جز
جایگزینی متن - 'سیدبن ' به 'سید بن '
جز (جایگزینی متن - 'سیدبن ' به 'سید بن ') |
|||
| (۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[اطاعت]] برای مؤمنان، عامل [[هدایت]] و دستیابی به [[رضوان]] [[الهی]] است؛ زیرا به واسطه [[اطاعت]]، راه را گم نمیکنند و از مسیر [[منحرف]] نمیشوند. [[اطاعت از خداوند]]، [[اطاعت]] از [[رسول]] و [[اطاعت]] از [[اولیالامر]]، سلسله مراتب اطاعتاند. موضوع مورد [[اطاعت]] باید روشن و بدون ایهام باشد: {{متن قرآن|بَلَاغُ الْمُبِينُ}}. نتیجه [[اطاعت]]، [[آرامش]] و [[امدادهای غیبی]] در [[زندگی]] [[مؤمنان]] است. و آنچه منجر به از دست دادن [[هویت]] واقعی [[مسلمانان]] در سراسر [[جهان]] است، روی گرداندن از [[رهبران الهی]] و [[اطاعت]] نکردن از ایشان است<ref>[[علی شیخالاسلامی|شیخالاسلامی، علی]]، [[سوسن آل رسول|آل رسول، سوسن]] و [[نادره حیدری اصفهانی|حیدری اصفهانی، نادره]]، [[اطاعت از خاتم پیامبران در قرآن کریم (مقاله)|اطاعت از خاتم پیامبران در قرآن کریم]]، ص ۴۲.</ref>. | [[اطاعت]] برای مؤمنان، عامل [[هدایت]] و دستیابی به [[رضوان]] [[الهی]] است؛ زیرا به واسطه [[اطاعت]]، راه را گم نمیکنند و از مسیر [[منحرف]] نمیشوند. [[اطاعت از خداوند]]، [[اطاعت]] از [[رسول]] و [[اطاعت]] از [[اولیالامر]]، سلسله مراتب اطاعتاند. موضوع مورد [[اطاعت]] باید روشن و بدون ایهام باشد: {{متن قرآن|بَلَاغُ الْمُبِينُ}}. نتیجه [[اطاعت]]، [[آرامش]] و [[امدادهای غیبی]] در [[زندگی]] [[مؤمنان]] است. و آنچه منجر به از دست دادن [[هویت]] واقعی [[مسلمانان]] در سراسر [[جهان]] است، روی گرداندن از [[رهبران الهی]] و [[اطاعت]] نکردن از ایشان است<ref>[[علی شیخالاسلامی|شیخالاسلامی، علی]]، [[سوسن آل رسول|آل رسول، سوسن]] و [[نادره حیدری اصفهانی|حیدری اصفهانی، نادره]]، [[اطاعت از خاتم پیامبران در قرآن کریم (مقاله)|اطاعت از خاتم پیامبران در قرآن کریم]]، ص ۴۲.</ref>. | ||
| خط ۹۵: | خط ۶۶: | ||
==[[نتیجه اطاعت از رسول]]== | ==[[نتیجه اطاعت از رسول]]== | ||
*عمل به [[اطاعت]]، [[خشنودی]] و [[رضایت پروردگار]] را در پی دارد و به عکس، با رویگرداندن از [[اطاعت]]، [[نفاق]] بر چهره مؤمنان بروز میکند: {{متن قرآن|وَلَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا مَا آتَاهُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ سَيُؤْتِينَا اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَرَسُولُهُ إِنَّا إِلَى اللَّهِ رَاغِبُونَ}}<ref>«و اگر آنها به آنچه خداوند و پیامبرش به آنان دادهاند خرسند میشدند و میگفتند: "خداوند ما را بس، به زودی خداوند و پیامبرش از بخشش خویش به ما خواهند داد، ما به سوی خداوند دست به دعا برمیداریم" (پسندیدهتر بود). سوره توبه، آیه ۵۹.</ref>. | *عمل به [[اطاعت]]، [[خشنودی]] و [[رضایت پروردگار]] را در پی دارد و به عکس، با رویگرداندن از [[اطاعت]]، [[نفاق]] بر چهره مؤمنان بروز میکند: {{متن قرآن|وَلَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا مَا آتَاهُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ سَيُؤْتِينَا اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَرَسُولُهُ إِنَّا إِلَى اللَّهِ رَاغِبُونَ}}<ref>«و اگر آنها به آنچه خداوند و پیامبرش به آنان دادهاند خرسند میشدند و میگفتند: "خداوند ما را بس، به زودی خداوند و پیامبرش از بخشش خویش به ما خواهند داد، ما به سوی خداوند دست به دعا برمیداریم" (پسندیدهتر بود). سوره توبه، آیه ۵۹.</ref>. | ||
