از جنایتهای سپاه [[عمر سعد]]، [[آتش]] زدن خیمههای [[امام حسین]] و [[اهل بیت]] {{عم}} او در روز [[عاشورا]] بود. پس از آنکه [[امام حسین|امام]] به [[شهادت]] رسید، [[کوفیان]] به [[غارت]] خیمهها پرداختند، زنها را از خیمهها بیرون آوردند، سپس خیمهها را به [[آتش]] کشیدند. [[اهل]] [[حرم]]، گریان و پابرهنه دردشت پراکنده شدند و به [[اسارت]] در آمدند<ref>بحارالانوار ج ۴۵ ص ۵۸</ref>. [[امام سجاد]] {{ع}} در ترسیم آن صحنه فرموده است: به [[خدا]] قسم هر گاه به عمهها و خواهرانم نگاه میکنم، [[اشک]] در چشمانم میدود و به یاد فرار آنها در [[روز عاشورا]] از خیمهای به [[خیمه]] دیگر و از پناهگاهی به [[پناهگاه]] دیگر میافتم، که آن گروه فریاد میزدند: [[خانه]] [[ظالمان]] را بسوزانید!<ref>حیاة الامام الحسین ج ۳ ص۲۹۹</ref> این [[آتش]]، امتداد همان [[آتش]] زدنی بود که پس از [[رحلت پیامبر]]، در [[خانه]] [[زهرا]] {{س}} با آن سوخت و [[آتش]] کینههایی بود که از [[بنی هاشم]] و [[اهل بیت]] در سینهها داشتند. به یاد این حادثه، در مراسم [[عاشورا]] در برخی مناطق رسم است که خیمههایی به نشان خیام [[اهل بیت]] بر پا میکنند، ظهر [[عاشورا]] به [[آتش]] میکشند، تا احیاگر یاد آن ستمی باشد که [[روز عاشورا]] بر [[خاندان]] [[رسالت]] رفت<ref>ر.ک: [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص۲۲.</ref>.
== [[آتش]] زدن و تاراج خیمهها ==
[[تبهکاران]] [[فرومایه]] یزیدی در کمال بیاعتنایی حضور [[بانوان]] و محذرّات [[رسالت]] و [[نبوت]] در خیمهها، سراپرده [[ابا عبدالله]] {{ع}} را به آتش کشیدند، [[امام زین العابدین]] {{ع}} فرمود: به [[خدا]] [[سوگند]]! هرگاه به عمهها و خواهرانم مینگرم [[اشک]] از چشمانم جاری میشود و یادم از آن لحظه میآید که پس از آتش زدن خیمهها در [[روز عاشورا]] از خیمهای به خیمهای دیگر و از پناهگاهی به [[پناهگاه]] دیگر قرار میکردند و جارچی [[دشمن]] فریاد میزد: خیمههای [[ستمکاران]] را در آتش بسوزانید<ref>حیاة الامام الحسین، به نقل از تاریخ مظفری، ص۲۳۸.</ref>. درپی آن، اراذل و اوباش [[کوفه]] به تاراج سراپرده امام {{ع}} پرداخته و اشیاء گرانبها و زر و زیور مخدرات [[حرم]] و کالاهای موجود در آن را چپاول کردند<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۵]] ص ۲۷۶.</ref>.
