آخرت در حدیث: تفاوت میان نسخهها
←کار برای آخرت
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
|||
| خط ۱۷۱: | خط ۱۷۱: | ||
{{متن حدیث|عنه{{ع}}: اسْتَفْرِغْ جُهْدَكَ لِمَعَادِكَ تَصْلُحْ مَثْوَاكَ}}<ref>غرر الحکم، ح۲۴۱۱.</ref>. | {{متن حدیث|عنه{{ع}}: اسْتَفْرِغْ جُهْدَكَ لِمَعَادِكَ تَصْلُحْ مَثْوَاكَ}}<ref>غرر الحکم، ح۲۴۱۱.</ref>. | ||
امام علی{{ع}}: کوشش خود را برای معادت به کار گیر، تا قرارگاهت را سامان دهی.<ref>[[محمد محمدی ریشهری|محمدی ریشهری، محمد]]، [[میزان الحکمه (کتاب)|میزان الحکمه ج۱]] ص۶۲.</ref>. | امام علی{{ع}}: کوشش خود را برای معادت به کار گیر، تا قرارگاهت را سامان دهی.<ref>[[محمد محمدی ریشهری|محمدی ریشهری، محمد]]، [[میزان الحکمه (کتاب)|میزان الحکمه ج۱]] ص۶۲.</ref>. | ||
==اهتمام ورزیدن به [[آخرت]]== | |||
{{متن حدیث|رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: مَنْ أَصْبَحَ وَ أَمْسَى وَ الْآخِرَةُ أَكْبَرُ هَمِّهِ جَعَلَ اللَّهُ الْغِنَى فِي قَلْبِهِ وَ جَمَعَ لَهُ أَمْرَهُ وَ لَمْ يَخْرُجْ مِنَ الدُّنْيَا حَتَّى يَسْتَكْمِلَ رِزْقَهُ وَ مَنْ أَصْبَحَ وَ أَمْسَى وَ الدُّنْيَا أَكْبَرُ هَمِّهِ جَعَلَ اللَّهُ الْفَقْرَ بَيْنَ عَيْنَيْهِ وَ شَتَّتَ عَلَيْهِ أَمْرَهُ وَ لَمْ يَنَلْ مِنَ الدُّنْيَا إِلَّا مَا قُسِمَ لَهُ}}<ref>بحار الأنوار، ج۷۷، ص۱۵۱، ح۱۰۴.</ref>. | |||
[[پیامبر خدا]]{{صل}}: هر آن کس که در شب و [[روز]]، بزرگترین همش آخرت باشد، [[خداوند]] [[بینیازی]] را در [[دل]] او جای میدهد و کارش را سامان میبخشد و از [[دنیا]] نمیرود مگر وقتی که روزیاش را کامل دریافت کرده باشد. و هر آن کس که شب و روز، بزرگترین همش دنیا باشد، خداوند [[فقر]] را در بین دو چشم او قرار میدهد (همیشه چشمش گرسنه دنیا است) و کارش را پریشان میسازد و از دنیا به چیزی بیش از قسمت خود نمیرسد. | |||
{{متن حدیث|عنه{{صل}}: مَنْ كَانَتِ الْآخِرَةُ هَمَّهُ جَمَعَ اللَّهُ شَمْلَهُ، وَ جَعَلَ غِنَاهُ بَيْنَ عَيْنَيْهِ، وَ أَتَتْهُ الدُّنْيَا وَ هِيَ رَاغِمَةٌ. وَ مَنْ كَانَتِ الدُّنْيَا هَمَّهُ فَرَّقَ اللَّهُ شَمْلَهُ وَ جَعَلَ فَقْرَهُ بَيْنَ عَيْنَيْهِ وَ لَمْ يَأْتِهِ مِنَ الدُّنْيَا إِلَّا مَا كَتَبَ لَهُ}}<ref>کنز العمال، ح۴۴۱۶۰.</ref>. | |||
پیامبر خدا{{صل}}: هر کس که آخرت [[هم و غم]] او باشد خداوند امور او را به سامان میآورد و بینیازی را در بین دو چشم او قرار میدهد و دنیا علیرغم میل خود نزد او میرود. و هر کس که دنیا هم و غمش باشد خداوند امورش را از هم میپاشد و فقر را در بین دو چشم او قرار میدهد و از دنیا جز آنچه خداوند برایش مقدر داشته نصیبش نمیشود. | |||
{{متن حدیث|الْإِمَامُ عَلِيٌّ{{ع}}: مَنْ جَعَلَ كُلَّ هَمِّهِ لِآخِرَتِهِ ظَفِرَ بِالْمَأْمُولِ}}<ref>غرر الحکم، ح۸۵۱۲.</ref>. | |||
[[امام علی]]{{ع}}: هر که تمام هم و غم خود را آخرتش قرار دهد به آرزوی (آخرت) میرسد.<ref>[[محمد محمدی ریشهری|محمدی ریشهری، محمد]]، [[میزان الحکمه (کتاب)|میزان الحکمه ج۱]] ص۶۳.</ref>. | |||
==خصوصیات [[اهل]] آخرت== | |||
'''الکتاب''': | |||
