] معرفی شده است<ref>علل الشرایع، ج۷۱، ص۱۱۸.</ref>. در روایات چنین توضیح داده شده است که این آتش [[انسان‌ها]] را به سوی [[محشر]] سوق می‌‌دهد<ref>بحارالانوار، ج۶، ص۳۰۴.</ref>.
# '''خروج آتش از [[یمن]]:''' در بعضی از روایات این علامت به عنوان نخستین [[نشانه قیامت]] معرفی شده است<ref>علل الشرایع، ج۷۱، ص۱۱۸.</ref>. در روایات چنین توضیح داده شده است که این آتش [[انسان‌ها]] را به سوی [[محشر]] سوق می‌‌دهد<ref>بحارالانوار، ج۶، ص۳۰۴.</ref>.
# ظهور فسادهای بزرگ در [[دنیا]]: روایاتی در دست است که به صورت مصادیق به این [[فسادها]] اشاره کرده‌اند، از جمله: ظهور [[تبعیض]]، عدم [[پرداخت زکات]] [[مال]]، [[اطاعت]] مرد از [[همسر]] خویش، [[ظلم]] فرزند به پدر، قرار گرفتن افراد نالایق در [[مسند]] [[جامعه]]، [[پوشیدن]] لباس‌های حریر و ...<ref>بحارالانوار، ج۶،ص ۳۰۴ـ ۳۱۱، تفسیر قمی، ج۲، ص۳۰۷.</ref>.
# '''ظهور فسادهای بزرگ در [[دنیا]]:''' روایاتی در دست است که به صورت مصادیق به این [[فسادها]] اشاره کرده‌اند، از جمله: ظهور [[تبعیض]]، عدم [[پرداخت زکات]] [[مال]]، [[اطاعت]] مرد از [[همسر]] خویش، [[ظلم]] فرزند به پدر، قرار گرفتن افراد نالایق در [[مسند]] [[جامعه]]، [[پوشیدن]] لباس‌های حریر و ...<ref>بحارالانوار، ج۶،ص ۳۰۴ـ ۳۱۱، تفسیر قمی، ج۲، ص۳۰۷.</ref>.
# دمیده شدن در صور: در روایات آمده است زمانی که [[خداوند]] از [[خلقت]] [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] فارغ شد، صور را [[خلق]] کرد و آن را به [[اسرافیل]] یکی از [[ملائکه]] داد و اسرافیل آن را نزدیک دهان خود قرار داده و همواره به [[عرش]] می‌‌نگرد تا دستور دمیدن در آن از جانب خداوند صادر شود<ref>التذکره فی احوال الموتی وامور الآخره، ص۱۷۲.</ref>، پس هرگاه [[خداوند]] دستور داد، سه مرتبه در آن می‌‌دمد که با دمیدن اول همه موجودات به [[اذن الهی]] می‌‌میرند و با دمیدن دوم همه موجودات به [[اذن خداوند]] زنده می‌‌شوند و در دمیدن سوم همه به سمت خداوند و در پیشگاه [[الهی]] [[محشور]] می‌‌شوند<ref>التذکره فی احوال الموتی وامور الآخره، ص۱۷۵.</ref>.
# '''دمیده شدن در صور:''' در روایات آمده است زمانی که [[خداوند]] از [[خلقت]] [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] فارغ شد، صور را [[خلق]] کرد و آن را به [[اسرافیل]] یکی از [[ملائکه]] داد و اسرافیل آن را نزدیک دهان خود قرار داده و همواره به [[عرش]] می‌‌نگرد تا دستور دمیدن در آن از جانب خداوند صادر شود<ref>التذکره فی احوال الموتی وامور الآخره، ص۱۷۲.</ref>، پس هرگاه [[خداوند]] دستور داد، سه مرتبه در آن می‌‌دمد که با دمیدن اول همه موجودات به [[اذن الهی]] می‌‌میرند و با دمیدن دوم همه موجودات به [[اذن خداوند]] زنده می‌‌شوند و در دمیدن سوم همه به سمت خداوند و در پیشگاه [[الهی]] [[محشور]] می‌‌شوند<ref>التذکره فی احوال الموتی وامور الآخره، ص۱۷۵.</ref>.


