دنیاداری: تفاوت میان نسخه‌ها

این [[آیات]] و [[روایات]]، [[طلب دنیا]] در حد [[کفاف]] را [[نیکو]] می‌داند؛ اما مطلوب بودن آن بیش از حد کفاف را [[اثبات]] نمی‌کند. روایاتی وجود دارد که از آنها مطلوب بودن دنیا بیش از حد کفاف استفاده شده است. این روایات که از [[امام صادق]]{{ع}} و [[امام باقر]]{{ع}} رسیده، به دو دسته قابل تقسیم است:

دسته نخست، طلب دنیا را به [[انگیزه]] [[احسان]] به [[همسایگان]]<ref>وسائل الشیعه، ج۱۲، ص۱۱، ح۵، به نقل از الکافی فی الفروع و التهذیب.</ref>، انجام [[کارهای نیک]]<ref>وسائل الشیعه، ج۷، به نقل از الکافی فی الفروع و التهذیب.</ref>، [[آینده نگری]] برای [[خانواده]]<ref>وسائل الشیعه، ج۷، ص۶، ح۴، به نقل از الکافی فی الفروع و التهذیب.</ref>، و ترک [[بیکاری]] و [[پرهیز]] از معایب بیکاری<ref>وسائل الشیعه، ج۷، ص۶، ح۴، به نقل از الکافی فی الفروع و التهذیب.</ref>، سفارش کرده است. در این [[روایات]]، اولاً [[طلب دنیا]] به [[انگیزه]] کارهای دیگری مطلوب شمرده شده و مطلوبیت آن، غیری است و ثانیاً در هیچ یک از این روایات، [[مصرف]] به اندازه [[رفاه]] سفارش نشده؛ بلکه [[دارایی]] بیش از حد [[کفاف]] به دلیل مصرف در امور دیگر یا مصرف در [[آینده]] توصیه شده است.

[[امام صادق]]{{ع}} هزار و هفتصد دینار به پدرم داد و فرمود: با آن برای من [[تجارت]] کن و من به [[سود]] آن رغبتی ندارم با آن‌که سود، خواستنی و مرغوب است؛ اما دوست دارم [[خدای عزیز]] و جلیل مرا ببیند در پی فوایدی می‌روم که او قرار داده است<ref>وسائل الشیعه، ج۷، ص۲۶، ح۱، به نقل از الکافی فی الفروع و التهذیب.</ref>.