{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }}
#تغییر_مسیر [[جعفر بن زیاد احمر]]
== آشنایی اجمالی ==
[[ابو عبدالله جعفر بن زیاد احمر]]، از [[موالیان]] [[مزاحم بن زفر]] از [[طایفه]] [[تیم الرباب]] و از ساکنان [[کوفه]] بوده است.
وی از سران [[شیعه]] در [[خراسان]] است و به علت داشتن [[عقیده]] [[تشیع]]، مورد [[آزار]] و [[اذیت]] منصور [[خلیفه عباسی]] قرار گرفت. به دستور منصور او را در خراسان دستگیر کردند و با حالت توهینآمیزی به [[بغداد]] آورده، و مدت زیادی در یک [[زندان]] زیرزمین [[حبس]] کردند<ref>تاریخ بغداد، ج۷، ص۱۵۰.</ref>.
وقتی جعفر در کوفه بود، به منصور [[اعتراض]] میکرد و حتی در مسائل [[اجتماعی]] شرکت نمیکرد.
خود میگوید: «تا وقتی که [[عیسی بن موسی]] یکی از [[سرداران]] [[دستگاه خلافت عباسی]] و فرمانروای او در کوفه، [[والی کوفه]] شده است، در [[نماز جمعه]] شرکت نکردهام».
جعفر از [[اصحاب]] [[امام صادق]]{{ع}} است. علمای [[اهل سنت]] از جمله [[ذهبی]] و [[ابن حجر]] شیعه بودن او را گوشزد کردهاند. در عین حال او را [[صدوق]] و [[موثق]] دانستهاند و صاحب اعیان الشیعه او را فردی [[راستگو]] میداند<ref>اعیان الشیعه، ج۴، ص۱۰۷.</ref>.
جعفر [[احادیث]] زیادی از [[امام صادق]]{{ع}} و دیگر یارانش، از جمله احادیثی در [[منزلت]] [[حضرت علی]]{{ع}} و [[حضرت فاطمه زهرا]]{{س}} با چند واسطه از [[پیامبر]] نقل میکند. او از [[راویان]] واقع، «[[یوم]] الرحبه» است که طبق این [[روایت]] علی{{ع}} پس از رسیدن به [[خلافت]]، گروه زیادی از [[صحابه پیامبر]]{{صل}} را در [[صحن]] قصر گرد آورد و از آنان بر [[جریان غدیر]] خم [[گواهی]] خواست و شمار زیادی گواهی دادند<ref>الغدیر، ج۱، ص۷۷؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۲، ص۲۸۹.</ref>.
سرانجام، جعفر در دوران [[خلافت هارون]] الرشید، در سال ۱۶۵ یا ۱۶۷ در ۶۱ سالگی [[وفات]] یافت<ref>التاریخ الکبیر، ج۲، ص۱۹۲.</ref>.<ref>[[سید حسن قریشی|قریشی، سید حسن]]، [[اصحاب ایرانی ائمه اطهار (کتاب)|اصحاب ایرانی ائمه اطهار]]، ص 140-141.</ref>
== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:1100366.jpg|22px]] [[سید حسن قریشی|قریشی، سید حسن]]، [[اصحاب ایرانی ائمه اطهار (کتاب)|'''اصحاب ایرانی ائمه اطهار''']]