یک سلسله از وقایع دیگر که مقارن با [[قیامت]] روی می‌‌دهد و در [[قرآن]] به آنها اشاره شده عبارت‌اند از: به هم ریختگی در [[نظام]] عالَم وجود که با [[انقراض]] عالم [[انسانی]] ملازمت دارد، همچون شکافته شدن [[آسمان]]<ref>سوره انشقاق، آیه ۱؛ سوره حاقه، آیه ۱۶؛ سوره فرقان، آیه ۲۵؛ سوره انفطار، آیه ۱؛ سوره تکویر، آیه ۱۱؛ سوره مرسلات، آیه ۹؛ سوره نبأ، آیه ۱۹؛ سوره طور، آیه ۹؛ سوره معارج، آیه ۸؛ سوره انبیاء، آیه ۱۰۴.</ref>. [[خورشید]] و [[ستارگان]] بی‌فروغ می‌‌شوند<ref>سوره تکویر، آیه ۱و 2.</ref>، [[زمین]] منبسط و شکسته می‌‌شود و هر چه در درون دارد، بیرون می‌‌افکند<ref>سوره ابراهیم، آیه ۴۸؛ سوره ق، آیه ۴۴؛ سوره مزمل، آیه ۱۴؛ سوره انشقاق، آیه ۳؛ سوره فجر، آیه ۲۱.</ref>، وقوع زلزله‌های [[عظیم]] و ویرانگر<ref>سوره زلزال، آیه ۱و 2.</ref>. دریاها به هم می‌‌پیوندند<ref>سوره انفطار، آیه ۳؛ سوره طور، آیه ۶؛ سوره تکویر، آیه ۶؛ سوره حاقه، آیه ۱۴؛ سوره طور، آیه ۱۰؛ سوره مزمل، آیه ۱۴؛ سوره واقعه، آیه ۶۵؛ سوره قارعة، آیه ۵؛ سوره نبأ، آیه ۲۰؛ سوره طه، آیه ۱۰۶.</ref>.<ref>[[محمد جواد اصغری|اصغری، محمد جواد]]، [[اشراط‍‌ الساعه (مقاله)|مقاله «اشراط‍‌ الساعه»]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص۲۸۱-۲۸۵.</ref>
یک سلسله از وقایع دیگر که مقارن با [[قیامت]] روی می‌‌دهد و در [[قرآن]] به آنها اشاره شده عبارت‌اند از: به هم ریختگی در [[نظام]] عالَم وجود که با [[انقراض]] عالم [[انسانی]] ملازمت دارد، همچون شکافته شدن [[آسمان]]<ref>سوره انشقاق، آیه ۱؛ سوره حاقه، آیه ۱۶؛ سوره فرقان، آیه ۲۵؛ سوره انفطار، آیه ۱؛ سوره تکویر، آیه ۱۱؛ سوره مرسلات، آیه ۹؛ سوره نبأ، آیه ۱۹؛ سوره طور، آیه ۹؛ سوره معارج، آیه ۸؛ سوره انبیاء، آیه ۱۰۴.</ref>. [[خورشید]] و [[ستارگان]] بی‌فروغ می‌‌شوند<ref>سوره تکویر، آیه ۱و 2.</ref>، [[زمین]] منبسط و شکسته می‌‌شود و هر چه در درون دارد، بیرون می‌‌افکند<ref>سوره ابراهیم، آیه ۴۸؛ سوره ق، آیه ۴۴؛ سوره مزمل، آیه ۱۴؛ سوره انشقاق، آیه ۳؛ سوره فجر، آیه ۲۱.</ref>، وقوع زلزله‌های [[عظیم]] و ویرانگر<ref>سوره زلزال، آیه ۱و 2.</ref>. دریاها به هم می‌‌پیوندند<ref>سوره انفطار، آیه ۳؛ سوره طور، آیه ۶؛ سوره تکویر، آیه ۶؛ سوره حاقه، آیه ۱۴؛ سوره طور، آیه ۱۰؛ سوره مزمل، آیه ۱۴؛ سوره واقعه، آیه ۶۵؛ سوره قارعة، آیه ۵؛ سوره نبأ، آیه ۲۰؛ سوره طه، آیه ۱۰۶.</ref>.<ref>[[محمد جواد اصغری|اصغری، محمد جواد]]، [[اشراط‍‌ الساعه (مقاله)|مقاله «اشراط‍‌ الساعه»]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص۲۸۱-۲۸۵.</ref>


در مجموع رویدادهای پیش از [[قیامت]]، یکسان نیستند و تنوع دارند و می‌توان آنها را به سه دسته تقسیم کرد:
در مجموع رویدادهای پیش از [[قیامت]]، یکسان نیستند و تنوع دارند و می‌توان آنها را به سه دسته تقسیم کرد:
# دگرگونی‌های [[رفتاری]] و [[اخلاقی]] [[مردم]]: بنابر [[روایات]]، [[جامعۀ انسانی]] پیش از [[رستاخیز]] رو به افول می‌نهد. [[احکام الهی]] تباه می‌شوند، [[تبهکاران]] بر [[جهان]] [[حکومت]] می‌کنند، [[ستم]] و [[فساد]] و [[گناه]] بسیار می‌شود، [[مردم]] از [[هوا و هوس]] خویش [[پیروی]] می‌کنند و دنیاپرستان را بزرگ می‌دارند، [[آخرت]] را به [[دنیا]] می‌فروشند، [[انصاف]] از میان [[مردم]] رخت برمی‌بندد، به زیردستان و تنگدستان [[کمک]] نمی‌کنند، بزرگان را [[حرمت]] نمی‌نهند، مردانْ، خویش را همانند [[زنان]] می‌آرایند و [[زنان]]، خودشان را شبیه مردان می‌کنند، بنیان [[خانواده]] [[سست]] می‌شود و [[طلاق]] میان [[همسران]] فراوان می‌شود.
