نیایش چهل و هفتم: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط

}}

== مقدمه ==

این [[نیایش]] آن [[حضرت سجاد]] {{ع}} است در [[روز عرفه]]. در [[اسلام]] روز عرفه از روزهای طلایی برای همه [[مسلمین]] است. در این [[روز]] [[حاجیان]] در صحرای [[عرفات]] گرد هم می‌آیند و به [[مناجات]] می‌پردازند.

سرزمینی است که [[امام باقر]] {{ع}} در آن، از ظهر تا غروب [[عرفه]]، دو دست خود را به سوی [[آسمان]] بالا برده و [[دعا]] می‌کرد<ref>مستدرک الوسائل، ج۲، ص۱۶۴.</ref>.

در اهمیت این روز همین بس که [[امام سجاد]] {{ع}} به [[فقیری]] که از [[مردم]] سؤال می‌کرد فرمود: وای بر تو! آیا در مثل چنین روزی به سراغ غیرخدا می‌روی؟ امروز روزی است که [[امید]] می‌رود نه تنها افراد حاضر بلکه کسانی که هنوز متولد نشده‌اند مورد [[لطف خداوند]] قرار گیرند<ref>بحارالانوار، ج۹۹، ص۲۹۲.</ref>. [[امام حسین]] {{ع}} در روز عرفه، در بیابان عرفات، از [[خیمه]] بیرون آمد و با گروهی از [[اهل‌بیت]] و [[فرزندان]] و [[شیعیان]]، با نهایت [[خشوع]] و [[آمادگی]] [[قلبی]] در سمت چپ [[کوه]] جبل‌الرحمة رو به [[قبله]] ایستاد و دست‌های [[مبارک]] را به دعا بلند کرد، و همچون فقیری که گرسنه است، مشغول [[خواندن]] دعا شد؛ دعایی بسیار طولانی، بسیار پرمحتوا و عاشقانه. در آن هوای داغ، حضرت به طور عجیبی اشک می‌ریخت و اطرافیان نیز گوش به دعای او داده و با صدای بلند [[گریه]] می‌کردند و آمین می‌گفتند.

بعدها فرزند شریفش [[حضرت سجاد]] {{ع}} نیز به مناسبت روز عرفه دعای عجیبی انشاء کرد که از طولانی‌ترین [[دعاهای صحیفه]] است و برای شیعیان بسیار آشناست.

در فراز بعد باز با لحن‌های مختلف بر [[پیامبر]] خاندانش [[صلوات]] می‌فرستد و پس از پیامبر {{صل}} به موضوع امامی که از جانب [[خدا]] به [[مردم]] عرضه شده و مردم [[وظیفه]] دارند از او [[تبعیت]] کنند می‌پردازد و پس از آن به [[اولیا]] و [[پیروان]] پیامبر {{صل}} و [[ائمه]] {{عم}} [[دعا]] می‌کند:

[[رده:صحیفه سجادیه]]