{{متن قرآن|تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لَا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَلَا فَسَادًا}}<ref>«آنک سرای واپسین! آن را برای کسانی مینهیم که بر آنند تا در روی زمین، نه گردنکشی کنند و نه تباهی» سوره قصص، آیه ۸۳.</ref>. | |||
'''الحدیث''': | |||
{{متن حدیث|رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: أُوصِيكُمْ بِتَقْوَى اللَّهِ وَ أَوْصَى اللَّهُ بِكُمْ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ أَنْ لَا تَعْلُوا عَلَى اللَّهِ فِي عِبَادِهِ وَ بِلَادِهِ فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَالَ لِي وَ لَكُمْ {{متن قرآن|تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لَا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَلَا فَسَادًا}}<ref>«آنک سرای واپسین! آن را برای کسانی مینهیم که بر آنند تا در روی زمین، نه گردنکشی کنند و نه تباهی» سوره قصص، آیه ۸۳.</ref>}}<ref>الأمالی للطوسی، ص۲۰۷، ح۳۵۴.</ref>. | |||
[[پیامبر خدا]]{{صل}}: شما را به [[پروای الهی]] سفارش میکنم و سفارش شما را به [[خدا]] میکنم -که من برای شما هشدار دهندهای آشکار گویم- که در میان [[بندگان]] و سرزمینهای [[خداوند]] بر او [[برتری]] نجویید؛ زیرا [[خداوند متعال]] برای من و شما [چنین] فرموده است: «آن سرای [[آخرت]] را آن کسانی میکنیم که در [[زمین]]، خواهان [[برتریجویی]] و [[تباهکاری]] نیستند». | |||
{{متن حدیث|الْإِمَامُ عَلِيٌّ{{ع}}: | |||
فَلَمَّا نَهَضْتُ بِالْأَمْرِ نَكَثَتْ طَائِفَةٌ وَ مَرَقَتْ أُخْرَى وَ قَسَطَ آخَرُونَ، كَأَنَّهُمْ لَمْ يَسْمَعُوا اللَّهَ سُبْحَانَهُ يَقُولُ {{متن قرآن|تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لَا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَلَا فَسَادًا}}<ref>«آنک سرای واپسین! آن را برای کسانی مینهیم که بر آنند تا در روی زمین، نه گردنکشی کنند و نه تباهی» سوره قصص، آیه ۸۳.</ref>! بَلَى وَ اللَّهِ لَقَدْ سَمِعُوهَا وَ وَعَوْهَا، وَ لَكِنَّهُمْ حَلِيَتِ الدُّنْيَا فِي أَعْيُنِهِمْ وَ رَاقَهُمْ زِبْرِجُهَا}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۳.</ref>. | |||
[[امام علی]]{{ع}}: چون [[خلافت]] را به دست گرفتم، گروهی [[پیمان]] شکستند و گروهی از [[دین]] خارج شدند و دستهای دیگر [[ستم]] پیشه کردند؛ گویی این سخن [[خداوند سبحان]] را نشنیدند که «آن سرای آخرت را برای کسانی قرار میدهیم که در زمین، خواهان برتریجویی و تباهکاری نیستند». آری، [[سوگند]] به خدا که آن را شنیدند و فهمیدند، اما [[دنیا]] در چشم آنها [[زیبا]] شد و زیب و زیورهای آن خوشایندشان گردید. | |||
{{متن حدیث|عنه{{ع}} - فِي قَوْلِهِ تَعَالَى: {{متن قرآن|تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ.....}}<ref>«آنک سرای واپسین! آن را برای کسانی مینهیم که بر آنند تا در روی زمین، نه گردنکشی کنند و نه تباهی؛ و سرانجام (نیکو) از آن پرهیزگاران است» سوره قصص، آیه ۸۳.</ref>-: نَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ فِي أَهْلِ الْعَدْلِ وَ التَّوَاضُعِ مِنَ الْوُلَاةِ، وَ أَهْلِ الْقُدْرَةِ مِنْ سَائِرِ النَّاسِ}}<ref>تاریخ دمشق، ج۴۲، ص۴۸۹.</ref>. | |||