# '''دگرگونی‌های [[رفتاری]] و [[اخلاقی]] [[مردم]]:''' بنابر [[روایات]]، [[جامعۀ انسانی]] پیش از [[رستاخیز]] رو به افول می‌نهد. [[احکام الهی]] تباه می‌شوند، [[تبهکاران]] بر [[جهان]] [[حکومت]] می‌کنند، [[ستم]] و [[فساد]] و [[گناه]] بسیار می‌شود، [[مردم]] از [[هوا و هوس]] خویش [[پیروی]] می‌کنند و دنیاپرستان را بزرگ می‌دارند، [[آخرت]] را به [[دنیا]] می‌فروشند، [[انصاف]] از میان [[مردم]] رخت برمی‌بندد، به زیردستان و تنگدستان [[کمک]] نمی‌کنند، بزرگان را [[حرمت]] نمی‌نهند، مردانْ، خویش را همانند [[زنان]] می‌آرایند و [[زنان]]، خودشان را شبیه مردان می‌کنند، بنیان [[خانواده]] [[سست]] می‌شود و [[طلاق]] میان [[همسران]] فراوان می‌شود.
# پیشامدهای مهم [[اجتماعی]]: [[بعثت]] [[پیامبر اسلام]] {{صل}} و [[نزول]] [[قرآن کریم]]، شکافته شدن ماه که از [[معجزات پیامبر]] اکرم {{صل}} بود، از پیشامدهای قبل از [[قیامت]] است. [[ظهور حضرت مهدی]] و [[رجعت]] [[آل محمد]] {{صل}} و نیز [[نزول حضرت عیسی]] {{ع}} و [[ظهور]] [[دابة الارض]] (موجودی که از [[زمین]] برمی‌خیزد و با [[مردم]] سخن می‌گوید و [[مؤمن]] را از [[کافر]] جدا می‌سازد)، [[دجال]]، [[سفیانی]] و [[طایفه]] [[یأجوج و مأجوج]] از نشانه‌های‌ دیگر، [[قیامت]] است.
# '''پیشامدهای مهم [[اجتماعی]]:''' [[بعثت]] [[پیامبر اسلام]] {{صل}} و [[نزول]] [[قرآن کریم]]، شکافته شدن ماه که از [[معجزات پیامبر]] اکرم {{صل}} بود، از پیشامدهای قبل از [[قیامت]] است. [[ظهور حضرت مهدی]] و [[رجعت]] [[آل محمد]] {{صل}} و نیز [[نزول حضرت عیسی]] {{ع}} و [[ظهور]] [[دابة الارض]] (موجودی که از [[زمین]] برمی‌خیزد و با [[مردم]] سخن می‌گوید و [[مؤمن]] را از [[کافر]] جدا می‌سازد)، [[دجال]]، [[سفیانی]] و [[طایفه]] [[یأجوج و مأجوج]] از نشانه‌های‌ دیگر، [[قیامت]] است.
# پیشامدهای [[نظام خلقت]]: در بسیاری از [[آیات قرآنی]]، از دگرگونی‌ها و تحولات ژرف در [[نظام خلقت]] سخن به میان است که پیش از [[قیامت]] رخ می‌دهند، مانند: لرزیدن کوه‌ها و [[زمین]] <ref>سوره مزمل، آیه ۱۴.</ref> و از جا کنده شدن، درهم کوفته شدن و فروریختن کوه‌ها<ref>سوره حاقه، آیه ۱۴.</ref>، شکافته شدن دریاها<ref>سوره انفطار، آیه ۳.</ref>، [[خاموشی]] [[خورشید و ماه]] و [[ستارگان]]<ref>سوره تکویر، آیه ۱۴.</ref> و ...<ref>ر.ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص۸۳.</ref>.
# '''پیشامدهای [[نظام خلقت]]:''' در بسیاری از [[آیات قرآنی]]، از دگرگونی‌ها و تحولات ژرف در [[نظام خلقت]] سخن به میان است که پیش از [[قیامت]] رخ می‌دهند، مانند: لرزیدن کوه‌ها و [[زمین]] <ref>سوره مزمل، آیه ۱۴.</ref> و از جا کنده شدن، درهم کوفته شدن و فروریختن کوه‌ها<ref>سوره حاقه، آیه ۱۴.</ref>، شکافته شدن دریاها<ref>سوره انفطار، آیه ۳.</ref>، [[خاموشی]] [[خورشید و ماه]] و [[ستارگان]]<ref>سوره تکویر، آیه ۱۴.</ref> و ...<ref>ر.ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص۸۳.</ref>.


== خلط میان [[علائم ظهور]] و اشراط الساعه ==
== خلط میان [[علائم ظهور]] و اشراط الساعه ==
۱۳۰٬۰۵۳

ویرایش