امنیت جانی: تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = امنیت | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == امنیت جانی تنها به معنای مصونیت هر انسان از هر نوع تعرضی که جان او را به خطر اندازد، نیست بلکه شامل امنیت روحی و روانی و نیز امنیت از هر نوع تعرض جسمی...» ایجاد کرد) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
(←منابع) |
||
| (۶ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۸: | خط ۸: | ||
== مقدمه == | == مقدمه == | ||
امنیت جانی تنها به معنای مصونیت هر [[انسان]] از هر نوع تعرضی که [[جان]] او را به خطر اندازد، نیست بلکه شامل امنیت [[روحی]] و روانی و نیز امنیت از هر نوع تعرض جسمی و روانی است. تنها [[قتل]]، جرح، ادماء، خداش و خراش نیست که ممنوع است، ارعاب و ایجاد [[اضطراب]] و جو [[وحشت]] نیز به نوعی از مصادیق [[محارب]] است<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۱]]، ص ۳۲۴.</ref>. | امنیت جانی تنها به معنای مصونیت هر [[انسان]] از هر نوع تعرضی که [[جان]] او را به خطر اندازد، نیست بلکه شامل امنیت [[روحی]] و روانی و نیز امنیت از هر نوع تعرض جسمی و روانی است. تنها [[قتل]]، جرح، ادماء، خداش و خراش نیست که ممنوع است، ارعاب و ایجاد [[اضطراب]] و جو [[وحشت]] نیز به نوعی از مصادیق [[محارب]] است<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۱]]، ص ۳۲۴.</ref>. | ||
== امنیت جانی از نگاه قرآن == | |||
در نگرش [[قرآن]]، [[امنیت]] جان آدمی از اصول اساسی [[دین]] به شمار میآید<ref>سوره انعام، آیه ۱۵۱.</ref> و کشتن [[مردم]] بیگناه [[جرم]] و گناهی نابخشودنی تلقی میگردد<ref>سوره مائده، آیه ۳۲.</ref>. قرآن برای مقابله با ناامنیهای [[اجتماعی]] از قبیل [[قتل]] و جنایت، راه کارهایی را ارایه میدهد که از آن جمله میتوان به دستور [[قصاص]]<ref>سوره بقره، آیه ۱۷۹.</ref> اشاره کرد. این [[دستورها]] و آموزههای قرآنی برای ایجاد بسترهای مناسب تحقق [[آرامش روحی]] و روانی [[جامعه]] صادر شده است؛ زیرا [[آرامش]] به عنوان یکی از دو عنصر و مؤلفه اساسی تحقق [[سعادت]] جز به [[حفظ]] امنیت جانی افراد جامعه پدید نمیآید. جامعهای [[سعادتمند]] است که افراد آن از نظر جانی در [[امنیت]] کامل قرار داشته باشند<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[نقش امنیت در نهضت حسینی (مقاله)|نقش امنیت در نهضت حسینی]]؛ [[حسن بستان|بستان، حسن]]، [[امنیت - بستان (مقاله)|مقاله «امنیت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)| دائرة المعارف قرآن کریم ج۴]].</ref>. | |||
== منابع == | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده: 1100699.jpg|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۱''']] | # [[پرونده: 1100699.jpg|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۱''']] | ||
# [[پرونده:000055.jpg|22px]] [[حسن بستان|بستان، حسن]]، [[امنیت - بستان (مقاله)|مقاله «امنیت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)|'''دائرة المعارف قرآن کریم ج۴''']] | |||
# [[پرونده:11790.jpg|22px]] [[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[نقش امنیت در نهضت حسینی (مقاله)|'''نقش امنیت در نهضت حسینی''']] | |||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۱ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۵۷
مقدمه
امنیت جانی تنها به معنای مصونیت هر انسان از هر نوع تعرضی که جان او را به خطر اندازد، نیست بلکه شامل امنیت روحی و روانی و نیز امنیت از هر نوع تعرض جسمی و روانی است. تنها قتل، جرح، ادماء، خداش و خراش نیست که ممنوع است، ارعاب و ایجاد اضطراب و جو وحشت نیز به نوعی از مصادیق محارب است[۱].
امنیت جانی از نگاه قرآن
در نگرش قرآن، امنیت جان آدمی از اصول اساسی دین به شمار میآید[۲] و کشتن مردم بیگناه جرم و گناهی نابخشودنی تلقی میگردد[۳]. قرآن برای مقابله با ناامنیهای اجتماعی از قبیل قتل و جنایت، راه کارهایی را ارایه میدهد که از آن جمله میتوان به دستور قصاص[۴] اشاره کرد. این دستورها و آموزههای قرآنی برای ایجاد بسترهای مناسب تحقق آرامش روحی و روانی جامعه صادر شده است؛ زیرا آرامش به عنوان یکی از دو عنصر و مؤلفه اساسی تحقق سعادت جز به حفظ امنیت جانی افراد جامعه پدید نمیآید. جامعهای سعادتمند است که افراد آن از نظر جانی در امنیت کامل قرار داشته باشند[۵].
منابع
پانویس
- ↑ عمید زنجانی، عباس علی، دانشنامه فقه سیاسی ج۱، ص ۳۲۴.
- ↑ سوره انعام، آیه ۱۵۱.
- ↑ سوره مائده، آیه ۳۲.
- ↑ سوره بقره، آیه ۱۷۹.
- ↑ منصوری، خلیل، نقش امنیت در نهضت حسینی؛ بستان، حسن، مقاله «امنیت»، دائرة المعارف قرآن کریم ج۴.