*براساس [[آیه]]، هر انسانی لازم است همواره به [[امید]] آیندهای بهتر و چشم [[امید]] به دست [[قدرت]] و [[مرحمت]] بیپایان [[خدا]] و [[رسول]] داشته باشد. این [[آیه شریفه]] [[انسان]] را وامیدارد که [[امید]] خود را از آنچه در دست [[مردم]] است قطع و به [[خداوند]] متصل کند و به دسترنج خویش متکی باشد. پس این، ادب نفس و ادب لسان و [[ادب]] [[ایمان]] است: [[رضا]] به قسمت [[خدا]] و رسولش و [[رضا]] یعنی تسلیم و نه از روی [[قهر]] و غلب. و [[کفایت]] به [[الله]] و [[الله]] کاف [[عبده]]. و [[امید]] به [[فضل]] [[الله]] و رسولش و رغبت خالصانه و دوری از [[طمع]] [[دنیوی]]... این [[ایمان]] صحیح است که [[شادی]] [[مؤمن]] است و تبدیل به نور [[یقین]] میشود و در [[قلب]] [[منافق]]، ناشناخته<ref> | *براساس [[آیه]]، هر انسانی لازم است همواره به [[امید]] آیندهای بهتر و چشم [[امید]] به دست [[قدرت]] و [[مرحمت]] بیپایان [[خدا]] و [[رسول]] داشته باشد. این [[آیه شریفه]] [[انسان]] را وامیدارد که [[امید]] خود را از آنچه در دست [[مردم]] است قطع و به [[خداوند]] متصل کند و به دسترنج خویش متکی باشد. پس این، ادب نفس و ادب لسان و [[ادب]] [[ایمان]] است: [[رضا]] به قسمت [[خدا]] و رسولش و [[رضا]] یعنی تسلیم و نه از روی [[قهر]] و غلب. و [[کفایت]] به [[الله]] و [[الله]] کاف [[عبده]]. و [[امید]] به [[فضل]] [[الله]] و رسولش و رغبت خالصانه و دوری از [[طمع]] [[دنیوی]]... این [[ایمان]] صحیح است که [[شادی]] [[مؤمن]] است و تبدیل به نور [[یقین]] میشود و در [[قلب]] [[منافق]]، ناشناخته<ref>سید بن قطب، فی ظلال القرآن، ج ۳، ص ۱۶۶۸</ref>. اطاعت نکردن از [[رسول]]، عاملی برای شایعه و [[اختلاف]] خواهد شد: {{متن قرآن|وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ لَاتَّبَعْتُمُ الشَّيْطَانَ إِلَّا قَلِيلًا}}<ref>«و هنگامی که خبری از ایمنی یا بیم به ایشان برسد آن را فاش میکنند و اگر آن را به پیامبر یا پیشوایانشان باز میبردند کسانی از ایشان که آن را در مییافتند به آن پی میبردند و اگر بخشش و بخشایش خداوند بر شما نمیبود (همه) جز اندکی، از شیطان پیروی میکردید» سوره نساء، آیه ۸۳.</ref>. | ||
*[[مؤمنان]] [[وظیفه]] دارند [[اخبار]] را قبل از هر کس با رهبران و پیشوایانشان در میان بگذارند و از اطلاعات وسیع و [[فکر]] عمیق آنها استفاده کنند و مسلمانان را گرفتار عواقب [[غرور]] ناشی از پیروزیهای خیالی خود نکنند و با شایعات دروغین خود درباره شکست، سبب تضعیف [[روحیه]] [[مسلمانان]] نشوند. | *[[مؤمنان]] [[وظیفه]] دارند [[اخبار]] را قبل از هر کس با رهبران و پیشوایانشان در میان بگذارند و از اطلاعات وسیع و [[فکر]] عمیق آنها استفاده کنند و مسلمانان را گرفتار عواقب [[غرور]] ناشی از پیروزیهای خیالی خود نکنند و با شایعات دروغین خود درباره شکست، سبب تضعیف [[روحیه]] [[مسلمانان]] نشوند. | ||
*همان اندازه که [[اطاعت]] از [[رسول]]، عاملی برای رستگاری است، [[اطاعت]] نکردن هم عاملی برای گمراهی است. اطاعت نکردن از [[رسول]]، [[کفر]] است: {{متن قرآن|قُلْ أَطِيعُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْكَافِرِينَ}}<ref>«بگو از خداوند و پیامبر فرمان برید و اگر پشت کردند (بدانند که) بیگمان خداوند کافران را دوست نمیدارد» سوره آل عمران، آیه ۳۲.</ref> | *همان اندازه که [[اطاعت]] از [[رسول]]، عاملی برای رستگاری است، [[اطاعت]] نکردن هم عاملی برای گمراهی است. اطاعت نکردن از [[رسول]]، [[کفر]] است: {{متن قرآن|قُلْ أَطِيعُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْكَافِرِينَ}}<ref>«بگو از خداوند و پیامبر فرمان برید و اگر پشت کردند (بدانند که) بیگمان خداوند کافران را دوست نمیدارد» سوره آل عمران، آیه ۳۲.</ref> | ||