[[امام علی]]{{ع}} -درباره [[آیه]] «آن سرای [[آخرت]]...»..- فرمود: این آیه درباره [[حکمرانان]] [[دادگر]] و [[فروتن]] و دیگر [[صاحبان قدرت]] نازل شده است. | |||
{{متن حدیث|عنه{{ع}}: إِنَّ الرَّجُلَ لَيُعْجِبُهُ شِرَاكُ نَعْلِهِ فَيَدْخُلُ فِي هَذِهِ الْآيَةِ {{متن قرآن|تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ.....}}<ref>«آنک سرای واپسین! آن را برای کسانی مینهیم که بر آنند تا در روی زمین، نه گردنکشی کنند و نه تباهی؛ و سرانجام (نیکو) از آن پرهیزگاران است» سوره قصص، آیه ۸۳.</ref>}}<ref>مجمع البیان، ج۷، ص۴۲۰.</ref>. | |||
امام علی{{ع}}: اگر حتی بند [[کفش]] [[آدمی]] او را سرخوش کند، مشمول آیه «آن سرای آخرت...».. میشود. | |||
{{متن حدیث|عنه{{ع}}: إِنَّ الرَّجُلَ لَيُعْجِبُهُ أَنْ يَكُونَ شِرَاكُ نَعْلِهِ أَجْوَدَ مِنْ شِرَاكِ نَعْلِ صَاحِبِهِ فَيَدْخُلُ تَحْتَهَا}}<ref>سعد السعود، ص۸۸.</ref>. | |||
امام علی{{ع}}: اگر [[انسان]] از این که بند کفش او از بند کفش دوستش بهتر است سرخوش شود، مشمول این آیه میشود. | |||
{{متن حدیث|الْإِمَامُ الصَّادِقُ{{ع}} -فِي قَوْلِهِ تَعَالَى: {{متن قرآن|عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَلَا فَسَادًا}}: الْعُلُوُّ الشَّرَفُ وَ الْفَسَادُ النِّسَاءُ}}<ref>تفسیر القمی، ج۲، ص۱۴۷.</ref>. | |||
[[امام صادق]]{{ع}} - درباره آیه «علوا فی الأرض و لا فسادا» - فرمود: منظور از «[[علو]]»، بزرگی و [[فخر فروشی]] است و منظور از «[[فساد]]»، [[زنان]]. | |||
{{متن حدیث|تَفْسِيرُ الْقُمِّيِّ عَنْ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ: قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ{{ع}}: يَا حَفْصُ، مَا مَنْزِلَةُ الدُّنْيَا مِنْ نَفْسِي إِلَّا بِمَنْزِلَةِ الْمَيْتَةِ، إِذَا اضْطُرِرْتُ إِلَيْهَا أَكَلْتُ مِنْهَا..... ثُمَّ تَلَا قَوْلَهُ: {{متن قرآن|تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لَا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَلَا فَسَادًا وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ}}<ref>«آنک سرای واپسین! آن را برای کسانی مینهیم که بر آنند تا در روی زمین، نه گردنکشی کنند و نه تباهی؛ و سرانجام (نیکو) از آن پرهیزگاران است» سوره قصص، آیه ۸۳.</ref>، وَ جَعَلَ يَبْكِي وَ يَقُولُ: ذَهَبَتْ وَ اللَّهِ الْأَمَانِيُّ عِنْدَ هَذِهِ الْآيَةِ}}<ref>تفسیر القمی، ج۲، ص۱۴۶.</ref>. | |||
[[تفسیر القمی]] - به نقل از [[حفص بن غیاث]] -: [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: «ای حفص! [[دنیا]] در نظر من چونان مردار است که هرگاه ناچار شدم، از آن میخورم.»... آن گاه [[آیه]] «آن سرای [[آخرت]] را از آن کسانی میکنیم که در [[زمین]]، خواهان [[برتریجویی]] و [[تباهکاری]] نیستند و فرجام [خوش]، از آن [[پرهیزگاران]] است» را [[تلاوت]] نمود و شروع به [[گریستن]] کرد و فرمود: «[[سوگند]] به [[خدا]] که با این آیه همه [[آرزوها]] بر باد رفت».<ref>[[محمد محمدی ریشهری|محمدی ریشهری، محمد]]، [[میزان الحکمه (کتاب)|میزان الحکمه ج۱]] ص۶۳.</ref>. | |||
==دستهبندی آخرت در حدیث== | ==دستهبندی آخرت در حدیث== | ||