نیایش بیست و سوم: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط

}}

== مقدمه ==

این [[نیایش]] [[امام سجاد]] {{ع}} است هنگامی که از [[خداوند]] عافیت طلب می‌کرد.

یکی از نعمت‌های ویژه خداوند بر ما [[انسان‌ها]] [[نعمت]] [[سلامتی]] و عافیت است؛ چرا که تمام فعالیت و [[نشاط]] و [[خدمت]] و [[عبادت]] ما در سایه عافیت امکان‌پذیر است.

سلامتی نیز ابعاد و زوایای متنوع دارد که [[سلامت]] بدن، [[سلامت روح]] و سلامت [[فکر]] بعضی از آنهاست. توضیح آنکه "عافیت" معنی وسیع‌تری از تندرستی دارد. و آن عبارت است از سلامت از [[بیماری]] و مکروهات در بدن و [[باطن]] و [[دین]] و [[دنیا]] و [[آخرت]]. چه بسیار کسانی که بدنی سالم دارند اما [[روحی]] [[آلوده]] و [[فکری]] [[منحرف]] و چشمی [[ناپاک]] و دامنی [[پلید]]!

[[امام]] [[عارفان]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} در این دعای کوتاه ۱۴ بار کلمه عافیت را به کار برده است. او در بند اول [[دعا]] این‌گونه از [[خدا]] می‌خواهد: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَلْبِسْنِي‏ عَافِيَتَكَ‏...}}؛ «بارخدایا، [[درود]] بفرست بر [[محمد و خاندان او]]؛ و [[جامه]] عافیت خویش بر تن من بپوش و مرا در عافیت خود فرو پوشان و در حصار عافیت خود جای ده و به عافیت خود گرامی دار و به عافیت خود [[بی‌نیاز]] فرمای و عافیت خود به من بخش و عافیت خود به من ارزانی دار و عافیت خود برای من بگستران و عافیت خود در خور من گردان و میان من و عافیت خود در دنیا و آخرت جدایی میفکن».

خواستن نعمت اگر با [[شکر نعمت]] همراه باشد خداوند آن نعمت را تثبیت و تقویت و تکثیر می‌کند. [[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} به ما می‌آموزد که در کنار درخواست نعمت از خداوند [[توفیق]] شکر نعمت را هم بخواهیم: «ای خداوند، زبانم را به [[حمد]] خود و [[شکر]] خود و ذکر خود و ثنای [[نیک]] خود گویا کن و دریچه‌های دلم را در برابر مقاصد [[دین]] خود بگشای».

[[حضرت سجاد]] {{ع}} در پایان [[دعا]] به انواع [[بیماری‌ها]] و آسیب‌ها اشاره می‌کند: «ای خداوند، مرا و [[ذریه]] مرا از [[شیطان]] رجیم در [[پناه]] خود دار و از آسیب هر گزنده زهردارنده و هر [[بیم]] و [[هراس]] و [[بلا]] و چشم‌زخم در [[امان]] دار و از [[شر]] هر شیطان [[سرکش]] و هر [[پادشاه]] [[ستمگر]] کینه‌توز و هر مخدوم [[غرقه]] در ناز و نعمت و هر [[ناتوان]] و نیرومند و هر بلند پایه و [[فرومایه]] و هر [[خرد]] و کلان و هر نزدیک و دور و هر کس -از [[پریان]] و [[آدمیان]]- که به خلاف [[رسول]] تو و [[اهل بیت]] او برخاسته‌اند و هر جنبنده‌ای که زمامش به دست [[قدرت]] توست، پناه ده. تو که فرمانروای [[دادگر]] و راستکاری»<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش بیست و سوم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۶۸.</ref>

{{مدخل وابسته}}

{{پایان مدخل‌ وابسته}}

== منابع ==

[[رده:صحیفه سجادیه]]