عبدالله محض: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
خط ۷: خط ۷:


==مقدمه==
==مقدمه==
[[عبدالله بن حسن بن حسن]] معروف به «عبدالله محض» از بزرگان [[خاندان علوی]] و پدر [[محمد نفس زکیه]] و [[ابراهیم قتیل باخمری]] است. او [[اهل مدینه]] و صاحب [[منزلت]] و [[شرافت]] والا بود و [[عمر بن عبدالعزیز]] او را بسیار [[تکریم]] می‌کرد. وی پس از [[خلافت]] یافتند [[سفاح]] نزد او به [[انبار]] رفت و سفاح یک میلیون درهم به او اهدا کرد. اما منصور که از او سخت [[بیم]] داشت، در سال ۱۴۰ او را بگرفت و به [[زندان]] فکند تا در همان زندان درگذشت و به روایتی به دستور منصور کشته شد.<ref>خیرالدین زرکلی، الأعلام، ج۴، ص ۷۸.</ref>.<ref>[[سید غلام رضا تهامی|تهامی، سید غلام رضا]]، [[فرهنگ اعلام تاریخ اسلام ج۲ (کتاب)|فرهنگ اعلام تاریخ اسلام ج۲]] ص ۱۴۹۰.</ref>.
[[عبدالله بن حسن مثنی]] معروف به «عبدالله محض» از بزرگان [[خاندان علوی]] و پدر [[محمد نفس زکیه]] و [[ابراهیم قتیل باخمری]] است. او [[اهل مدینه]] و صاحب [[منزلت]] و [[شرافت]] والا بود و [[عمر بن عبدالعزیز]] او را بسیار [[تکریم]] می‌کرد. وی پس از [[خلافت]] یافتند [[سفاح]] نزد او به [[انبار]] رفت و سفاح یک میلیون درهم به او اهدا کرد. اما منصور که از او سخت [[بیم]] داشت، در سال ۱۴۰ او را بگرفت و به [[زندان]] فکند تا در همان زندان درگذشت و به روایتی به دستور منصور کشته شد.<ref>خیرالدین زرکلی، الأعلام، ج۴، ص ۷۸.</ref>.<ref>[[سید غلام رضا تهامی|تهامی، سید غلام رضا]]، [[فرهنگ اعلام تاریخ اسلام ج۲ (کتاب)|فرهنگ اعلام تاریخ اسلام ج۲]] ص ۱۴۹۰.</ref>.


== جستارهای وابسته ==
== جستارهای وابسته ==

نسخهٔ ‏۹ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۰۵

موضوع مرتبط ندارد - مدخل مرتبط ندارد - پرسش مرتبط ندارد

مقدمه

عبدالله بن حسن مثنی معروف به «عبدالله محض» از بزرگان خاندان علوی و پدر محمد نفس زکیه و ابراهیم قتیل باخمری است. او اهل مدینه و صاحب منزلت و شرافت والا بود و عمر بن عبدالعزیز او را بسیار تکریم می‌کرد. وی پس از خلافت یافتند سفاح نزد او به انبار رفت و سفاح یک میلیون درهم به او اهدا کرد. اما منصور که از او سخت بیم داشت، در سال ۱۴۰ او را بگرفت و به زندان فکند تا در همان زندان درگذشت و به روایتی به دستور منصور کشته شد.[۱].[۲].

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. خیرالدین زرکلی، الأعلام، ج۴، ص ۷۸.
  2. تهامی، سید غلام رضا، فرهنگ اعلام تاریخ اسلام ج۲ ص ۱۴۹۰.